kusmuk // neo

-Zaman makinası olsaydı...

2007-08-21T11:07:00.000+03:00

Zaman makinası konulu sohbetlerde; bir şekilde birileri tartışmanın devamı açısından "zaman makinası olsaydı birileri kesin gelirdi, kimse gelmediğine göre hiç bir şekilde bulunmamıştır" gibi bir yanıt veriyorlar.

Ne zaman bu yanıtla karşılaşsam, hep şöyle cevap vermek istiyorum. :p

İyi de kardeşim, içinde bulunduğun zamanı çok mu gelinip görülesi bir zaman olarak görüyorsun? Kainatın belki de en büyük buluşlarından birini bulan adamlar böylesi bir zamana mı gelecekler? Al işte, biz yaşıyoruz bu yılları. Hiç öyle bir numarası da yok. Bu yıllara gelecek adamın aklından zoru olduğunu düşünürüm. Hiç öyle prof.muş falan demem, saygı duymam, elini öpmem. Üstelik kanımca oldukça maliyetli olacaktır bu yolculuk. Öyle pek ahım şahım olmayan yıllara gidip kaynakların harcanacağını sanmam.

Hadi bunu geçtim, işin etik ve karakter boyutu da var. Bu icadı yapacak adamların senin, benim ve Biff Tannen gibi züppe, serseri, pişkin olacağı çok düşük ihtimaldir. Öyle geçmişe gideyim, at yarışı, sayısal loto, on numara sonuçlarını kendime vereyim, bir yerlere iz koyayım, birileriyle Da-shaq geçeyim, nanik yapayım, eğleneyim diyeceklerini sanmıyorum.

Bu durumda bizim zamanımıza gelecekleri çok düşük bir ihtimal olacağı gibi, gelmiş olsalar bile bunu farkedebilmemiz o kadar kolay olmayacaktır.

k1 ...melankoli...

2007-07-03T00:44:00.000+03:00

...tükenmiş sistemlerde melankoli, ani bir duyarsızlaşma ve sessizlik biçimidir. iyiyle kötü, doğruyla yanlış arasındaki dengeyi koruyabilme ya da buna benzer değerleri birbirleriyle karşılaştırma, hatta daha genelinde bir güçler dengesiyle toplumsal meydan okuma ve amaçlardan umut kesildiğinde geriye kalan şeydir. çünkü sistem her yerde ve her zaman çok güçlüdür, yani üstün ve egemen bir konumdadır...

...
jean baudrillard

simülakrlar ve simülasyon

Adaptation. / Tersyüz (Nicolas Cage... s1)

2007-05-06T12:34:00.000+03:00

Kafamda özgün bir düşünce var mı? Kel kafamda?

Belki daha mutlu olsaydım, saçlarım dökülüyor olmazdı.

Hayat kısa. iyi değerlendirmem gerek. Bugün kalan hayatımın ilk günü.

Ben yürüyen bir klişeyim. Doktora gidip, bacağımı muayene ettirmem gerek.

Yanlış bir şey var. Kalça kemiğim. Dişçi gene aradı. Çok geç kaldım. İşlerimi ertelemeyi kesersem, daha mutlu olabilirim.

Tek yaptığım koca kıçımın üstünde oturmak. Kıçım bu kadar büyük olmasaydı, daha mutlu olabilirdim. Gömleklerimi kıçımı saklamak için sarkıtmazdım.

Tekrar jokinge başlamalıyım. Günde 5 mil. Bu sefer yapmalıyım. Belki de kaya tırmanışı. Hayatımı tersine çevirmeliyim. Ne yapmam gerek?

Aşık olmam gerek. Bir sevgilimin olması gerek.

Daha fazla okumalıyım. Kendimi geliştirmeliyim. Rusça falan öğrensem nasıl olur?

Ve ya bir enstrüman alsam? Çince konuşabilirim. Çince konuşan ve obua çalan senaryo yazarı bulmak oldukça güç. Bu harika olur.

Saçımı kısa kestirmem gerek.

Kendimi ve insanları saçlarım konusunda kandırmaya çalışmayı kesmeliyim.

Ne kadar üzücü?

Olduğum gibi görünüp, kendime güvenmeliyim.

Kadınların etkilendiği şeyde bu değil midir? Erkeklerin çekici olmasına gerek yok.

Ama bu doğru değil. Özellikle de şu günlerde. Bu aralar erkeklerin üzerindeki baskı neredeyse kadınların üzerindeki kadar.

Neden sadece var olduğum için gülünç duruma düştüğümü hissediyorum? Belki de beyin kimyamdan dolayıdır.

Belki de benimle ilgili yanlış olan şey budur.

Kötü kimya. Hormonel sorunlar ve korkular kimyasal dengesizliğe indirgenebilir.ya da bir çeşit tepki vermeyen sincapsa.

Bu konuda birinden yardım...

ama akabinde de çirkin olacağım.

Hiçbir şey bunu değiştiremez.

...

Kimseyle tanışamıyorum. Panik durumumu ve kendimden nefret etmem dışında hiçbir şeyi anlayamıyorum. Beş para etmez küçük varlık.

Anladığım tek şey bu gibi. Aslında kendi hakkımda yazı yazma konusunda oldukça iyiyim, kendi hakkımda...

...

Yaşamda tıpkı hayalet orkideler gibi şeylerle dolu.

Hayal etmesi harika ve aşık olması çok kolay.

Ama ulaşamadığın zaman, fantezi gibi ve çok kısa süreli.

...

Efendim, peki yazar içinde pek fazla bir şey olmayan bir hikaye yazmaya çalışırsa? insanların değişemiyor ve doymuyorlarsa?

Zorluk çekiyorlar, hayal kırıklığına uğruyorlar ve hiçbir şey çözümlenmiyor.

Gerçek dünyanın daha fazla yansıması.

...

"Sevdiğin şeyi istersin. Seni seven şeyi değil..."

// Nicholas Cage olsun çamurdan olsun felsefesiyle ve Charlie Kaufman'ın dahiliğine duyulan yarı şokluk yarı takdirlik içeren hayranlıkla başladığım bu film; bittiğinde beni de bitirmişti... pişmekte olan yorum gelene kadar bu alıntılarla idare edebilirsiniz.. yada etmeyebilirsiniz.. size bırakıyorum.

UMUT

2007-05-04T13:12:00.000+03:00

Bir zamanlar saftı. Herkesi olduğu gibi kabul eder, kısa zamanda sever ve gönülden inanırdı. Bencillik, çıkarcılık, kötülük yokmuş gibi gelirdi ona, sanki hepsi büyüklerin kuruntularıydı. Bizzat yaşasa da inanmaz, hemen affeder, yeniden güvenirdi insanlara. Kin tutmaz, anlık yaşardı. Herkesi de öyle yapar sanırdı.

Zamanın insanlarla paylaşmak için olduğunu düşünür, kendine pek ayırmazdı. Dostlarının gözlerine bakar ve ne hissettiklerini anlardı. Belki bu yüzden hep ona anlatırlardı dertlerini. En öfkeliyi bile kahkahalarla güldürürdü sonunda... Bir tek büyükleri anlayamazdı, onların gözlerinde öfke görünce suçu hep kendinde arardı. Bilmezdi ki onlar bir şeye sinirlendiklerinde her şeye ateş püskürürler. Kendilerini unutup suçlayacak bir başkasını ararlar durmadan…

Hep heyecanlı ve neşeliydi. Yerinde duramazdı. Dersi dinlerken neden sürekli öğretmenin gözlerinin içine bakması gerektiğini, neden resim yapamayacağını, neden sınavları kolayca geçebilecekken daha yüksek not alması gerektiğini, kopya vermenin, kalemlerini silgilerini hediye etmenin, kurallara uymadıklarında arkadaşlarına arka çıkmanın neden yanlış olduğunu anlayamazdı bir türlü. Neden diye sorardı durmadan.

Saftı çünkü… Olduğu gibi yaşar, herkesi de öyle yapar sanırdı. Bilmezdi ki büyüyünce kabul edilmek için kendi olmasının yetmeyeceğini… Ne istediğini, hayatının amacını hiç bilmese de kendinden bekleneni yaptı, vardı elbet büyüklerin bir bildiği. Bir iki iyi okul kazandı, okudu, bitirdi, büyüdü, büyüdü. Hiç aklına gelmedi insanların kalbindeki öfkenin bir gün onu da yoracağı.

Sonunda herkesin başarısına imreneceği bir yere gelmişti. Şimdi çabalarının meyvelerini toplama zamanıydı. Artık kendisiyle baş başaydı. Bir an durdu ve geriye baktı. Şimdiye kadar fırsat bulamamıştı buna. İşte o an en korkunç şey geldi başına. Gördüklerine önce inanamadı. İnkâr etmeyi denedi, olmadı. Aynayı aldı, yüzüne baktı. Çok şaşırdı, öfkelendi, bağırdı çağırdı. Ama sonunda pes etti ve kabullendi gerçeği.

Gördüğü kişi o değildi. Gözlerindeki bakış değişmiş, ışığını yitirmişti. “Alın işte” diyordu yüzündeki çizgiler. İstediğiniz gibi oldum. Her dediğinizi yaptım. Yapabileceğimi kanıtladım. Peki ya şimdi? Şimdi ne??? Ağlamaya başladı. Yıllardır gizli tuttuğu hüzün boşalıyordu yüreğinden. Nasıl da değişmişti. İnanmadığı şeylere nasıl evet demiş, nelerin kölesi olmuştu. Nasıl derinleşmişti tanımadığı bu korku, nasıl da insanları yargılar olmuştu. Bunca zaman şansının yaver gitmesine bile öfkeleniyordu şimdi. “Ben neredeyim, kimim ben!”

Dönüm noktasındaydı artık. Ya herkes gibi kendine sunulan gerçekliği kabul edecek, ya da yüreğinin sesini dinleyecekti. Korkuyordu çünkü hiçbir şey kolay olmamıştı ve bundan sonra daha da zorlaşacaktı. Tanıdığı herkes “ne oldu buna, neden bunca şeyi elde etmişken kenara itiyor?” diye soracaktı. Anlayamayanlar küçümseyip gidecek, sadece gerçek dostları kalacaktı. Her şeye rağmen dönüm noktasıydı. Bekledi… Şüpheci vızıltılar, meraklı sorular başladı hemen, hiç şaşmadı.

Düşünmeyi boş verdi, sadece durdu. İçinden ne geliyorsa yapmaya karar verdi. Sonra bir gün etrafta tuhaf bir şeyler olmaya başladığını fark etti. Önce anlamadı. Bir kez daha olmasını bekledi. İki, üç, beş, yok artık uyduruyor olamazdı. Her şey birbirini izliyor, kilit sihir gibi en doğru zamanda en doğru noktada açılıyor, gerçekleşmesi olasılıkça çok düşük şeyler gerçek oluyordu. Bu kadarı tesadüf olamazdı, hatta şanstan da öte bir şeydi.

Bazen o kadar büyüktü ki olsa olsa mucize denilebilirdi. Çok şaşkındı ama kalbinin derinliklerindeki gizli bir yer olan biteni hiç de yadırgamıyordu sanki. Aksine “Ben hep buradaydım yahu, ne bakıp duruyorsun öyle?” diye kıkırdıyordu neşeyle. Sonra, aslında bunu bir yerlerden hatırladığını fark etti. Epey önceleri, küçükken, benzer şeylerin olduğunu ama üzerinde durmadığını anımsadı.

Nasıl olabilirdi? Bu olsa olsa tek bir şekilde açıklanabilirdi. Bu, birlikti, arzuydu, umuttu. Bu evrenin mutlak dengesiydi. Söylemeye cüret edemiyordu ama doğru olduğunu biliyordu. Bu, bu, Tanrı’ydı. Aman Tanrım! İdrak ettiği o an, tarifi olanaksız bir şey oldu. Yüreğini kaplayan heyecan ve mutluluğu anlatmaya çalışsa kelimeler yetmezdi. İçindeki sevgi gözlerinden taşmış, ağlamak istiyordu… Hiç bir şeyi bu kadar sevemezdi. Nedenini bilmiyordu ama eve dönmüş gibi hissediyordu.

Yüreğinde bir şeyler yeniden alevlenmişti. Bu hissi tekrar, sürekli yaşamak istiyor ama onu kovaladıkça uzaklaşıyordu. Bulmaya çalışmak, kaybettiğine inanmaktı çünkü. Uzaklaştıkça ümidini yitiriyordu. Aklı şimdi eskisinden de fazla çelişki üretiyor, dizginlenemiyordu. Bir cevap bulmak için her yolu deniyor, her bilgiyi almaya çalışıyor, bilgilendikçe bilmediklerinin ne kadar fazla olduğunu görüp daha da çaresiz hissediyordu kendini.

Üstelik derdini anlatabileceği kimse de yoktu. Eskiden konuşabildiği herkesin tek derdi para olmuştu. Sürekli aynı şeyleri söylüyorlardı sözleşmiş gibi. Ne hissettiğini bile anlatamaz olmuştu kimseye. Samimiyet, sanki sadece dedikodu yapabileceğin birileriyle takılmaktı artık. Yüreğindeki yalnızlığı kimsenin anlayamayacağını düşünüyor, içine kapanıyordu gitgide.

Çocukluğunu özlüyor, keşke her şey eskisi gibi olsa diyordu. Var olmak için samimiyetsiz olmak şart mıydı? Depresyon muydu bu, yoksa kendini kaybetmek mi? Kendini kaybetmekten korkmalı mıydı peki? İnsanlarla olamamak, olmamak mıydı? Hiç kimseyle konuşmasa bir süre, bir hiç mi olurdu? Hiçbir şey düşünmese… Neden varken yok olmak isterdi ki insan? Çözüm neydi? Ölüm mü?

Neyse ki hep güzel rüyalar görüyordu. Konuşmayan insanlarla tanışıp, hiç gitmediği kentlerin boş sokaklarında, kumsallar, vadiler üzerinde uçuyordu. Hep hayalini kurduğu kimsenin kimseden korkmadığı o dünyaya geri dönmek için artık o kadar çok uyuyordu ki... Keşke gerçek de öyle olsa, herkes birbirini affetse diyordu ama kendi bile affedemiyordu artık kimseyi.

Peki, kısa süre önce içine doğan o umut ışığına, o ilahi güce ne olmuştu. Neredeydi şimdi? Her şeyin düzeleceğine dair inancı da mı bir hataydı? Ona o kadar güvenmese şimdi böyle mutsuz olmazdı. Özgürlük bu muydu? Ne kadar da aptaldı. Herkes gibi bir şeylere tutunup yaşasa ne olurdu? Farklı olması şart mıydı sanki!

Her şeyi boş vermeye karar verdiği bir gün, bir şey fak etti. Aslında her şey bitmemişti. Eskiden saftı ama şimdi birçok şey biliyor, insanları daha iyi tanıyordu. Bazı şeylerin sebebini, hayatındaki büyük planı görebiliyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi. Değişim şarttı ve bu onun hayatındaki en büyük değişimdi. Şimdi yeniden inanıyordu kendine. Arada bir şüphe duysa da bir şeyler ona doğru yolda olduğunu göstermeye çalışıyordu. Tek sorun fazla acele etmesiydi. Bütün inançlarını geride bırakmak elbette kolay olmayacaktı.

En yakın dostuna anlattı derdini o gün. Onay beklemiyordu. Sadece içini dökmek istemişti. Bir de baktı ki aynı şeyleri o da düşünüyor. Bunca zaman o da dile getirememiş hissettiklerini. O an sanki bir kapı açıldı aralarında. O kapıdan ışık sızıyordu. Bu ışık karanlığın içinde küçük bir aydınlık yarattı. Belki dedi, belki herkes böyledir. Herkes sevgiyi arıyordur. Ama hep korktuklarından gösteremiyorlardır içlerindeki o yalnız çocuğu.

Ağlamak, zayıf görünmek, kalplerini açmak zor geliyordur belki. Çünkü her şey ayıptır, yasaktır küçükken. Büyüdükçe büyükler gibi oluyorlardır ister istemez. Kalplerinin en gizli köşesinde saklıyorlardır belki o küçük sevgiyi tamamen yitip gitmesin diye. Oysa bilseler serbest kaldığında neler yapabileceğini. Hayatlarının ne kadar değişeceğini… Yalnız kalmamak için herkes gibi olmak zorunda olmadıklarını, yalnızlıktan korkmanın, yalnızlığa çare olmadığını bir bilseler…

Şimdi daha iyi anlıyordu. Sanki sinsice oluşan o maske düşüvermişti. Biliyordu ki her şey değişiyordu ve belki bir gün gerçekten kavuşacaktı hayalindeki o dünyaya. Kavuşamasa bile daha mutluydu şimdi. Umut geri gelmişti…

// yazı için ziondaşım chaosmyth'a teşekkürler...

m1

2007-04-29T23:55:00.000+03:00

...
ne mektebimde vardı huzurum, ne vardı evde,
çıkıp bir başıma ağlamaktı belki caddelerde,
hayallerin kurulduğu ve düşlerin yok olmadığı,
bu gözlerinse dolduğu, zamanın donduğu bir yerdeyim,
düşünceler dumanlı dağlar aynı, gözse puslu,
bir bakmışım mesafeler uzun ve tozlu,
benimse yol yürür gider bir seyyah olurum,
ne paranın bir değeri vardır aslında, ne de şerefle onurun...
...
ve kimi zaman düşündüm,
aslında hiç üşenmedim ben hep düşündüm,
hayata karşı dört silahşör hep güler sanmıştım,
bu öyle lanet olası tos bir pembe ki bir baktım her şey ciddi...
hemen uyandım...
...
...ceza / gelsin-hayat-bildiği-gibi //...

Yanlış yolun yanlış yolcuları...

2007-03-28T11:49:00.000+03:00

aslında genelleme yaptım başlıkta. bazen birşey yapıp sonra ondan pişman olmanın zevkini çıkarmaya çalıştığım ilginç bir zaafım olabiliyor. aşağıdaki listelenmiş arama örnekleri, internet kullanıcıların bu blog'a gelerek sonlandırdıkları yolculuklarının arama motorlarındaki başlangıç anlarını simgeliyor. içlerinde tabiki tam isabet eden aramalar var. ki zaten bu yüzden genelleme yaptım diye başladım bu paragrafa. üstelik pişman olmanın getirdiği zevk de kalmadı artık. kısa süreliydi. hem zaten hepimiz beş dakikalık zevkin eseriyiz di mi ama?.. ayrıca bu arama örneklerini sizlere de gösterebilmek için bilinçli olarak buraya yazarak, arama sonuçlarında bu kelimelerin bu blog dahilinde bulunma şanslarını artırıyor olmam da ayrı bir ironi meselesi olmakta.. o yüzden hey sen piştt!, altını üstüne getirme bakayım blog'un. yok burada emanuelle fragmanı falan. ama o kadar zor durumdaysan at bana bir mail yollayayım sana tüm serinin divx'lerini...

-bileğini kesenler
-sinema işaretler filmini izle
-kusmuk görüntüsü
-bilgisayarda girilen msn şifrelerini çalma
-prison break 2.sezon
-zombiler
-emanuelle fragman
-kusmuk
-oceanland
-msn eski kayıtlar
-prison break 2 sezon
-lost - soundtrack albüm
-alejandro gonzalez film anlayışı
-prison break sezon 2
-prison break 1. sezon bölümleri
-kayıkçı filmini izlemek
-msn piçi
-testere 3
-en kusmuk espriler
-msn hiç bişey sılınmesın
-prison break internet adres
-hoşgörünün güzel insanı ağlatacak şiirleri
-film kore innocent step
-msn ye adımızın resimini nasıl olur?
-konuşabileceğim açık msn ler
-durucam burda gidişini seyredicem
-ilizyon örnekleri
-msn listemdeki silinen adresleri geri alma
-silah çeşitleri bak
-kendi isminle msn adresi alma
-sadece kusma
-vampir kurt adam
-love story
-prison break 2sezon
-dora aşık olmuştum
-rüya kusmuk
-msn piçi
-john travoltanın filmleri
-msn piçi
-msn konuşma kayıtların
-doktorlar dizisinin 5.bölümünü izlemek istiyorum

365. Gün...

2007-03-26T23:50:00.000+03:00

öğrendiğimde* ve kırkında* bahsettiğim arkadaşımız Tuğhan'ın (MOUSE*) sessizliğinin üzerinden tam üç-yüz-altmış-beş gün geçmiş. halen bu ayrılığı sonlandırmamakta... oradan dönmemekte kararlı görünüyor...

burada daha önce de yazdığım... zaten hep sevdiğim okan bayulgen'in soner arıca şarkısı içinde okuduğu ve ağzına çok yakışan şiirinin;

durucam burada
gidişini seyredicem
kıpırtısız... sakin gibi görünücem...
kavgasız olucak... fırtınasız olucak...
saçma-sapan olucak...
organlarım birbirine vurucak
arkandan sessiz bakacam
ben yine SALAĞI oynıyacam...

kısmındaki gibi salağı oynamaya devam ediyorum... bir arkadaşın ölümü değil bunları yazdıran.. "ölüm" olgusu değil. öyle olsaydı her ölene ağlardık, her ölene üzülürdük, her ölene saygı duyardık. ama öyle değil.. canlı haline bile katlanamadığımız, artık saygı duymadığımız nice kişilerin gelip geçtiği şu hayatta evet işte bu yüzden "ölüm" değil bunları yazdıran.. bizzat "ölümü" yakıştıramadığınız arkadaşınız, onun tamamı, onun varlığı, onun izi bize bunları söyleten... yani ölüm sana aslında güle güle.. senin arkadaşımızın isminin önünde bile yerin yok. sen git, seni yaratanın yanına..

yine çok sevdiğim okan bayulgen'in, yine çok sevdiğim yedi karanfil'in bir albümündeki, rastlantı bu ya onun çok sevdiği bir arkadaşına yani boran kaya'ya, geçirdiği trafik kazası sonrası ardından yazdığı mektubunu dinlerim uzun yıllardır. nedensizce sevdiğim, dinlemeye bıkmadığım bu ağıt'ın bir gün gelip de olay örgüsü bünyesine kendine bu kadar uygun yer edineceğini tahmin edemezdim. sanki bir puzzle'ın eksik parçası gibi.. ama bu sefer herşey tersten.. yani önce bu puzzle parçası vardı ve her zaman kendine uygun, onu tamamlayıp oluşturacağı, içine uyacağı bir şekil aramıştı. hadi gelin biz bu şekle "hayat" diyelim ve mektubu okuyalım.. kızarttığım yerler benim ben'im diye düşündüğüm yerlerdir. tabi her ne kadar bencil olmayı sevsem de aynı zamanda senin sen'in de olabilir, orasına ben karışamam...

oğlum sana bu mektubu bizim cehennemden yazıyorum. bir yaşıma daha gireceğim neredeyse. tabi bundan haberin yok senin. kronometreye erken bastığın için, beni hep yakışıklı hatırlayacaksın. bizi bırakıp gittiğin yerde, eski güzel günleri düşünüp hayıflanacaksın...

ama dur!

sen hatırlıyor musun beni?
peki sen herhangi bir şeyi hatırlıyor musun?
ben yirmiydim tanıştığımızda, sen beni en son otuzbeşimde gördün İstanbul'da. sonra sen kaş'ta öldün. o akşam aynı anda geldik antalya'ya. sen beni görmedin, ben sana bakıyorken...
ben sana öyle dikkatli baktım ki oğlum ayrılırken, sen iyi ki görmedin beni. yoksa gözgöze gelir gülerdik, eskisi gibi. olmadık bir yerde gülerdik ya hani? öyle olurdu yine. gözlerimizi kaçırırdık ciddiyeti bozmamak için. hani sahnede olduğu gibi. sen ağlarken bakamazdım ya sana. sinirimi bozardın, gülerdim. çünkü sen her boktan şikayet ederdin oğlum.. öyle çok şikayet ederdin ki, sonunda sıkılır gülerdim. sonra sen de sıkılırdın kendinden. başkası gibi olmak isterdin. mutlu olan bir başkası gibi. dert etmeyen biri...
hani, benim gibi biri...

birşey diyeyim mi sana oğlum? şimdi dönsen buralara... ne gidilecek bir yol, ne uğruna ölünecek bir kadın....
herneyse...
ama kadınları çok dert ederdin sen. ama onlar seni severdi oğlum. ama sen çok ağlardın onlar için. sevemezdin kendini bir türlü. onlar seni çok sevse de, senin gibi olmak istemezdim o zaman...

daha çok sevin beni!
daha çok gülün bana!
beni daha çok isteyin!
daha çok!
ama seni en çok ben...

birşey diyeyim mi sana oğlum? şimdi dönsen buralara... ne gidilecek bir yol, ne uğruna ölünecek bir kadın, ne de sabahlara kadar konuşarak sana vaadettiklerim...
kandırdım seni oğlum, parayı dert etme diye. yok öyle birşey, başarısızlık diye.
illa da başkası olmaya çalışma salak gibi, bir kadın için ölme diye, kandırdım...

artık umrunda değil mi bunlar? artık bozulmuyor musun bu işlere? aşkın da bir önemi kalmadı mı yoksa? o kadın için ölmez misin bir daha? ne var, bir kere daha ölsen?
değmez mi o kadın buna?
Hani, hani değerdi? çıplak ayaklarıyla yürürken mezarının üstünde. keyiflenmeyecek misin toprağın beş karış altında? öyle de oldu zaten, vasiyet ettiğin gibi. çıplak ayaklı kıza...

bıraktın değil mi oğlum?
bıraktın, gittin...
Peki!

ama ben buradayım hala. ben devam ediyorum. peki sen bakıyor musun bana oradan?!
gülüyor musun bana?! sanıyor musun ben aynı şarkıyı söylüyorum?!

beni daha çok sevin!
bana daha çok gülün!
daha da çok isteyin beni!
beni daha çok özleyin!

ama seni...
seni en çok ben, ben! hayır, ben çok değiştim oğlum. bir başkası değilim artık...
vazgeçtim maymunların dünyasından... bıraktım alkışları... istemiyorum kahkahaları...
istemiyorum bir aptal gibi yaşlanmak...

işte belki de bu yüzden,
seni en çok ben...
en çok ben özlüyorum!

BENİM...

ÖLÜ...

ARKADAŞIM!...

5) Bilek Kesenler: Bir Aşk Hikâyesi

2007-02-14T12:07:00.000+02:00

çok iç gıcıklatıyor filmin konusu.. böyle melankolik, karamsar ve az-çok aşk içeren filmlerin seyrine doyulmuyor...

Bilek Kesenler: Bir Aşk Hikâyesi / Wristcutters: A Love Story *
----------------------------------------------------------------------------------------------------

"Hayat bir yolculuktur, ölüm sonrası ise delicesine bir macera!"
(filmden)

Film* hakkında;

Yirmili yaşlarındaki Zia (Almost Famous'dan Patrick Fugit) kız arkadaşı Desiree'den ayrılmanın acısına dayanamayarak intihar eder. Uyandığında kendini sadece intihar edenlerin yaşadığı garip bir ölüm sonrası dünyada bulur. Burası tuhaf bir yerdir; barlarda sadece Joy Division ve Nirvana gibi intihar etmiş elemanlara sahip grupların şarkıları çalınıyordur, renkler ise daha bir solgundur. Hayat aslında öteki taraftaki gibidir, sadece "biraz daha kötü". Tesadüfen eski kız arkadaşının da intihar ettiğini öğrenen Zia, komik bir Rus rock şarkıcısı ve hata sonucu oraya düştüğünü ısrarla savunan bir otostopçuyla (Shannyn Sossamon) birlikte Desiree'yi bulmak için hurda bir arabayla yola koyulur. Bilek Kesenler: Bir Aşk Hikâyesi temelde bu üç karakterin, söz konusu garip dünyada yaptıkları yolculuğun filmi; yolda karşılaştıkları tuhaflıklar arasında Tom Waits tarafından işletilen, mucizelerin sıradan sayıldığı bir komün bile var. Yılın en çok konuşulan ilk filmi, Sundance büyük ödüllü Bilek Kesenler: Bir Aşk Hikâyesi, özlemini çektiğimiz türden gerçek bir "bağımsız" -kara mizah anlayışı, kafası karışık ve derinlikli karakterleri olan, çapı küçük, kalbi büyük bir film; kaçırmayın!

Ödülleri:

2006 Sundance, Jüri Büyük Ödülü
Philadelphia, En İyi İlk Film
Gen Art, En İyi Film
Seattle, En İyi Yönetmen
Edinburgh
Oslo
Stockholm

Yönetmen: Goran Dukic
Ülke: ABD

Tarih: 21.02.2007
Saat: 19:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 1

Tarih: 19.02.2007
Saat: 22:00
Salon: AFM Caddebostan

14 Şubat diye birşey yok...

2007-02-14T01:06:00.000+02:00

cidden bakın inanmayın. öyle bir gün yok. yani, var da o duyguyu size vermez inanmayın. sıradan bir çarşamba günü olucak o... göreceksiniz bunu. adı sefgililer günü diye,14 şubat tarihli "çarşamba" isimli günün hiç bir havası olmayacak diğer altı tane gün kardeşi arasında. ya da sefgilisi olmayanlar 13 şubat gecesi yatıp da 15 şubat sabahı uyanmayacaklar. herşey aynı olacak benden söylemesi.

çünkü gerçekten sevgiliyseniz, her gün sizin için özeldir zaten. ya da salı günü var olan şey (aşk gibi) çarşamba günü neden farklı bir şey gibi yaşansın? aşk insanların koyduğu hiçbir kurala ya da özel güne boyun eğmemeli. Aşk, sonsuzdan gelir ve sonsuza gider... bu yüzden başlangıç noktasını bulmak mümkün değildir ki kontrol altına alınabilsin. senede bir gün aşk konuşup, aşk düşünelim istiyorsanız, bu kadar da kararlıysanız şayet; size iyi sevgililer günü diliyorum... "aşk yaşama komedyenle fıttırın, cam kırığı ile alma taharet yırttırın! O kadaaaaar...." (valla bu son cümlenin ne anlama geldiğini sormayın ben de bilmiyorum okuduğum bir yerden bir cem yılmaz yazısından çaldım :) )

yukarıdaki bu iki paragraflık yazının 14 şubat'ta 14 şubat ile ilgili olması dışında ilginç bir özelliği ve anısı var bende. şöyle ki; ben bu yazıyı icq kullandığım dönemlerde 2001 yılının 14 şubat'ında program üzerinden tüm arkadaşlarıma toplu mesaj olarak yazıp göndermişim. hatta yememişim içmemişim, takip eden 1-2 yıl süre zarfında da tekrar kopyalayıp tekrar kullanmışım. ve böylece zaman geldi çattı kusmuk'a da kısmet oldu işte... kısaca şunca yıla rağmen bu konudaki düşünce yapımda hiç bir değişiklik olmamış. umarım yıllar boyunca hatta ölene kadar da değişmez diyelim...

4) Graffiti aşıklarına...

2007-02-10T19:04:00.000+02:00

Sonrası: Bir Sokak Sanatı Rehberi / Next: A Primer On Urban Painting*

---------------------------------------------------------------------

"İnsanlar, reklamlar, logolar ve sloganlarla; kapitalizmin diliyle büyüyor... Her gün 500 reklam panosunun bombardımanına uğramak mı zorundayım? Sokaklar kamuya aittir, diyorlar ama sadece (reklamın) parasını ödersen. Parasıyla reklam yapmak iyi hoş, ama bunu sade bir vatandaş istediği zaman, tü kaka."
Pablo Aravena (yönetmen)

Film* hakkında;

Görüntü kirliliği ve vandalizm mi, yoksa büyük şehirlerin arka sokaklarında doğmuş olsa da artık sanat galerilerinin gözdesine dönüşen tartışmalı bir sanat hareketi mi? Montrealli belgeselci Pablo Aravena dünya kazan ben kepçe misali bizi New York, Paris, Londra, Barselona, Berlin, Amsterdam, Montreal, San Paulo ve Tokyo sokaklarında uzun, heyecan verici bir görsel şölene çıkarıyor. Graffiti artık 35 yaşında ve üç farklı kuşak yetiştirdi.
Belgeselde, hareketin öncüleri de dahil olmak üzere graffitinin ağır abi ve ablalarıyla tanışıyor, sadece işin içindekilerin görebildiği bir şeye tanık oluyoruz: Ustaları iş başında izlemek.
70'lerde Brooklyn'deki trenlerin üstünde gözlerini hayata açan graffiti, biraz da ülke ülke gezen graffiti kaplı trenler sayesinde, hızla tüm dünyada duvarlara sirayet eden bir salgına dönüşür. Tüm olumsuz çağrışımlarına rağmen, günümüzde modern graffiti, modadan reklamcılığa, müzikten sinemaya, etkileri birçok alana yayılmış bir küresel kültür biçimi olmuştur.
Aravena'yla çıktığımız 'dünya graffiti turu'nda daha önce görmediğimiz yaratıcı çalışmalara tanık oluyoruz: Berlin ve Amsterdam'dan net, çizgisel, mimarî graffitiler ve geometrik enstalasyonlar, maskeli Japon graffiticilerin kaşla göz arasında büyük hünerle ortaya çıkardığı Kanji stili "tag"ler, çalışmalarını yeraltı mezarlarında gerçekleştiren Parisli sanatçılarla çıkılan gizli bir yolculuk ve üç boyutlu resimler gibi.

Ödülleri:

2005 Montreal
2006 Rotterdam
Melbourne

Yönetmen: Pablo Aravena
Ülke: Kanada - Fransa

Tarih: 23.02.2007
Saat: 15:30
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

Tarih: 24.02.2007
Saat: 13:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

Tarih: 18.02.2007
Saat: 15:30
Salon: AFM Caddebostan

3) Renaissance... kara bir çizgiroman estetiği...

2007-02-09T17:22:00.000+02:00

öncelikle 11 mb'lık fragmanını indirip* konuya vakıf hale gelebilirsiniz. görmek lazım yani anlatmakla olmaz bunu...

if'in* bombalarından. sincity* tadında bir animasyon filmi. kara.. siyah-beyaz.. noir etkilerine sahip.. paris'te 2054 yılı... animatrix'in bölümlerinden birisi vardı hatırlarsanız. trinity'nin hikayesini anlatıyordu. işte onun gibi birşey...

Rönesans / Renaissance*
-------------------------------

"1950'lerin film noir'ları, yapıldıkları dönemi yansıtan suç filmleriydi. Bizim filmdeki karakterler o türe ait ana tiplemeler olsa da, kendi dönemlerinin insanları oldukları için güvenlik, terörizm ve küreselleşme gibi konularla kafayı bozmuş durumdalar."
Alexandre de la Patelliere (senaryo yazarı )

Film* hakkında;

2054 yılında Paris insanların her hareketinin izlenip kaydedildiği bir labirent gibidir. Kendini korumak adına dünyadan kopmuş olmasına rağmen, genişlemeye devam etmiştir. 21. yüzyılın gökdelenleri, tarihi yapıların üstünden yükselirken, plazalar yeraltının eski tünelleriyle çarpışmaktadır. Sonsuz gençlik ve güzellik sattığını vaat eden Avalon şirketi ise şehrin her alanında etkisini hissettirir. Avalon'un en başarılı genç araştırmacılarından biri olan Ilona kaçırılınca, şirket onu bulmak için Parisli polis memuru Barthelemy Karas'ı tutar. Ancak Ilona'yı bulmak için Karas'ın, şirket casusluğu, organize suç ve genetik araştırmalar gibi dünyalar arasında mekik dokuması gerekecektir. Bu dünyada gerçek, sadece tutsaklık yaratıyor; mucizeler ise çok yüksek fiyatlarla satın alınabiliyor. Görsel tarz olarak Rönesans'ın eşi benzeri henüz görülmedi. Yakın geleceğin bu karanlık ama cezbedici portresi için live action görüntüler, daha sonra 3D animasyona ve siyah-beyaza dönüştürülerek, çizgi romanların estetiği olduğu gibi hayata geçirilmiş.

Ödülleri;
2006 Annecy, En İyi Film
Toronto
Helsinki
Stockholm

Yönetmen:Christian Volckman
Ülke:Fransa - İngiltere - Lüksemburg

Tarih: 20.02.2007
Saat: 19:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 1

Tarih: 24.02.2007
Saat: 15:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 1

2) Bush öldürülmüş...

2007-02-08T17:04:00.000+02:00

Bir Başkanın Ölümü / Death of A President*
----------------------------------------------------------

"[Bush] 100 binden fazla insanın ölümünden sorumluydu. Eğer bir savaş suçları mahkemesinin karşısında çıksa ve suçlu bulunsaydı, idam cezasına çarptırılabilirdi."
(filmden)

Film* hakkında;

Yılın en çok konuşulan filmi Bir Başkanın Ölümü, 2008 yılında çekilen ve 19 Ekim 2007 tarihinde öldürülen ABD Başkanı George W. Bush'un suikastını konu alan hayali bir belgesel olarak kurgulanmış. "Belgesel" gerçek arşiv görüntülerini, titizlikle çekilen röportajlarla birleştirerek hikâyesini kuruyor. Film, Chicago'ya gelen Bush'u sokaklarda karşılayan büyük ve öfkeli bir kalabalığın görüntüleriyle açılıyor. Başkan bir otelde vatanseverliği üzerine konuşma yaparken, dışarıdakilerin öfkesi patlama noktasına geliyor. Gerginlik git gide tırmanıyor ve nihayet Bush'un öldürüldüğü sahneyle son buluyor. Suikasttan sonra film FBI'ın tetikçiyi bulma çabasının izini sürüyor. Sonunda Suriyeli bir adam idama mahkum ediliyor. Ancak bu adamın gerçekten suçlu olup olmadığı belli değildir. Asıl rolü acaba Orta Doğulu olduğu için Bush'un ölümünün "bir terör eylemi" kılıfına sokulmasını mı sağlamaktır? Filmin asıl başarısı, gelecek perspektifini kullanarak günümüzün en can alıcı siyasi konularına parmak basması. Yönetmen Range, günümüz Amerika'sında elden giden özgürlükleri ve savaşın faturasını açıkça ve çarpıcı bir biçimde sorgularken, seyirciyi gözlerini açmaya davet ediyor.

Ödülleri;
2006 Toronto, FIPRESCI Ödülü

Yönetmen:Gabriel Range
Ülke:İngiltere

Tarih: 19.02.2007
Saat: 22:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

Tarih: 23.02.2007
Saat: 22:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

Tarih: 17.02.2007
Saat: 22:00
Salon: AFM Caddebostan

1) Siktir / Fuck

2007-02-06T16:39:00.000+02:00

sonunda geldi çattı, 15-25 şubat arasında gerçekleşecek olan !f istanbul 2007* programı açıklandı.. tüm filmlere ait notlara festivalin kendisini gibi güzel olan sitesinden* istediğiniz gibi ulaşabilirsiniz. ama aşağı yukarı 50 tane kadar film olduğu için bir noktadan sonra yorabiliyor. ben tamamını inceledim. kendi ilgimi çeken filmlerden başlıklar halinde bahsetmeyi uygun gördüm. gerçekten çok ilginç, manyak, farklı, yenilikçi filmler söz konusu... öyle böyle değil..

Siktir / Fuck*
--------------

"'Siktir' diyemeyince, örneğin, 'Hükümet siktirsin' de diyemiyorsunuz."
Lenny Bruce (filmden)

Film* hakkında;

Hayır, seks değil, iktidar hakkında bir film Siktir; dil üzerinden oynanan iktidar oyunlarını konu alıyor. "Adını söyleyemeyen film" olarak lanse edilen film, Hollywood'dan okullara, hatta Senato'ya kadar uzanarak Batı kültürünün her alanına nüfuz eden bu çok kullanımlı küfrün tarihini araştırıyor. Yönetmen Steve Anderson, aykırı gazeteci/yazar Hunter S. Thompson gibi birçok ünlü yazar, komedyen ve porno yıldızının yanı sıra sokaktaki insanlarla yapılan röportajlardan da yola çıkarak 'Siktir' kelimesinin bu denli bölücü bir etki yaratabilmesinin sebeplerini araştırıyor. Dolaysıyla Fuck, aslında sansür ve dil üzerinden yürütülen politik ve ahlâki savaşlara dair bir film. Dil tarihiyle ilgili birçok ufak cevher niteliğinde bilgiler içeren film, aynı zamanda çok da komik. Kült çizer Bill Plympton tarafından film için hazırlanan özel animasyon bölümleri ise işin cabası. Şimdiden kült film haline gelen Fuck'ı kaçırmayın, sadece başlığı nedeniyle de olsa sinema veya televizyonda görmeniz biraz zor. 2006 Philadelphia ödülü var...

Yönetmen:Steve Anderson
Animasyon: Billy Plympton
Ülke:Amerika

Tarih: 19.02.2007
Saat: 13:00
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

Tarih: 24.02.2007
Saat: 19:30
Salon: AFM Fitaş Beyoğlu 2

24 şubat'ta mutlaka bir şekilde izlemek istediğim bir film oldu bu özellikleriyle "siktir / fuck" benim için...

Prison Break 2x6... yüz güldüren, öldüren, takdir ettiren.

2007-01-11T16:57:00.000+02:00

DİKKAT.. bu yazıyı okumak için dizinin ikinci sezonunun 6. bölümünü izlemiş olmak gereklidir... yoksa spoiler kurbanı olabilirsiniz...

öncelikle şu düşünceyi benimsiyor, kabul ediyor, onun varlığı ile bu diziyi izliyorum...

-hangi düşünce neo?

2. sezondan önce "tamam sevdik ettik bu diziyi, şimdi kaçtılar hapisten, dışarda devam edecek, nasıl eski tadını verecek mi" şeklinde kaygılanıyordum.. yine de merakımı gideremiyordum..

2. sezonu izledikçe; tamam dar mekanın getirdiği psikolojik baskı çok lezizdi, yeri dolmaz ama... şimdi bu dizi yine hapiste geçseydi bu sefer de aynı tadın devamı klişe hissine neden olacaktı... yenilikçi gelmeyecekti ve kısa olmasının getirdiği bu hiç yok olmayacak keyfi ortadan kaldırabilecekti.. işte bu açıdan bakınca aslında bu karar çok yerinde. 1. sezon hep öyle kalacak ve yeni birşeyler izleyeceğiz..

bu düşünce cepte yani :)

işte bu bölümde az-çok bu ilk sezondaki "kapalı-alan" dürtmesini saygıyla andı Prison Break :) zaten iki zencinin birbirini, sonra bu iki-zenci'nin diğer ekibi bulması "heh ekip toplandı" tebessümünü yaşattı ama... dizinin kazı işlemi sırasında 1. sezonun kazı işleminin çok benzeri diyaloglarını, olaylarını yaşatması.. hatta o yetmiyormuş gibi T-Bag'in hatuna "ekip kuralları, biri mutlaka kontrol etmeli" demesiyle zaten ilk sezonda da t-bag'in hep dışarda kapıda duran, geleni gideni oyalayan kişi olmasını hatırlattı, yüzleri güldürdü... (bkz: bu yazının başlığı) :)

bu tarz olaylar; cepteki düşünceye rağmen "bizimkiler hep birarada olsun ve en az 4 duvar arasında kalsınlar" dedirtti bana dizide :)) öyle ya da böyle dizide bir yükseliş var. ki taş gibi bir karakterimizi kaybetmemize rağmen...

bu bölümden mimleyebileceğim unutulmaz karelerim hep T-Bag'den olacaktır. ona ait sahnelere ağırlık verince herifi iç gıcıklayıcı bir tadına doyumazlıkla izleyip kaldık. bu rol kesinlikle robert knepper* için yaratılmış. yada tam tersi robert knepper* bu rolü oynayabilmek için doğmuş. :) yürüyüşü, bakışı, sesi, dudağını ısırırken bir taraftan da dilini enteresan bir biçimde döndürüşüyle unutulmayacaktır. hatunla konuşurken yüzü şekilden şekile büründü, öldürdü bizi ekran başında.. (bkz: bu yazının başlığı) :)

ee tabi final yine "oha" dedirtti ve kaygılı düşüncelere neden oldu. aslında bir ara "maykıl'a alışmaktan" onun gibi düşünüp "maykıl ergen'e güvenmemiştir ve hemen bitecektir arkasında onu kurtaracaktır" diye tahmin etsem de öyle olmadı. daha beter oldu.. heralde mümkünatı yok kurtulmasının. inşallah ötmez..

diğer hoşuma giden şey ise dizide geçen internet adresi. hani maykıl'ın sucre'ye ilerde mesajlaşırız tüyosuyla verdiği internet adresi.* ben izlerken böyle bir site var mı yok mu diye merak edip anında diziyi durdurup kontrol ettim ve ilgili adresten* ulaşılan kuş sitesinin mesaj panosunda US Southwest Sighting??? başlıklı bölümde FISH 40 nicki dikkatimi çekti. hapse yeni girenlere verilen bir lâkap diye öğrendiğimiz Fish'i unutmak kolay değildi zaten.
neyse işte ama bu kullanıcının attığı mesajdan birşey çıkartamamıştım. mesaj aynen şöyle:

Bolshoi Booze 6/4
Bastimentos 7/4

kafama çok takıldı :) hırs ettim ama bişey bulamadım. yinede bu dizi + internet etkileşimine hayran kaldım... iyi kötü takdir-edilesi bir durum. (bkz: bu yazının başlığı) :)

dipnot: normalde dizi için amerika ile eşitim aslında (ki böyle bir dizi mümkün müdür geriden takip edilsin, bölümleri bekletilsin, izlemeden durulsun..) izleme açısından ama böyle yazıpta blog'a yollamadığım yazıları kontrol ederken, dizinin çoşkusunu hatırlayıp, kararsızlığımı "yollayayım mı yoksa yollamayayım mı" şeklinde bir bilek güreşine soktum ve "yollayayım" kazandı.. bu dizi olsun, başka diziler olsun böyle yayınlanma günü açısından "nostaljik" yazılarım olabilir ilerde, şimdiden hatırlatayım.. tabi bu tarihe kadar ödenmemiş faturanız yoksa bunu dikkate almayınız..

Masum adımlar / Innocent Steps...

2007-01-10T00:41:00.000+02:00

orjinal adı da Daenseo-ui sunjeong..

2005 yapımı kore filmi.* romantik, drama ve komedi..

özellikle dans etmeyi, dans izlemeyi falan sevenlere tavsiye edebilirim. yoksa normal standartlarda bir film. kabaca; bir nedenden dolayı çin'den kore'ye gelen bir kız ile koreli gencin sahte evlilik sonrası, dans merkezli serüvenlerini anlatıyor film.. neşeli, sakin bir film. yine ağlayan çekik gözlü kızlar falan var. :) tabi film "bu çekik gözlüler aşkı çok güzel, masum yaşıyorlar yahu" dedirtiyor...

infazı bekleyen militanlar...

2006-12-31T13:28:00.000+02:00

kurban kanının kırmızısını simgeleyen bu şişeleri 2006-2007 geçiş sürecinde tüketmeyi düşünüyoruz.. fişleri çekilecek bu gece.. idam mangasını bekler gibi sıraya dizildiler. gözleri de kapalı.. [resmin büyük hali için >1tık<]

Rastlantılarım serisi No:3

2006-12-14T13:22:00.000+02:00

"nereye kadar sinema" demiştik* ve rastlantılardan, kelebek etkilerinden, tesadüflerden örnekler vermeye başlamıştık. geldik üçüncü örneğimize...

aslında bahsedeceğim gösteri hakkında bir yazı yazmayı düşünüyor ve bunu haliyle bu pazar (17 aralık) günü Şeb-i Arus etkinliği'nden* gelince yaparım diye düşünüyordum.. tabi olmadı.. ve bu yazının yazılmasına neden olan olaylar gelişti..

böyle bir etkinliğe gitmek şurda dursun, yapıldığına dair bilgim bile yoktu.

ta ki geçenlerde arkadaşım Justice'in* anet haber gruplarında Kudsi Erguner'in Cemal Resit Rey'deki konserinden bahsetmesi sonucu ona yazdığım şöyle bir;

"şu "ney" artık nasıl bir meret ise.. ona canlı muamelesi yapıp önünde saygı duyup başımı eğebileceğim ender müzik aletlerinden birisidir adeta. çok huzur verici, arındırıcı enteresan bir organizmadır bence kendisi..

konuyla ne kadar bağlantılı olacak bilmiyorum ama... hangi dizide / filmde gördüğümü şu an hatırlamıyorum gerçi... bir sahnede karakter cami diye hatırladığım bir mekana gidip oturup oradaki "semâzen"lerin gösterilerini izliyordu. düşününce hiçte fena görünmüyor, olsa (belki vardır) gidip görsek falan epey rahatlatıcı gelebilecektir insanlara.. aslında araştırmak lazım
böyle şeyleri.."

durum bildirisi ve temenni sonucu kendisinden Cemal Reşit Rey'de 17 Aralık'ta böyle bir gösterinin gerçekleşeceği müjdesini duyunca, büyük bir sevinçle ona şöyle bir;

"aaa çok güzel ya.. yani böyle bahsedip ardından rastlamak pek geri çevirirsem ayıp olacakmış gibi bir hisse büründürdü beni. evdekileri bi sorgulayayim ben, buna gidelim ya. tarih güzel, saat o kadar kötü değil. fiyat güzel. gerçi artık dark tarafın daha ilgi çekici olduğunu düşünen, biraz da kötü olmak lazım diyen, ona göre seçimler yapan bir insanım ve böyle birşeye gitmem paradoks yaratabilir ama koskoca Mevlâna zaten "Gene gel! gene gel! Her ne isen gene gel!" demiş yani, benim gibi olanlara bile krediyi vermiş adam, gönül rahatlığı ile gidebilirim. hiç olmazsa gelecekte çekmeyi düşündüğüm Mevlâna ve semazen merkezli stilize-tekno-bilim-kurgu filmimin eksizlerini kafaya yazmak için uygun bir ortam olmuş olur.. teşekkürler..."

cevap yazıp bu gösteriye gitme planlarıma başlamıştım...

haftabaşı baktım biletix'den alamıyoruz biletleri. aslında alıyorduk ama hep en arka sırayı veriyordu tekrar tekrar satın-alma denemeleri yapmama rağmen.. üstelik uyarı olarakta biletix sitesinde "tavsiye ettiğimiz listelenmiş numaralar salonun en uygun/güzel yeri olacaktır" yazıyordu ve her demememde "nasıl yani ya" şeklinde kaygılanmama neden oluyordu..

neyse böyle olmayacak diye aynı günün akşamı taksim'den crr'e kadar yürüdüm bizzat
gişesinden seçerek biletlerimi alayım diye..

görevliye "şu şu olaya 6 bilet lütfen" dediğimde, bana ekranı çevirip o etkinliğe sadece bir tane yer kaldığını gösterdi. kalan yerin rengi de matrix yeşiliydi ve en arka sağ köşeydi.. :)

olasılıksal olarak diken üstündeydim, herşey pamuk ipliğine bağlıydı.. ya (1) hep içimde olan böyle bir etkinliğe karşı "olsa da gitsek" temennisine rastlantısal olarak Justice'nin etkisiyle fırsat bulduğum için... (2) kalan koltuğun renginin matrix yeşili olmasını ve (3) o an solumdaki camdan oluşan giriş kapısının saydamlığından dolayı görebildiğim karşı kaldırımdaki reklam panosundaki "banka kartının ilerisi Neo !.." yazısını Mevlâna merkezli bir kutsal işaret olarak algılayıp... kalan 5 kişiyi sallayarak o bileti alacaktım..

yada bunu yukarda bahsettiğim "biz dark olalım diyoyurz, Mevlâna bize şans sunuyor.." şeklindeki konuya inat bir durum olarak kabul edip, Mevlâna bana "gel" dedi demesine ama, kapıya vardığımda "hadi şimdi defol git gözüm görmesin seni" diye düşünecektim..

ve ben ikincisini yaptım. :) evet galiba gerçekten bir şekilde kötü olmamız gerekiyor.. ben bugün buna biraz daha yaklaşdığımı (daha doğrusu yaklaşmam gerektiğini.. ) anladım.

metroda eve dönerken bunları düşünürken elimdeki CRR aralık program kitapçığına bakıyordum. kitapçığı hayal kırıklığı gişesinden almıştım ve onun kapağında da sadece, hemen hemen hergün bir etkinliğin gerçekleştiği CRR'deki bu gidemediğim etkinliğin kocaman bir resmi vardı.. ne kadar ironik değil mi?..

metroda ayrıca zencili + çinli içerikli ayrı bir rastlantım daha oldu. o da; eve gelip izlediğim smallville bölümünün içeriği ile yine aynı pamuk ipliğiyle bağlıydı ve smallville'in sonundaki Lex'li diyaloglu bölüm de benim bu "kötülük" kararımla uyuşuyordu.. o hikayeyi de başka bir rastlantılarım serisi'nde anlatayim artık :)

bir önceki rastlantıyı okumak için sondaki yıldıza tıklayabilirsiniz.. -> *

Saw 3 / Testere 3...

2006-12-04T12:00:00.000+02:00

geçtiğimiz haftasonu sinema günü yaparım diye sinemaya gidip testere'yi mi babel'i mi önce izleyeyim diye kararsız kaldım ama sonunda testere'yi önce izleyip gerim gerim adeta şiddete doyup, çoştum ve ardından Babel ile de günah çıkardım.. :)

film daha en başında lions gate firmasının logosuyla kendi pis atmosferine çekiyor izleyiciyi.. saw'ın yarattığı (yaratmak belki fazla iddialı olur.. saw'ın günümüze uygun bir şekilde makyajlayıp hortlattığı diyeyim..) (hostel'in devam ettiği) bir tür var artık.. böyle bir türe ait olan testere 3'ü zevk alarak izledim. beğendim. gerçi böyle bir türden keyif almanın ardında psikolojik ve sosyolojik durumlar olabilir buna "hadi canım sen de" diyemem.. sonuçta izliyoruz ve birilerinin ölüm sahnelerinden, kan, organ fışkırmalardan yer yer yumruk sıkacak kadar gerilsek dahi vazgeçmiyor, filmi beğenip sevebiliyoruz. zaten Gore kültürünü bilirsiniz. uzakdoğuda da oldukça yaygındır taa ichi the killer'i falan düşünün.. testere gibi bir filmden keyif almak normal midir anormal midir diye ap-ayrı tartışma konuları açılabilir.. açılsın.. tartışalım yani.. not olarak bu filmi amerikada vizyona girdiğinde 3 günde 3.5 milyon kişi izlemiş. ekleyeyim..

konu güzel..

senaryo güzel.. yine son dakikalarda koca bir bulmacanın çözülmesi gibi bölümler geçerken acaip bir tatminlik hissi ile "vay anasını be" diyerekten kalıyorsunuz. ama bir film biterken kendimi bu kadar rahatsız hissetmemiştim.. acaip bir huzursuzluk duydum..

görsellik oldukça güzel.. ki artık geçiş sahneleri şu bu falan da yaratıcı, farklı bir tarz haline gelmiş testere bünyesinde. ve daha önce filmi izleyenlerden duyduğum "sahneler fazla karanlıktı" mevzusunun filmde oldukça az bir sahnede (aslında tek sahnede var.. filmin başında sadece..) olduğunu söyleyebilirim. ve o kadar da kötü değil. tamamen bilinçli olarak yapılmış ve izleyiciyi o durumun (atmosferin) acımasızlığına hazırlamak için düşünülmüş bir oyun bence.. yani hiç rahatsız olmadım ki zaten gelip geçici kısa süreli bir sahne idi..

müzik desen gaza getirici ve rahatsız eden sahnelerde gerilimi yükseltici özelliğine sahip. ki testere'nin artık ezberlenen şu ünlü parçasını unutmayalım. yazının başındaki player'dan çalarak dinleyebilir, bu yazıyı filmin atmosferine en yakın psikolojide okuyabilirsiniz :)

ve serinin en kanlı bölümü bu olmuş. oldukça fazla parçalama, koparma, kan sahneleri mevcut. uzun süredir böyle hamam seansı gibi bir durum hissetmemiştim sinemada. hani hamama gidersiniz ve saatlerce kaldıktan sonra dışarı çıktığınızda hafiflemiş, üzerinizden birşeyler atmış, birşeyleri geride bırakmış hissedersiniz ya şu an bile (üstüne babel izlediğim halde) testere'nin böyle bir etkisi var üzerimde..
ha unutmadan işte bu yüzden özellikle ilk yarıda dışarı çıkıp mısır alan obur izleyicinin elinde patladı o mısırlar ve acaip keyif aldım hehe.. (mısırın da talihsizliğiymiş bu. sen pişerken patla falan.. sonra gel filmde filmin sahneleri yüzünden talihsiz izleyicinin elinde tekrar patla..)

özellikle hoşuma giden bir tarafı da kendinden önceki ilk 2 filme ait olayları da ele alması, o filmlere dönüşler yapması ve yeni sahnelerle o hikayeleri derinleştirip bize birşeyler öğretmesi idi. tamamlayıcı özelliği var bu filmin diğer filmleri. öyle "son durak" tarzı bir seri durumu yok yani.

spoiler başlıyoooooooooo.......

spoiler başlıyoooooooooo.......

spoiler başlıyoooooooooo.......

şimdi benim anladığım bu jigsaw'ın kafasında amanda'nın yeri başka. yani amanda aslında testere mevzusunun merkezindeki bir isim sanırım. bize öyle lanse ediliyor. amanda'ya uygulanan test bitmek bilmiyor. durup düşününce bizim jigsaw'ın öyle şiddet taraftarı bir adam olmadığı da ortada. böyle bir adamın da "ben ölünce koltuğu kime bıraksam" tarzında kaygısı da olamaz.
olsa tamam diyecem en uygun kişiyi buldu ve ona öğretiyor falan ama yok yani öyle bir adam olmadığını bu filmde bile daha iyi anladım ama o halde "nedir mevzu" diye sorasım geliyor.. hani amanda'nın bu kadar merkezde olması gerekiyor muydu gerekmiyor muydu sadece burada takılırım takılsam..

film doğal bitti. ne olacaktı yani timör sahibi bir adam son yıllarını kafasındaki ceza sistemine göre ders vere vere yaşadı. zaten tüm dünyayı değiştirmesi gibi birşey saçma olurdu tıpkı kendisinin de ölmekten yırtmasının saçma olacağı gibi.. jigsaw öldü.. bu defter kapandı.. testere 4'ün de çekilmek için imzalandığını düşünürsek.. bu serinin başlangıcını anlatacağına şimdi daha iyi kanaat getirebiliyorum..

çok psikopat bir filmdi çook.. bizlere her türlü duyguyu hissettiren, yelpazesi oldukça geniş olan bu "yeni nesil sinema sektörünü" takdir ediyor, saygılarımızı sunuyor, daha neler neler izleyeceğimizi hayal edip şimdiden sabırsızlanıyoruz...

neyse biraz dinleneyim ve Babel'den bahsedeyim :)

Underworld 2 : Evolution

2006-11-27T12:36:00.000+02:00

şimdi efenim bendeniz vampirizm müessesesi ile tanıştığımdan beri... bu sinema sektöründe "korku" türünün bir alt-türü olarak kabul edilen vampir türünü.. "hadi ordan be alt-türmüş peahh" dercesine alır üste yerleştiriveririm. hatta "korku" türünden tutar çekerim bunu koparırım, ap-ayrı bir tür olarak lanse ederim.

kısaca sevdiğim saydığım bir türdür ve bizzat kıskandığım bir ırktır vampir ırkı. bakınız "vardır" yada "yoktur" diye bir sorgulamaya bile girmiyorum. ben varolduğuna inanıyorum, varolduğunu düşünme düşüncesi hoşuma gidiyor ve "acaba" diye şüpheye düşecek şekilde varlığını sorgulamak bile beni soğutuyor, hoşuma gitmiyor.. en önemlisi de gerek görmüyorum.

bünyesel ve zihinsel hal böyleyken; bir blade serisi olsun, bir Angel dizisi olsun, efendime söyliyim bir vampirle görüşme olsun severek izlediğimiz ürünlerdir. underworld ise 2003 yılında "sinemada vampirizm" açlığımızı oldukça tatmin etmişti, gerek stilizesi olsun, gerek aksiyonu olsun tarzını ortaya koymuştu... o günden beri devamı gelecek aa ne hoş diyerekten bekledik, yılmadık, amerikalarda gösterildi duymazdan geldik, divxleri dvd'leri çıktı görmezden geldik, izledim güzeldi diye bir sürü yorumlar okuyup "hadi ordan bırak alla sen" diyip umursamadık.. sabrettik ve tam ümidimizi keseceğimiz bir zamanda vizyona girerek izlememiz için önümüzde eğilerek hizmetini tamamladı..

filme atmosferik olarak uysun diye bir akşam seansında izledim filmi sinemada. çıktığımda zaten yağmur yağıyordu ve benim bir deri çeketim yoktu ki olsa konsepte süper uyacaktı ama insanoğlu aç gözlüdür bu seferde benim bir 14'lü makinam yok ki belimde diye veryansın edecektim kim-bilir..

izlemesine izledim ama film onca sabrımın karşılığını bazı açılardan tam anlamıyla veremedi. ister istemez beklentiye girdim galiba bunca zaman ki oysa o kadar da karşıyımdır bu beklenti işine...

filmin konusu süper. vampirizm için böyle bir mevzu çok güzel. ilk filmde çıtlatılan konuların özüne inmesi, buna bir tarih yazmaları, yani bir temele oturtmaları çok iyi düşünülmüş. ki yanında kurt-adam sektörü de bonus yani. oyunculuklar iyi.. sonra efektler falan, stilize sahneler oldukça sağlam. yanında oldukça da kanlı bir film.. ( ki zaten bu normal çünkü kansız vampir filmi mi olurmuş yav ) ama işte "senaryo" biraz teklemiş.. yer yer bu konuyu taşıyamamış sırtında.. en çok oralarda üzüldüm filmde. bu noktalardan şöyle-böyle bahsedeyim belki üzüntümü geçirip bana merhem olursunuz belli mi olur..

acaip spoiler yapasım geldi...

spoiler...

var...

az daha aşağıda...

şimdi ilk filmden de bildiğimiz ve burda daha net öğrendiğimiz öz bilgi neydi ? kabaca; baba corvinus'un 2 oğlundan birisini yarasa diğerini kurt ısırıyor ve iki üstün ırkın temeli böylece atılmış oluyor. bunu rahatlıkla kabul ederim. çünkü bir filmin kendi çizdiği dünya belli oranda mantıklıdır sorun teşkil etmez. yani bunlar "gerçek dünyada olmadı" diye tutarsız kabul etmeye gerek olmaz. işte böyle bir öz-bilgi ile belli bir kararlılıktaki tutarlılık ekseninde ilerleyen film ne oluyorsa belli başlı bölümlerde "hızlı-tutarlılık" hatasına düşüp durduk yere seyircinin gözünde "ucuzlayan", "inandırıcılığını kaybeden" yani "tutarsızmış gibi" bir hale geliyor.. bunlardan birisi "michael"ın özelliklerinin kararsızlığı.. sen kalk hem vampir hem lycan olaraktan her iki türden üstün ol ve victor'a bile karşı koy.. sonra gel burda marcus'tan dayak ve öl.. sonra vazgeç diril.. sonra filmde o kadar sır ve duvar altında kalıp beklentimizin odak noktası haline gelen ilk lycan'ın üst çenesini alt çenesinden ayır fırlat.. bilmiyorum yani.

sonra.. çok şaşalı gösterilen, büyük giriş yapan, ağır adımlarla yere sert basan karakterler bu hızlandırma sonrası kağıt gibi yıkılıveriyorlar. bu benim gibi bir izleyiciyi gerçekten üzüyor. mesela baba corvinus.. adamın filme girişi olsun, ekibi şusu busu olsun çok "ağır abi" modunda. ki herşeyin başı bu adam aslında.. (gerçi bu adamın neden onca sene yaşamış olduğuna dair bilginin olmaması da ilginç.. varsa da ben görmedim heralde..) ama ne oluyor gidişi çok çabuk oluyor. yine marcus'un kardeşi ilk lycan. çok büyük ümitler bağlıyorsunuz o karaktere... çok özel korunuyor falan ama çok kısa sürede, çok basitçe ölüp gidiyor. üzülüyor yas tutuyorsunuz, tamam o bir hayvan ama o da can taşıyor.. filmin elinde, konusunda bu kadar büyük bir canavar var, bu kadar kolay mı yok olmalıydı.. sanmıyorum.

sonra.. birisi lycan'ların atası, ilk kurt-adam.. ki değişim geçiremiyor bile o derece olan bir karakteri melez bir maykıl'a harcat..

ikincisi ölümsüz bir vampir atası.. uyanırken lycan kanı bile aldı, yani çok güçlü.. ki bu adam da melez olmuyor mu bu durumda ? yani maykıl'la eşit olması gerekmiyor mu sizce ? (burası da tutarsız bence) neyse işte bu karakteri de saf-kan bile olmayan bir vampir kıza harcat. tamam belki selene corvinus'un kanıyla birşeyler kazanmıştır (ama bunu bize açıklamaları lazımdı.. corvinus nedir yani.. ) ama yine de tüm baba karakterler bu kadar kolay ve ucuz mu harcanlamalıydı diye kaygılı kaygılı düşündüm işte ben..

hepsinden öte filmin sonu da pek bir iddialı pek bir karizmatik efenim. selene hanfendimiz bize neler söylüyor filmin sonunda ? "korkarım ki savaş ve kaos yakındır". yapmayınız hanfendiciğim, siz ki koskoca marcus'u, victor'u, william'ı devirmiş.. yani vampir tarihine (D)EVRİM... aradan da bonus niyetine baba corvinus'un ölmesine neden olmuş.. o da yetmemiş onun kanını alarak "gelecek" ünvanına erişmişsiniz.. amelie zaten ilk filmde öldü kalmadı geriye ne uyanacak vampir-ata, ne de kurt-ata.. yani nedir kalsın geriye sağda 500 bin kurt-adam.. solda 1500 vampir. bunlar siz iki üstün oluşumun dişinin kovuğunu doldurur mu yav.. ne savaşı ne kaosu :)

diyor ve yine de 3 numaralı filmi heyecanla beklemeye başlıyoruz. sadece demem o ki bu ölümler ve sondaki iddialı sözler üçüncü filmin omzunun taşıyabileceği yük miktarının kapasitesini artırıyor. yani 3. filmin çok sağlam olmasını gerektiriyor seriyi tamamlayabilmek için.. öyle yada böyle konunun tarihine dalış yapmasından dolayı (at üstünde zırhlı vampirler pek bir karizmatikti be.. ) izlenir.. izlenmeli.. ne olur yani izleseniz ölür müsünüz... falan..

dolapta vişne suyu olacaktı ben bi bakayim..

ve selene ne kadar hoş bir vampir öyle ya.. stilize stilize sevesim geldi onu..

[filmekimi'nin BOMBASI] Ye Yan / Şölen.. "sinema'da erimek.."

2006-10-18T13:17:00.000+03:00

Evet.. sinema'da erimek.. koltuğa yapışmak.. çivilenmek...

bazı filmler vardır böyle. onlara film demek hafif kalır. beyaz perdede birşeyler gelip geçer. bir ışık kaynağı çarpar gözünüze. aslında o bir ateştir. perde ötesinde tüm haşmetiyle yanan bir ateş.. kavurucu bir alev. perdenin ötesinde muazzam bir ateş ve perdenin bu tarafında ise yanmak ve erimek eylemini gerçekleştirmekle mükellef izleyici. ve film boyunca o ateşi tamamen içine çeken ve o sıcaklıkla filmin jeneriğinde deli gibi alkış tutan iki izleyici.. gogobaba ve neo..

evet sevgili gogobaba herşeye rağmen beni kırmadı ve bu filmi izleme deneyimini benimle paylaştı. ve toplamda bakınca aslında ne kadar şanslı olduğumuzu anladı.. yağmur, çamur, akşam, gece demeden gittik.. sinema sıcak, yerimiz kötü, önümüzde kafa, koltuk rahatsız edici falan demeden, aldırmadan filmin içine girdik ve halen oralarda biryerde olduğumuzu düşünüyorum. film çok muhteşem.. aynen bu duyguları hissettirdi ve verisel anlamda bize "artı" değer olarak ağırlık kattı. yani bu filmin kazanımı ile varız şu an. filmden öncesi ve filmden sonrası çok farklı.

filmin adı ŞÖLEN... orjinali YE YAN.. hadi ingilizcesini de söyliyim THE BANQUET. 2006 yapımı Çin filmi.

filmin adı şölen... film zaten toplamda görsel, işitsel, hissel bir şölen. ayrıca bölümleri olarak "şölen içinde şölen" olarak alt kademelere sahip bir şölen..yönetmeni çok ünlü değil. hatta yönetmenimiz; yememiş içmemiş Kungfu Hustle (Gong fu) filminde Crocodile Gang Boss rolünde oynamış bir amca..

filmin adı şölen... orda burda söylemekten dilimde tüy bitti.. filmin kareografı Woo-ping Yuen.. yani "Fearless", "Danny the Dog", "Kung Fu Hustle", "Kill Bill", "Matrix" üçlemesi ve "Kaplan ve Ejderha" gibi filmlerin de koreografisini üstlenen Woo-ping Yuen". bunu öğrendiğimde... türünün "dram" olduğunu okuduğum "şölen" filminde.. olsa olsa dans tarzı sahnelerde etkisini göstermiştir diye düşünmüştüm ama filme girince ağzımın payını aldım. filmin aksiyon yönü de varmış ve oldukça etkileyici, dolu dolu.. ve bu amca etkilerini öyle güzel sergilemiş ki hayranlıkla izledik. bu adam resmen imza atıyor kendi yönünü hissettirdiği sahnelere. aynı anda bir çok film aklınızdan gelip geçiyor sahneler aktıkça. mesela bir kaç yerde kaplan ve ejderha, bir kaç yerde matrix'den kareografiler gördüm, keyiflendim, yerimde duramadım..

filmin adı şölen... bu film benim gözümde 2. bir hero* vakasıdır bundan böyle. kıyaslamayı sevmem normalde.. ki filmlerin hero'yu geçmek gibi bir kaygıları olması gerekmez ben sadece örnekleme adına söylemek istedim. hero klasında bir film. onun tadında. zaten müzikleri bile hero tarzındaydı. tahmin etmiştim ve tahminim doğru çıktı. filmin müziklerini zaten hero'nun, kaplan ve ejderha'nın müziklerini de yapan "Tan Dun" bestelemiş. hemen kulağıma tanıdık gelmişti..

filmin adı "şölen".. kendisi gibi... çok şiirsel mükemmel bir eser. sahneler, mısra mısra akıp geçiyor ekrandan. dramatikliği çok iyiydi. filme hamlet'e uzakdoğu bakışı diyebiliriz rahatça. kostümler, çevre görüntüleri, tasarımlar, silahlar, evler, binalar, saray falan muhteşemdi. bir filmde kusurlu bir taraf olmaz mı yahu. herşey bu kadar mı dört dörtlük olur. çok özenmişler.. tüm sinema soluksuz ve kıpırdamadan izledi filmi. zaten sinemada böyle bir filmi izlemek çok nadir kısmet olur. zor yani çok zor.. o kadar sık film izlerim, o kadar çok farklı türe ait film izlerim ama ne olursa olsun uzakdoğu filmleri kadar içime işleyen, beni etkileyen filmler görmedim. aksiyonu çok yerinde idi. zaten aslında dram ama, konu gereği giren aksiyonlar hiç sırıtmıyor, hero gibi muhteşem bir etki bırakıyordu. ki dövüşçülerin kostümleri falan aşmıştı zaten. bence bu yerinde olmuş. çünkü hamlet-vari bir konuya göre su gibi akan diyalogsal yapısına uygun kostümler gerekirdi. daha aşağısı kurtarmazdı. kraliçesinden, ninja-vari dövüşçülerine, askerlerinden saray içi hizmetkarlarına kadar herşey kusursuzdu, baş döndürücü idi.

filmin adı şölen... oyunculuklar çok yerindeydi. ziyi zhang*** zaten artık büyük adımlarını atmaya başladı. her halinden belli.. hatta o kadar güzel bir rol çıkartığını gördük ki artık karakterinden gereği öyle anlar geldi ve kendisine nefretlerimizi ilettik. tabi bu iyi oyunculuğundan kaynaklanan bir durum. sonuçta o halen en büyük gözdemiz :) filmdeki aşk da çok iyiydi. ağlatan cinsten...

(keşke) vizyona girse (gerçi vizyona bunu da fransızca dublajla falan sokarlar utanmadan...) hemen bir daha gidilesi, dvd'si çıksa hemen alınası, müzik albümü için Tan Dun'un peşine düşüp eli öpülesi, elde edip çevirip çevirip dinlenesi bir film "şölen"... sinemada şiir nasıl olur, yoğun edebiyat nasıl işlenir sorusuna verilecek doğru cevabın şıkkıdır "şölen"...

"karanlığı taramak" diyordum bunu izleyene kadar ama filmekimi'nin incisi "şölen"dir. sonraki şanslı ise "karanlığı taramak"... ikisi bu yıl izlediğim en etkileyici filmlerdendir. tıpkı "vendetta" gibi..

[filmekimi'nden] Özgürlük Rüzgârı / The Wind that Shakes the Barley

2006-10-17T13:25:00.000+03:00

biraz oldu-bitti havası hissetsem de yönetmenin sadelik anlayışını sevdim. insanları ağlatmaktan kaçınıp daha çok olayları düşünmelerine yönelik davranmış. insanların hikayeleri gelip geçiyor... izliyorsunuz... taşıdığınız kalbin, beyniniz ile olan arkadaşlığına göre etkileniyorsunuz. normalde bu tarz filmlerde "tamam iyi güzel anlatıyorlar" diye düşünüp, bunun ne kadar gerçekleri yansıttığını merak edip, tarihsel bilgiden biraz yoksun olduğumdan dolayı gerçekliğinden tam emin olamıyorum. her zaman bu tarz filmlerde tek garispediğim nokta bu olmuştur bende. ama tüm yaşananları gerçek kabul edersek.. yönetmen gerçekten kasmadan, zorlamadan, sıkıştırmadan... dünya budur, insanlar budur, böyle olmuştur ve hatta böyle olmaya devam etmektedir !! mesajını da veriyor bence.. gerçi ken loach'ı şimdi tek film ile anlamak ne haddime ama yine de izledim ve her normal insan gibi düşünceleri paylaşma gereksinimi duydum :)
kısaca; Bağımsız İrlanda Cumhuriyeti’nin ve Kuzey İrlanda’nın ortaya çıkışıyla sonuçlanan olayları anlatan film, adanın henüz bir İngiliz kolonisi olduğu 1920’li yıllarda geçiyor.

FilmEkimi 2006

2006-09-28T16:39:00.000+03:00

Selam arkadaşlar,

FilmEkimi festivali 13-19 Ekim arasında gerçekleşecek. Kısa süreli bir etkinlik. Ve sadece tek sinemada (Beyoğlu Emek) gerçekleşiyor. Festivalin kendi adresinde adresinde tüm ayrıntıları ve film açıklamalarına ulaşabilirsiniz. Ben tüm filmleri (21 tane) inceledim. Kendi programımı zevkime göre ve haftaiçi akşamları ile haftasonuna denk gelenlerin arasından seçerek oluşturdum. Size o programı yazacağım az sonra ayrıntılı olarak. Lütfen açıklamalarıma dikkat ediniz, çünkü çok enteresan ayrıntılar var :) Ayrıca programın biletleri 7 ekim günü satışa çıkarılacakmış.

Şimdi dikkatimi çeken filmlerin ayrıntılı listesine geçelim:

13 Ekim Cuma 19:00
ÖZGÜRLÜK RÜZGÂRI / THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY*
Film hakkında sinema konusunda çok sevdiğimiz bir dostumuz olan FNB47'nin sözlerini aktarıyorum hemen; Ken Loach günümüzde , yaşayan en büyük sinemacılardan biridir. Onun bu güne dek yaptığı bütün filmleri tekrar-tekrar izlenebilir. Loach'ın yaptığı yeni bir filmin izlenmemesi diye bir şeyi düşünemiyorum. İzlemeyen , kaçıran kaybeder...

14 Ekim Cumartesi 19:00
ASİ GENÇLİK / BRICK*
Neosal: konusu hoşuma gitti. Lost dizisindeki Claire oynuyor filmde.

14 Ekim Cumartesi 21:30
HAMBURGER CUMHURİYETİ / FAST FOOD NATION*
Neosal: şu açıklama yeter. "Patricia Arquette, Ethan Hawke, Bruce Willis ve Avril Lavigne gibi sürpriz oyuncuların boy gösterdiği, gerçek mezbaha görüntülerinin de yer aldığı, kara mizahla örülü bu sert film, Amerika'nın ayaküstü yemek endüstrisinin karanlık sırlarını gözler önüne seriyor."

14 Ekim Cumartesi 24:00
A SCANNER DARKLY / KARANLIĞI TARAMAK*
Neosal: uyarlandığı kitabı malum (değerli bir bilimkurgudur ve Efsanevi bilimkurgu yazarı Philip K. Dick'e aittir), çekilme tarzı malum (özel bir teknik ile önce normal çekilen film daha sonra animasyona dönüştürülmüş ve öyle sunuluyor), oyuncuları malum ( Keanu Reeves, Robert Downey Jr., Winona Ryder) :) kaçmaz...

15 Ekim Pazar 11:00
SARI KÖPEĞİN YUVASI*
Neosal: valla deli diyin, hatta çekinmeyin zırdeli diyin ama ben pazar sabahı taksimde simidimi yiyip, çayımı içip, radikal'imi okuyup :p , sonra bu filme... ufacık çekik gözlü şirin şirin çocukları doya doya izlemek için gideceğim :)

15 Ekim Pazar 16:00
SAVUNMA MAKAMI / FIND ME GUILTY*
Neosal: 21 ay süren, Amerikan tarihinin en uzun süreli ceza davasını mercek altına alan bu filmde Vin Diesel (farklı) oynuyormuş. fragmanı da ilginç görünmüştü bana.

16 Ekim Pazartesi 21:30
TRANSYLVANIA*
Neosal: açıkcası Asia Argento'yu da severim, Birol Ünel'i de. izlemek istiyorum bu filmi..

17 Ekim Salı 21:30
ŞÖLEN / YE YAN*
Neosal: bu filmi kaçırmak gibi birşeyin söz konusu olabileceğini düşünme olasılığını bile düşünemem :) malum Ziyi Zhang'ın en yeni filmi. onu yeni bir filmde göreceğiz en azından. diğer izleme nedeni de şu parantez içi gösterilebilinir :)
"Muhteşem kostümleri ve sanat yönetimi ile göz alan filmin aksiyon yönetmeni, "Kill Bill", "Matrix" üçlemesi ve "Kaplan ve Ejderha" filmlerinin de koreografisini üstlenen Woo-ping Yuen."

18 Ekim Çarşamba 21:30
ZAMAN / SHI GAN*
Neosal: kim ki-duk'tan halen bıkmadım. keyifle izliyorum. geçen seneki filmekiminde YAY filmi gelmişti. bu sene yine bir filmi geldi işte ne güzel :)

19 Ekim Perşembe 21:30
I LOVE YOU PARİS / "PARIS, JE T'AIME" *
Neosal: bu nasıl bir denemedir halen inanamıyorum ama oldukça ümitliyim filmden. fazla söze gerek yok. şu parantez içi yetecektir.
"Yönetmenler: Assayas, Frédéric Auburtin, Gurinder Chadha, Sylvain Chomet, Joel & Ethan Coen, Isabel Coixet, Wes Craven, Alfonso Cuarón, Gérard Depardieu, Christopher Doyle, Richard LaGravenese, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Bruno Podalydès, Walter Salles, Oliver Schmitz, Nobuhiro Suwa, Daniela Thomas, Tom Tykwer, Gus Van Sant

Oyuncular: Marianne Faithfull, Gaspard Ulliel, Steve Buscemi, Barbet Schroeder, Miranda Richardson, Juliette Binoche, Willem Dafoe, Hippolyte Girardot, Yolande Moreau, Nick Nolte, Ludivine Sagnier, Maggie Gyllenhaal, Fanny Ardant, Bob Hoskins, Wes Craven, Elijah Wood, Alexander Payne, Rufus Sewell, Natalie Portman , Gérard Depardieu, Ben Gazzara, Gena Rowlands"

Dünyanın farklı ülkelerinden yirmi yönetmen, Paris'in on sekiz bölgesini kendi bakış açılarıyla anlatıyor. Elbette, mekân Paris, ortak konu ise aşk. 2006 Cannes Film Festivali'nin "Belirli Bir Bakış" bölümünde ilk kez seyirci karşısına çıkan filmin her bir bölümü, her şekilde, her insandan, her yerde ve her türde aşkı ve elbette Paris'i anlatıyor. Ama bambaşka, vampirlerin aşık olduğu, Oscar Wilde'la ya da bir kovboyla karşılaşabileceğiniz, alışılmadık bir Paris'i. Yapımı dört yıl süren filmin müthiş oyuncu kadrosunda Barbet Schroeder, Fanny Ardant, Marianne Faithfull, Natalie Portman, Steve Buscemi, Juliette Binoche, Willem Dafoe, Bob Hoskins, Elijah Wood, Gena Rowlands ve Wes Craven gibi sürpriz isimler var.

İşte böyle. Gitmeye çalışacağım filmler bunlar.. Yalnız saat ve gün bilgileri sizi yanıltmasın. Bunlar bana uygun gelen sıralama. Sitesinden* göreceğiniz gibi aynı filmin farklı opsiyonları olabiliyor saat ve gün olarak... Normal vizyon takibimiz yanında sonbahara alışmak istediğimiz bu güzel günlerde güzel bir soluk bence bu FilmEkimi. fırsatı olanlar 1-2 film bile olsa değerlendirmeli diye düşünüyorum...

Uzakdoğu Sineması Severlerini bekliyoruz..

2006-08-30T12:08:00.000+03:00

uzun zamandır böyle birşey vardı kafamda... tam şekillendiremiyordum, nasıl olmalı karar veremiyordum falan.. google'un kullanıcı dostu mail grup anlayışını da deneyimleyince istediğim şeyi harekete geçirme vaktinin geldiğine karar verdim..

grubun sözleşmesi yerine de geçecek olan aşağıdaki yazıyı okursanız USS'nin ne olduğu hakkında fazlasıyla fikir sahibi olacaksınızdır..

http://groups.google.com/group/ussg

Bu anlaşma USS (Uzakdoğu Sineması Severleri Mail Grubu) ile mail-grup üyeleri arasında üyelik başvurusu sırasında yapılmış kabul edilip... gruba üye olanlar, aşağıda yazılanları okuduklarını, onayladıklarını ve kabul ettiklerini garanti ederler.

USS; sinema sanatını seven insanlar arasından. özellikle sinema sanatının güçlü bir yönü olan Uzakdoğu sinemasını seven, benimseyen, ilgilenmekten keyif alan insanların buluşma noktası olmayı hedefleyen... katılımcıların katkı ve emekleriyle de gittikçe gelişmeyi planlayan bir internet platformudur. Kore, Çin ve Japonya başta olmak üzere tüm Uzakdoğu sineması grubun özünü oluşturmaktadır. Katılımcılarının niceliği değil, niteliği ile ilgilenmektedir. Mail-grup ortamının ciddi, düzeyli, saygın bir üsluba sahip olması grubun genel tarzını ifade edeceğinden, grup üyelerinin bu ortamda hareketleri, bu ortamda yapılmak istenenlere saygı göstermeleri USS için çok önemlidir. bu yüzden internet kullanıcılarının, buraya internette dolaştıkları herhangi bir siteye olduğu gibi üye olmamalarını ve özellikle internet ortamında kendini " gereğinden fazla rahat" , "kurallardan uzak " hisseden. "bir girip çıkayım... fazla üyelik göz çıkarmaz... gruptan x kişiyi nasıl olsa tanıyorum... uzakdoğu olsun olmasın yazabileceğim bir sürü şey olabilir" tarzında düşünceler barındırabilen, bu tarz internet kominitelerinde tamamen laçka bazlı olmayı tarz haline getirmiş kullanıcıların bu mail grup içerisinde hedeflenen iletişim anlayışı düzenine alışmakta büyük güçlük çekebileceğinin önemle altını çizmek istiyoruz.

Saygın ve ciddi bir ortamda tamamen Uzakdoğu sineması merkezli yardımlaşmak, haberleşmek, kendi bildiklerini, birikimlerini diğer katılımcılarla paylaşmak isteyen, bu konu hakkında söyleyebilecekleri olan, Uzakdoğu sinemasına ortanın üstünde bir ilgi duyup sevgi besleyen, mail grubuna düzenli katılımda bulunacağı inancını taşıyan konuklarımızı üye olarak aramızda görmek istiyoruz. Bu ortamın devamını ve kalitesini sağlamak için yeni üyelerimizden beklenen bu hassasiyetin anlayışla karşılanacağını umuyoruz.

USS' ye yazılan mesajlardan yazarı sorumludur. Tehdit edici, küfürlü, örf ve adetlere karşı, müstehcen, kaba, nefret dolu ya da çok miktarlarda istenmeyen mesajlar göndermek; din, dil, irk ayrımına yönelik iletiler göndermek; USS yöneticilerini ve üyelerini küçümser davranışlar sergilemek uyarısız sistemden uzaklaştırılma nedenidir. USS ortamına kişisel problemler, anlaşmazlıklar taşınamaz. Üyelerin birbirine karsı kişisel saldırılar yapmalarına izin verilemez. Gereksiz ve grubu sohbet ortamına dönüştürecek mesajlar neden belirtilmeksizin silinecektir. USS yöneticileri kurallara uymayan, gönderildikleri konu ile bağlantısı olmayan mesajları silme hakkına sahiptirler. Kurallara uymayan ya da gönderdikleri mesajlar ile USS düzenine zarar verdikleri düşünülen üyeler yöneticiler tarafından uyarılıp, davranışın tekrarında sistemden belirli bir süre ya da tamamen uzaklaştırılırlar.

Üyelik başvurusunda bulunarak, yukarıda yazılanları okuduğunuz ve kabul ettiğiniz varsayılmaktadır.

Yaşasın Sinema !...

Not: Grubun açıldığı haberi değişik ortamlarda sindirilip üye sayısı belli bir sayıya ulaşana kadar mesaj trafiği yapılmayacağından dolayı tüm katılım isteklerinin onaylanması askıda kalacaktır... Bir süre sonra hepsi birden onaylanacaktır..

USS'ye yani Uzakdoğu Sinema Severleri Mail Grubuna üye olmak için bu yazıya tıklayabilirsiniz..

Prison Break 2.sezon muhteşem açılışı

2006-08-23T03:47:00.000+03:00

- 1 yere kadar spoiler YOK - ama 1. sezonu hiç izlememiş kişiler okumasınlar daha iyi -

hehe ajan'ımızı gördük ya etkilendik haliyle o yüzden böyle "ayrıntılı inceleme" gibi iddialı başlıklar açabiliyoruz.. tabi bu demek değil incelemeyeceğiz.. mümkünse atlamadığım herşeyden bahsetmek istiyorum, ilişmeyin, bu prison break'sızlık benimdi.. bitti..

gelelim çoşkuya..

düşünüyorum da bulamıyorum ben arkadaş... bir başka dizi... şu dakikalarda beni... uykunun rüya görmemiz gerektirdiği rem bölümününe inat bir dirençle ekran başında tutsun, tutsun hatta tekrar izlesem mi diye düşündürtsün.. 1. sezonda da böyle olmuştu. hayatımda ilk kez bir dizinin 5 bölümünü gecenin köründe tek seferde izlemiştim. bu yüzden çok ayrı bir yerde duracak galiba P.B. benim için. P.B. diye kısalttım ama şimdi bakınca hoşuma gitmedi bu çaba hiç kasmam çatır çatır yazarım üşenmeden Prison Break diye çünkü bunu yazmak bile çok keyifli bir şey :))

dizi başladı, biraz izledik ve jenerik girdiğinde psikopatça sırıttığımı farkettim. Prison Break "kadar"... aynı anda adrenalinin tepeye vurmasına ve paçadan sarkmasına neden olarak izlediğim başka bir dizi hatırlamıyorum. bir 24 var işte abisi.. bir de bu işi daha ağırdan alan Lost.. zaten Lost kabızsa, Prison Break ishaldir gözümde..

zaman zaman düşünüyordum, "tamam sevdik ettik bu diziyi, şimdi kaçtılar, hapisten dışarda devam edecek falan, nasıl eski tadını verecek mi" şeklinde.. kaygılanıyordum.. yine de merakımı gideremiyordum.. ne olursa olsun izleyecektim ama bu bölümden sonra şunu farkettim ki... tamam dar mekanın getirdiği psikolojik baskı çok lezizdi, yeri dolmaz ama... şimdi bu dizi yine hapiste geçseydi bu sefer de aynı tadın devamı klişe hissine neden olacaktı... yenilikçi gelmeyecekti ve kısa olmasının getirdiği bu hiç yok olmayacak keyfi ortadan kaldırabilecekti.. işte bu açıdan bakınca aslında bu karar çok yerinde. 1. sezon hep öyle kalacak ve yeni birşeyler izleyeceğiz.. sizi şimdi bu yeniliklerden, farklardan ve ayrıntılarından bahsedeceğimiz ikinci sezon birinci bölüm içerikli paragrafımıza alalım... tabi spoilerin başlayacağı nokta burası olduğundan buraya kadar yoldaşlık ettiğimiz izlememiş arkadaşlara hoşçakalın diyelim... :)

- SPOILERin başladığı yerdir burası -

elimizde ne var ?...
süper bir devlet ajanı var. kendisini daha önce INVASION* isimli dizide şerif Tom Underlay* olarak izledik, benimsedik.. diye mi bilmiyorum ama bu güne kadar bir Ajan Smith vardı gözümdeki klas ajan kalıbıyla, şimdi bir de bu amca var artık.. yeniliktir bu. ilk sezonda en akıllı varlık Scofield idi.. şimdi bu ikiye yükseldi. en az maykıl kadar çakal bir adam var karşımızda.. maykıl'ın 1. sezondaki aşmış planlarını şimdi de bu amcanın gözüyle izlemiş oluyoruz, bıkmıyoruz..

maykıl için "maykıl aynı maykıl" diyebiliyoruz gönül rahatlığı ile.. herif aşmış akıllı, kararlı.. "abruzzi'nin jeti plan A'ydı.. o zaman bizde ihtiyacımız olan herşey var." demek nedir ya.. nasıl bir psikopatlıklık böyle... adamın dövmeleri bile devamlılığını koruyor. onların sadece hapishaneden kaçış için olmadığını öğrendik, sevindik...

bu arada özlemişiz herkesi... t-beg'in doktora yaptığı yüz hareketi tam onun tarzındaydı.. manyak herif işte. bellick ise nasıl koşuyordu trene doğru ama :))

ve dramatik final... şu veronica'ya sana insan diyenin şeklinde seslenesim geliyor ama artık bunu duyabileceğini bile sanmıyorum. o kadar kastır, koştur, takdiri topla ama bu denyoluğu yapma lütfen ya.. bu kadar komplolu bir merkezde "telefon" kadar basit bir ayrıntıyı atlarlar mı sanıyordun... dizinin çoşkusu yetmiyormuş gibi böyle üzücü bir bölüm, bu nasıl bir acımasızlıklır tepkisi yaratıyor ve bir başkana rağmen o koruma herifin o gevrek sırıtışı falan adama "o binayı ne yapar-ederim yerle bir ederim" dedirtiyor...

Prison Break çok sıkı başladı.. kavuştuk.. mutluyuz...

Scary Movie 4

2006-08-16T19:09:00.000+03:00

korkunç bir film serisinin 4. ve son halkasını da izlemiş olduk sonunda..

genel bütünlük olarak çok başarılı olmasa da, parçalı skeç şeklinde düşününce gayet güzel esprilerin ve bir insanın kafasını bir yere ya da bir şeyin o insanın kafasına çarpması gibi en fazla ne kadar komik olabilir ki tarzındaki eski esprilerin bünyesinde mevcut olduğu bir film olmuş sm4. aslında david zucker (airplane, naked gun vs.) tarzına güveniyordum ama bu sefer türünün (genelde korku ağırlıklı bazı popüler filmleri ti'ye almak) rotasını biraz şaşırmış gibi göründü. hani normalde ti'ye alınan filmi farkedip ardından onu ti'ye alma esprisine gülersiniz ya bu sefer ti'ye alıyor almasına ama gereğinden uzun sahneler ile bizzat "bu filmi aslında biz de daha düşük bütçeye çekebiliriz" fikrini aşılıyor gibiydi. öyle bir hale geliyorsunuz ki izlerken adeta o filmleri tekrardan izliyormuş gibi hissediyorsunuz. ve bunun yanında dünyalar savaşı ile haddinden fazla ilgilenmiş olduğunu düşünüyorum. daha kısa olarak daha fazla filmle dalga geçmesini isterdim... eksi yön bulacaksak bunları örnek gösterebilirim kısaca..

özellikle i-pod, saw, (sonraki silah çeşidi ne kadar güzeldi değil mi ? hehe.. ve testere'nin maskotunu madara ettikleri sahne hehe.. ) brokeback mountain, (orjinalini izlemedim henüz ama az çok fikir sahibi oldum sayılır sm4 sayesinde hehe) garez (japon velet ile cindy'nin konuşmaları süperdi ya.. güya japonca konuşuyorlar ve altta ingilizce altyazı geçiyor ama aslında ne kadar japon firma ve terim varsa ardı ardına kullanıyorlardı hehe epey güldüm orada.. fu-jit-su hehe.. ) bölümlerinden bahsetmeden geçemeyecektim, parantez içlerinde bahsettim, geçtim :))

Rastlantılarım serisi No:2

2006-08-04T12:16:00.000+03:00

"nereye kadar sinema" demiştik* ve rastlantılardan, kelebek etkilerinden, tesadüflerden örnekler vermeye başlamıştık. geldik ikinci örneğimize...

24 isimli diziye bir önceki yazımda başladığımı söylemiştim.* bu diziyi de her akşam bir bölüm şeklinde kuzenimle izliyoruz. geçen akşam evde bir misafirliğe gitme telaşı oldu bizimkiler ve onunkiler (kuzenimden yola çıkarak dedim böyle, yani teyzemler işte) ortaklığında.. ve arabada yer kalmayınca çocuklar diyerek genellenen aile büyükleri dışında kalan kesim evde kalacak kararı alındı. biz de kuzenimle mahsuscuktan buna üzülme taklidi yapıp benim sinema odamın yolunu aldık.

ve ben "bırak ya bırak gitsinler abi, hem bizim 24'ümüz var di mi ama ya heyt be" diyip dvd'yi yerleştirmek için bilgisayara yöneldiğim an masa-saatimle göz göze gelince dediğimle kaldım. çünkü saat 10:24 idi arkadaşlar tam o sırada.. bir rastlantı daha böylece tarihteki yerini alırken büyüsü kaçmasın diye diziyi başlatıp sessizce izlemeye başladık. zaten konuşsaydık diziden de birşey anlamazdık değil mi efenim ? evet efenim.. evet..

bir önceki rastlantıyı okumak için sondaki yıldıza tıklayabilirsiniz.. -> *

24'e başlamak ve... Nina, nina, nina, nina, nina...

2006-08-01T14:11:00.000+03:00

evet.. haklısınız.. ben bu güne kadar 24 isimli diziyi izlemedim de izlemedim. yanıbaşımızda süren bu muhteşem olayı hep erteledim vs. cnbc-e'de ise nedense yaklaşmadığım 2-3 diziden birisiydi. angel'a falan iyi sarmıştık vs. hep ukte oldu ama içimde ve bir gün mutlaka izleyeceğim diye diye dünyada 5. sezonunun oynadığı şu günlere kaldı benim 1. sezona başlamam.. nur içinde yatsın MOUSE** ile bu sene 24 hakkında şöyle bir son sohbetimiz oldu.

her zaman niye izlemiyorsun diyip dururdu bu diziyi bana...

Neo: 24 e de ben hiç başlamadım bu güne kadar
Neo: ama ilk 4 sezonu ele geçirdim sonunda :D
Mouse: Oleey
Neo: başlayınca durduramam diye korkuyorum
Neo: bi de sarar mı ya ? sonra sıkmasın beni ? gerçek zamanlı ya koca koca 1 saat sürecek ve taa 24 bölüm. geçer mi abi bir solukta ya :D
Mouse: Prison Break'den daha akıcı :)
Mouse: ilk 5 bölümü atlatırsan tamam
Neo: vaşş. o zaman iyi ya.. prison üffff :) yarın anete spoilersiz yazıcam bişeyler. mutlaka oku :D

Mouse: ilk sezon 0-5, karışık, ağır, 5-15 vay bee... 15-24 süper!
Mouse: 2. sezon da 0-3 anaa! 3-24 vaşş:)
Mouse: 3. sezon 0-5 vay anasını, 5-20 süper, 20-24 aşmışlar!
Mouse: 4 sezon ilk bölümden itibaren aşmış :)
Mouse: 5'de şimdi 13. bölüm iniyor, ilk 12 müthiş

Neo: ne güzel özetliyosun
Mouse: :D
Neo: çok tutuldu zaten ona eminim
Neo: ama şeyi dicem
Neo: gerçek zamanlı olmasının
Neo: çok dumura
Neo: uğratıcı pozitif getirileri
Neo: var mı
Mouse: yok, öyle bakmıyorsun olaya abi
Mouse: adam tuvalete gitmiyomu falan:D
Mouse: ilk 2 sezonda biraz öyle
Mouse: yani, yaralanmaların etkisi 3-4 saatte %90 geçiyo falan ehehe
Mouse: ben en çok 3. sezondan sonra sevdim zaten
Mouse: ekip daha öğrenmişti işi

:)

tıpkı tüm sezonları özetlediği gibiymiş gerçekten.. gerçi şu an ilk sezonun ortalarındayım ve öğlen oldu :) ama ilk 4-5 bölüm ciddi karışık gelmişti ve şu an "vay be" sürecini yaşıyorum :) dizi tarihindeki devrimsel özelliği olan "eş zamanlı" olması çok güzel anlar yaşatıyor. hele reklam araları falan bombaymış. öyle yerlerde giriyor ki gerçekten arka planda dizi devam ediyor ama ettiği kısım sizi rahatsız etmiyor :)

günü gelecekmiş jack bauer hayranı olacakmışız :)) adamın sesine kısa sürede alıştığımızda direkt "bu max payne değil mi ya" diye sorduk kendimize. hiç araştırmadım ama bence çok benziyor. kiefer sutherland'in* sesi muhteşem.

başlıktaki çoşkuya gelelim ya biz :)

uzun süre sonra masaüstü resmimi değiştirme nedenim olan Nina Myers faktöründen bahsetmemek olmaz. şimdi bu dizi oynarken izlemediğimden dolayı... bizim daha sonra "karşı komşu"* filmiyle sevdiğimiz elisha cuthbert'e* millet zaten hasta oluyordu ve duyuyorduk. ama açıkcası o gözüme "normal" olarak görünürken Nina Myers dizi/sinema sektöründe hastalık derecesinde beğendiğim tiplerin yanındaki yerini aldı git gide yükselerek. ilk bir kaç bölüm düşünmedim bile ama özellikle saat 9 - 10 arasında alberta karakterinin gelmesinden sonra nina'nın o konuşsam mı konuşmasam mı kararsızlığındaki mimiklerine falan bayıldım. belki de trinity'sel bir hatun olmasının da payı vardır ama dediğim gibi şu an masaüstü resmi olarak bana göz kırpıyor. (bkz: harry potter dünyasında hareket eden resim ve tablo anlayışı)

neyse dizi güzel süper falan bunları zaten bilen biliyor, en geç kalanlardan biriyim, o yüzden tereciye tere satmaya niyetim yok :))) ama diziyi izlerken benim için artık "gözü kapalı benimsenme" işareti anlamına gelen sahneden bahsedeceğim..

-bundan sonrası izlemeyenler için yüzeysel spoiler sayılabilir çok derin değil ama ben uyarayim-

bölüm olarak sabah 10 ile 11 arasında jack bauer'in limuzinin şöförü yerine geçtiği sahneyi hatırlarsınız... işte daha sonra arabaya gelen Alan York'un arkaya oturup kapıyı kapatması ve ardından jack bauer'in o piskopat bakışlı ve karizmatik sesli "merhaba Alan" dediği sahnede "tamam bu dizinin pasaportunu onaylıyorum" diye haykırdığımı hatırlıyorum kuzene :) gerçekten muhteşem bir his arkadaşlar.. o noktadan sonra diziye tamamen güvenerek izlemeye devam ettim / ediyorum..

lost, prison break, angel ve şimdi de 24...
güzel farklı dizi izleme olasılığımız daha ne kadar olabilir ki ?...

Bloodrayne...

2006-07-31T12:47:00.000+03:00

oldu bitti sevmişimdir vampirizm müessesesini.. bunun gerçekliğini tartışmak şurada dursun.. var kabul edip ona göre kurallarını tartışmışımdır, konuşmuşumdur bu güne kadar.. bende ilk ne zaman başladı hatırlamıyorum ama Blade ile iyice ivmelenip stilize hale geldi, brom stoker'in Dracula kitabı ile derinleşti, underworld ile de daha estetikleşti ve tabiki halen unutamadığımız ANGEL dizisi ile zirveye yerleşti gözümde bu sektör..

çağın ilerlemesi ile zaman zaman mecburen her yeni ürün kendi kurallarını da ortaya koyacak kadar bu müesseseye müdehale ederek onu genişletti.. mesela bilirsiniz normalde vampir birisini ısırdıktan sonra ona kendi kanını içirmezse o kişi ölüp gider. blade böyle değildi haliyle. ısırılmak yetiyordu.. ama blade kendi içinde başarılı bir çalışma olduğundan bu hiç göze batmıyordu. onun vampir bakışı böyle diyip gönül rahatlığı ile bekledik bir sonraki filmi.. kısaca her zaman alıcısı olan bir müessesedir vampirizm..

bloodrayne ise bu ağacın bilgisayar oyun dalını temsil eden bir ürün idi. ben tam olarak oynamadım hiç bir zaman ama çevremdeki hastalarından ününü ister istemez duymuştum yıllardır.. ve her tutulan oyunun filminin çekilmesi kaçınılmaz olduğundan (ki ben bunu her zaman isterim, karşı değilim) bloodrayne filmi karşımızda izlenmeyi bekliyordu..
tamamiyle oyununu oynamadığım halde vampir filmi diye izlemek için ilgimi çekmişti.. üyeleri anetten olan bir grup ile oturup izledik geçen haftasonu.. baştan söyliyeyim ben resident evil serisi, mortal kombat serisi gibi filmleri keyifle izledim.. halen de fırsat olsa izlerim.. çoğunluk onları sevmese de saygı duyarım bu serilere..

ama bloodrayne bize bizim ona gösterdiğimiz saygının yarısını gösteremedi malesef..

ne güzel kristanna loken var fena değil tip uymuş gibi, onu bırak biricik ana lucia'mız yani michelle rodriguez var süper, vay ben kingsley var, bily zane var, ohoho michael madsen bile var yav demiştim.. izlemeye başladık.. iyi atmosfer değişik, hafif van helsing tarzı görünüyor hadi hayırlısı falan derken...

ilk toplu aksiyon sahnesine gelince film tüm incilerini yere döktü ve bir daha da toplayamadı..
filme pür dikkat bakan grup o bölümden sonra muhabbete, filmi eleştirmeye, meşguliyet durumlarında filmi pause etmenin bile zaman kaybı olacağını düşünmeye kadar götürdü olayı..
b sınıfı filmlerinin yönetmeni olarak bilinen uwe boll bu filmi de o tarzda çekmiş. sadece bir dez-avantajı vardı. bu film ben "b kalite bir filmim" cesaretinden uzak.. tam aksine "kadrom fena değil, kökenim bir oyuna ve fanatik kitleye dayanıyor" güvencesiyle a kalite filmi taklidi yapmaya çalışıyordu. zaten orada kaybediyor..

ilk toplu aksiyon sahnesi ve geri kalan tüm aksiyonlar tamamen ZEYNA dizisi kalitesinde, çekim tarzında.. hatta yer yer kahpe bizans moduna bile giriyor. m. madsen falan çoğu sahnede "bizim bu filmde ne işimiz var" edasında "-hadi gelin şuraya gidelim, davranın" replikleri var ki filmi bu tarz filmlerle alay eden scary movie havasına bile büründürüyordu..

dövüş sahneleri bu kadar mı hantal, ağır, klasik "bir o karakterin arkasından gösterelim, bir diğer karakterin arkasından gösterelim" kamera tarzında olur yahu. tamam kan kullanımı çok yoğun ama efekt olmadığından plastik makyaj çok sırıtıyor ve peter jackson'un Braindead'ını hatırlatıyor. ama o film zaten b kalite olduğunu inkar etmiyor ve 1992 yapımıydı.. "kızımız kılıcını adama sallar ve sahne değişir kılıç adama çoktan girmiştir ve kanlar fışkırıyordur" gibi sahneleri de biz artık evde çekebiliyoruz yani...

filmdeki 2 şey çok başarılı idi ama..

birincisi gönderme sahnesi. son sahnede kızımız tahtına oturduğunda yüzüne doğru ağır ağır yaklaşan kamera sürecinde gözlerini hiç kırpmıyor. bu hareket ile aynı kızımızın terminatör 3'teki "robot göz kırpmaz" felsefesine gönderme yapılmış ve çok başarılı..

ikincisi ise kızımızın göğüsleri rolünün hakkını fazlası ile vermiş. emanuelle tarzı bi sevişme sahnesinde oscarlık göğüs performansını keyifle izledik..

son olarak filmin sonundaki o anlamsız 5 dk'ya anlam arıyorum. filmde ne kadar kanlı sahne varsa hepsi tekrar arka arkaya kasvetli bir müzik eşliğinde sunuluyor.. o sahne boyunca kaç kere "bu ne abi şimdi" dediğimizin sayısını unuttuk..

iyi ki oyununu oynamamışım bu güne kadar.. ben sadece film kategorisinde değerlendirerek bu kadar hoşlanmadıysam acaba oyununu oynayanların akibeti nedir diye merak etmiyor da değilim hani..

Rastlantılarım serisi no:1

2006-07-19T13:50:00.000+03:00

İki önceki yazımda* bahsettiğim konuya bir tane örnekle başlama zamanının geldiğini ve geçmekte olduğunu farkettim. giriş örneği "ilahi Neo, o kadar reklam yaptın, karşılaşacağımız şey bu muymuş?" dedirtecek kadar basit olsa da hemen büyük rastlantılardan söz edip ilk karşılaşmanızda yüreğinizi ağzınıza getirip kalp krizi süsü verircesine size zarar vermek istemedim. basit örnekler ile alıştırmalı kısaca :) sıkı tutunun, başlıyorum...

rastlantının X bölümü: yıllar önce vizyona giren ve gidemediğim, ama tivide reklamlarını açıklamalarını çok hoş bulduğum, türkçe ismi "yaşamın renkleri" olan Pleasantville * isimli filmi bu aralar aklıma getirip internetten indirme aşamasına gelmiştim. filmin konusu dışında hakkında en ufak fikrim yoktu.

rastlantının y bölümü: annemlerin bir tanıdığının köpeğine geçici süre bakmamız gerekti. köpek henüz bize gelmeden evde bunun muhabbetleri dönmeye başlamıştı.

rastlantı (xy) : akşam eve gelip her zaman ilk yaptığım şey bilgisayarın monitörünü açıp (bilgisayar tüm gün açık) emule'den inen filmleri vs kontrol etmektir. o sırada annem ile de köpeğin muhabbetini yapıyoruz. baktım Pleasantville filminin henüz 2. cd'si inmiş. olsun hiç yoktan kontrol ederim diye tıkladım filme. tam o esnada annemden köpeğin isminin Mary Jane olduğunu öğrendim. ve kendisine "haaa Mary Jane aslında örümcek adamın kız arkadaşının ismi oluyor" bilgisini verip, akabinde kafamı monitöre çevirip açılan filme bakar bakmaz karşımda örümcek adam duruyordu. yani örümcek adam'ı canlandıran Tobey Maguire. meğerse Pleasantville filminde de bu oyuncu oynuyormuş. ve 2. cd direkt onun yüzüyle başlıyordu.

işte böyle enteresan ve "yaz bunu blog'a yaaaaz" diyeceğim bir rastlantı yaşamıştım..

Yürüyen Şato *Hayao Miyazaki

2006-07-12T16:02:00.000+03:00

ilk önce ve belki de sadece söylenmesi gereken şey adamın hayalgücünün derinliği. ayakta alkışlanır cinsten.. konuşan bir ateş parçası ve ölmemek için kendine sağdan soldan odun alıp atması ve odunun üstüne sarılması nasıl bir hayalgücüdür hayran kaldım.. ayrıca bi sahnede yaşlı büyücünün yorgunluk sonrası sandalyeye bir koşuşu varki. oturup "ohhhhhhhh dünya varmış be" edasındaki tavrını izlemek sanki o değilde biz yorulmuşuz da oturup oh çekmişiz gibi geldi. çok inandırıcı ve sinema koltuğuna biraz daha yaslanmanıza neden olacak kadar süperdi..

sonra görüntüleri çok güzel suluboya gibi renkler.. bu görüntülere uygun müzikler ile 2 saat boyunca hiç sıkılmadan, esnemeden doya doya izledim. hele bu zamanda vizyonda bir anime izlemenin şansını yaşamak bambaşka bişey.

aşk ve savaş karşıtlığı merkezli bir konuya sahip bu anime uyuşturucu özelliğine sahip. git gide renklere görüntülere müziklere hayran olarak dinleniyor, sakinleşiyor, bu masalın içinde kayboluyorsunuz.

burada bir soru geliyor hemen aklıma. bu animede anlatılanlar tamamen bir ilizyon mu ? böyle düşününce kızabiliyor insan. 2 saat boyunca bir ilizyonu yaşayıp sonra kaldığın yerden herşeye devam etmesi soğuk geliyor. çünkü ruhsal durumunuz ne olursa olsun bu animeden çıkınca ilaç almış gibi hissediyorsunuz kendinizi. yaşasın iyilik, oleey kötüler kaybedecek, hadi dünyayı tüm pisliklerden kurtaralım, kuşlar, kelebekler, börtü böcekler, sevgi saygı hoşgörü.. diye kalktığınız o koltuktan aslında bunların pek inandırıcı gelmediği bir dünyada yürümeye devam ediyoruz. işte bu noktada "eee nereye kadar bu ilizyon" diyip filme küsebiliriz. bizi kandırdığı için, oyaladığı için ve üzdüğü için...

Nereye kadar "sinema" ?!

2006-06-30T14:34:00.000+03:00

merhabalar sevgili kusmuk okuyucuları. bu gün yine dönüm noktası olabilecek bir karar ile karşınızdayım. buraya genelde hep sinema ve dizi ile ilgili yazılar yazdım. belki de tek sayılabilecek en büyük hobim olan sıkı bir sinema seyircisi yönümün dışa vurumuydu bunlar. ama kusmuk ?!* başlıklı yazıya bakarsak sinemadan daha çok şeyin mevzu bahis olacağı sezilmiş olabilir.. evet, sinemaya takip etmek manyak bir keyif ama nereye kadar ?!.. biz sinema seyircileri sürekli film mi izliyoruz. ya da küçükken annemiz bizi boş bir cami avlusu bulamayınca bir sinemanın önüne mi bıraktı ki sürekli sinema konuşalım?.. tamam ben yine fırsat buldukça sinema gözlemlerimi paylaşacağım ama biraz da artık bizim sinemamızdan yani senaryosunu yer yer beğenmediğimiz, deneyimlediğimiz hayattan bahsetmek lazım. bir çok filme taş çıkartırcasına ne enteresanlıklar oluyor çünkü bu filmde. üstelik başrolde de bizler varız..

başlangıcı bilmiyorum ama bilincimi hem rahatsız edecek, hem de şaşırtacak bir dizi enteresan rastlantıları, acaip aksilikleri, ying-yang felsefesi ile destekli kelebek etkilerini hissetmeye, yaşamaya başladım. okuduğunuz bu satırları yazdığım andan ortalama 2-3 ay kadar öncesinden beri de "ben bunları insanlarla paylaşsam mı acaba" diye de düşünmeye başladım. çünkü artık kontrol dışı bir sıklıkla karşılaştığım olaylar sillisesinin günü geldiğinde yer kabuğunu bile çatlatacak düzeyde kaosa neden olabileceğini düşünüyorum. ve yeri geldi mi bunun sorumlusunu... yani beni rahatça bilim-adamlarına teslim etmeniz için ve güzel bir araştırma raporu oluştursunlar diye bir nevi mimleme kararı aldım..

şablon başlığını henüz bulamadığım... ama bulduğum an; bir numaralı örneğini yazacağım bu konu kategorisinde; karşılaştığım iyi kötü ilginç rastlantıları, kelebek etkilerini birbiri arasında değer karşılaştırması yapmadan burada paylaşacağım.

Muhsin Bey

2006-06-21T15:59:00.000+03:00

"ağlamakla, inlemekle ömrüm gelip geçiyor. devası yok, garip gönlüm günden güne, ah, eriyor."

girişiyle başlayan filmi yıllar sonra (galiba) 2. kez izleme fırsatını bulabildim... zamanında izlenen şeylerin yıllar sonra (nesil geçişi de diyebiliriz..) tekrar izlenildiğinde ilk keyfini vermemesi olasılığı bu sefer olmadı. filmden eskiden olduğu gibi (hatta daha da fazla..) keyif aldım.

türk sineması içinde "beyefendi" diye sayabileceğimiz bir film.. filmin içindeki dünyada (hemen sevinmeyin orası malesef türkiye) yaşayan insanlar arasından "beyefendiliği" ile sıyrılabilecek olan ve günümüzde pek eşi benzeri olmayan ütopik Muhsin Bey karakteri. onun beyefendi duruşu filmin kendisine de sinmiş. bir insan çiçekleri sularken bile bu kadar zarif olabilir mi yahu.. zaten filmin genel havasını da en iyi anlatan sahne filmin sonlarına doğru hapisten çıktığında eski evine gelip ölü çiçekleriyle konuştuğu anlara aittir..

bu filmi zamanında izlemiş "bilinçli" seyirci acaba o yıllarda neler düşündü bilemem ama film yıllar sonraki ülkenin müziğinin geldiği noktayı, ta o zamanlardan bilmiş gibi sanki. nedir değişen ? sadece biraz daha makyajlandı biraz daha evrenselleşti.. o zaman eli titreyerek son kuruşunu şarkı yarışmasına uzatan kişiler şimdi tivilerde juri karşısında çağın getirdiği türlü türlü yarışmalarda aynı kaygıyı.. basitliği.. yapaylığı sergileyerek türk müziğini kanatmaya devam etmiyorlar mı sanki ?!..

yoksa Yavuz Turgul geleceği mi hissetti gördü ve kamerasına yansıttı.. galiba öyle oldu. bunu da filmde; yıllar sonra eşkıya'da yine bir çatı üzerinde rastlayacak olan şener şen ve uğur yücel'in sahnesiyle seyircinin gözüne gözüne soktu. muhsin bey'in intiharın eşiğindeki ali nazik'e "bunu başaracağız.. ben bir adım geri geleceğim, sen bir adım ileri.." sözleri ile mimledi. notasıyla, sülfajıyla, şusuyla busuyla gerçek türk müziği bir adım geri geldi ve ali nazik'lerin lahmacun müziği bir adım ileri atladı...

Ben de sizi bekliyordum bay bond...

2006-06-19T15:46:00.000+03:00

geçtiğimiz cumartesi sinemada siyah beyaz bir fragman girdi... üstelik TÜRKÇE dublajlı. allah allah bu nedir yahu yoksa sin city 2 falan mı derken sonradan renkleniyor tabi.. ve M karakterini görür görmez zaten anlıyoruz bunun James Bond filmi olduğunu..

yoksa gözler pierce brosnan'ı* görmeden kavramak zor yani.. ee alıştık bir kere adama. "ayırdılar bizi ondan olacak iş mi" derken yeni bond'umuz yani Daniel Craig* amca beliriyor M karakterine inceden bir ayar verirken..

olucak mı yoksa bu yav falan derken ünlü tema müziğimiz teşrif ediyorlar.. hani olur ya böyle artık zihinlerde kazınan bazı serilerin değişmez ana tema müzikleri fragmanda ortalara doğru esas-oğlan tadında beliriverir karşımızda.. artık biliyoruz bu raconu diye bekliyorum yani kollarımı birbirine kavuşturmuş bir vaziyette. bi ağzımda pürom eksik o derece.. neyse işte beklentisi kadar etkilemiyor ama müzik.. o yüzden "seri filmlerin ezberlenmiş tema müziğinin fragmanda belirme anı karizması" ödülünü "görevimiz tehlike 3"'e veriyorum ben..

bu bond'un sanki biraz pierce brosnan'da fazlasıyla olan... o takım elbiseyi taşıyabilecek centilmenlik durumu eksik gibi. bir o hissediliyor. bu biraz daha yırtıcı bir tip.. aksiyon'a iyi gider ona lafım yok ama o takım elbiseyi nasıl taşıyacak göreceğiz. yoksa öyle tahmin ettiğim bir hayal kırıklığı yaşamadım ben. çok itici gelmediğini itiraf edebilirim..

neyse efenim perdede yönetmenin adı (Martin Campbell*) belirince de şöyle bir düşününce "benim" yüzüm güldü açıkcası. adamımızın mazisinde zaten bir bond filmi (goldenEye*) varmış. sonra antonio'lu banderas'lı benim tadına doyamadığım 2 zorro** filmi de kendisine ait. ve vertical limit. * bunlar bana yetti diye düşünmeyi kesiverdim..

zaten fragman da bitti o sırada...

Phoenix.. aman işte X-MEN 3..

2006-05-29T18:59:00.000+03:00

evet nacizane gözlemlerimi aktarayim.. yalnız ben bir x-men çizgiroman okuma mazisine sahip değilim onu bildireyim en başta. zaman zaman spider-man'e yardım eden çizgi karakterlerin çizgifilmlerinden biliyorum sadece. ve 1. ile 2. film sonralarını kapsayan süreçlerde kendi çapımda (bkz: kendi çapında pasta.. halley) ve arkadaş çevresinin katkısı ile biriktirdiğim bilgilerden ibaret..

film kendini kurtardığından bu başlığı tam olarak haketmiyor aslında yazı.. nerdeyse x-men değil de "phoenix vs dünya" şeklinde birşey izlediğimi düşünüyordum. neyse ki bu dengeli şekilde kendini dizginleştirdi.. tamam phoenix bu.. yani önünde akan sular durması gerekiyor ama filmin ve x-men olayının temeli bence bir sürü mutant'ı içerdiğinden öyle bir "esas-oğlan" ya da "esas-kız" üzerine gitmesi anında dikkat çekebilir.. x-men'i bence diğer çr'lardan ayıran en önemli nokta da budur.. o yüzden bence phoenix daha çok aksiyona girseydi filmde kesinlikle tadı kaçabilirdi.. filmde bir sürü mutant görüyoruz ve seviniyoruz. film bazında doyuyoruz.. yoksa x-men'in tadına doyulabilir mi ? :)

ama film bana kısa geldi. 1 buçuk saat yerine 2 yada iki buçuk saat olsaymış o zaman çok daha iyi olacakmış eminim.. çünkü konusu buna oldukça müsait idi.. ve filmde "aaa yeter artık" denilecek hiç bir kendini tekrar durumu yoktu. ki bir sürü mutant olunca 2-2.5 saat için yeterince malzeme vardı yani..

görsellik yönünden zaten kötü yönde konuşulabilecek hiç birşey yok.. saolsun holywood bizi sinemaya gidip dev ekran ve güçlü ses açısından sorunsuzca tatmin ediyor.. her efekt oldukça yerindeydi ve seyirciye "sırıtıyor" deme şansını asla vermiyor. karakterlerin uçmaları bile çok başarılıydı. zaten phoenix'in çoştuğu sahnelerde çok keyif aldık, nefes kesen sahnelerle doluydu.. x-men'i sevelim ya da sevmeyelim sırf bu görsel başarısı için izlenir bu film.

ve bence filmin posteri de.. ismi de yanlış. posterde angel falan var ama filmde çok zayıf.. gerek yok yani ön plandaymış gibi tutulmasına.. ismine gelirsek zaten bu yazının ana amacını oluşturan noktaya gelmiş oluruz. bu filme serinin son halkası diyorlardı.. bu bilgiyle ki oldukça üzülerek gitmiştim filme. ve filmde son sahneler de dahil hiç bir şekilde son film olduğunu gösteren bir kompozisyon tarzında "sonuç" bölümü yoktu.. çok güzel bir ara film olmuş. ve bence bitmeyecek.. kesinlikle devam edecek..

magneto'nun son hareketinden de anladığımız gibi bu tedavi (şükürler olsun) geçiciymiş.. bunu kabul edersek mystique için de üzüntümüz geçer. ve prof X de bir şekilde geri gelebileceğine göre üzülecek olduğumuz kişiler cyclops olur (o zaten aşktan dolayı dağıtmış bir karakter olarak pekte sağlıklı bir x-men profili çizemeyeceğinden sorun teşkil etmez), jean grey olur ( o da zaten phoenix tarafına yenildiğinden jean grey'e pek dönemeyeceğinden ve phoenix olarakta dünyanın gidişatı açısından büyük sorun teşkil edeceğinden ).. ve okul aynen devam ediyorsa.. wolverine karizma olarak orada kalıyorsa x-men film serisi böyle asla bitmez. kısacası "yaşasın".

magneto'dan özel olarak bahsetmem gerekiyor. resmen yükselişe geçti amcamız.. zaten o rolde başka bir insan düşünemeyeceğim gibi mimikleri dahil bu kadar mı oturaklı olur.. onun mutant özelliği zaten holywood açısından çok "ballı kaymak" konumda olduğundan özellikle otoyol sahnesi zirvede olmak üzere tek kelimeyle taptık.. adamları için yaptığı şeyler (otoyol sahnesi) alkışlanır.. artı köprüdeki araba içindeki kadının davranışı sonrası magneto'nun bakışını kaç kişi unutabilir :) ayrıca "karton kötü" olmaması da çok güzel. hatırlarsınız pyro ile dolaşırken pyro'nun "bıraksaydın prof. x'i öldürürdüm" sözü üzere bile "dur bi dakika dur, onun mutantlar için yaptıklarını hayal bile edemezsin" tarzındaki sözleri ile... sonra phoenix kaçınca onu evinden almaya giderken prof. X ile yaptığı sohbet, tavırları falan hep birbirine herşeye rağmen saygı duyan iki eski inatçı kurt şeklindeydi.. magneto'ya hiç bir şekilde öfke duyamıyorsunuz.. davasında kendince haklı bir ağır abi kendisi. işte bu yüzden finalde kıpraşan satranç taşını görünce çok sevindim..

ve mystique.. filme gitme nedenlerimin başında olan karakter. ve onu canlandıran oyuncunun da büyülü güzelliği.. zaten kendisinin femme fatale'de de izleyip sevdiğimiz bir kişi olduğunu öğrenince çok sevinmiştim zamanında. onun insana dönüştüğü sahne unutulmaz karelere girecektir haliyle :) (bkz: benim bittiğim an o andır) etkileyici güzellik.. kısa ve öz karakter.. bir içim su..

kısaca çizgiromanı okumayan kesimi çizgiromana karşı hırslandırıcak kadar güzel bir dünya var x-men filmlerinde. her filmde ikiye katlandı bu kalite.. son bölüm olmadığını hissettiricek kadar güzel bir ara film benim gözümde.

(bkz: daha iyisi olana kadar en iyisi bu)

Mission: Impossible 3 / Görevimiz Tehlike 3

2006-05-25T14:09:00.000+03:00

özlediğimize, beklediğimize değdi bu film. fazla bir beklenti içine girmeden... görevimiz tehlike'nin ne vereceğini bilerek gidip izledim ve sonuçtan memnunum. vaadettiği eğlence ve aksiyonu eski filmlere göre daha gerçekçi olarak yerine getiriyor. süresi boyunca eğlendiriyor.. doyuruyor. daha ne olsun.. tabi diğer iki filmden kendini ayıran çok güzel bir yönü var. "göndermeler zinciri".. buna geleceğiz en sonunda..

filmin özellikle sevdiğim yönlerinden birisi dizicilik sektöründen gelen bir adamın (Lost dizisinin yapımcısı J.J.A) yönetmenliğini yapması sonucunda ortaya çıkan "takım" ağırlığı. dizilerdeki gibi birden fazla başrol mantığını hissettim. artık ajan'ın ek-yardımcı-arkadaşları da belirli ağırlıklara sahipler. genelde ikinci adamlar çok fazla geri planda olurlar. bu filmde daha çok işe yarıyorlar. ve takım oyununun keyfini sunuyorlar izleyiciye.

-bundan sonrası spoiler olabilir-

film ilk film ile ikincinin karışımı gibi bişey olmuş. uzun binaya tepeden girme ve aşağıda bekleyen minibüs ile ikinciye... sarsılmaz güvenli olduğunu düşündüğümüz ajanlık müessesesinin kendi içindeki hainsel çatlaklardan dolayı birinciye benziyor. tabi bunları kendi başına "göndermeler" başlığı altında bile örnekleyebiliriz...

içinde aşk olmayan bir görevimiz tehlike istemiyor değilim hani. ayrıca sonunda karakterin ölmesinin daha hoş olacağını bile düşündüm.. çünkü bu görevimiz tehlike müessesesinin bond gibi bir karakterle özdeşleşmesini istemiyorum. bu olay gözümüzde takım çalışması olarak daha hoş görünüyor çünkü. bond'un alternatifi şekline bürünmesini istemem yani her ne kadar bir bond sever olarak...

aksiyon olarak yeterince doyurucu. abartılı şeylerin derecesi daha düşürülmüş.. işe yaramış. boşa bir sürü patlama alev sahnesi izlemediğimiz gibi aynı tarz bir aksiyona girme hatasından da kurtarılmış. ethan çantayı alırken görmüyoruz bu yüzden. ben beğendim bu ayrıntıyı. safi alev yerine çok güzel bir köprü sahnesi var. oradaki şölene bayıldım.. ve görevimiz tehlikenin ana iskeletini oluşturan kurnaz operasyon ayrıntıları iyiydi.. en çok vatikan çıkartmasına bayıldım. baştan sona kadar kusursuz idi.. ha unutmadan söyliyim Ethan'ın bir sahnede sağdan sola koşuşu var ki unutulmaz karelerim arasına girdi. koştukça koşmuş.. epey yormuşlar :)

göndermelere gelirsek;

göndermeler o kadar spoiler olmuyor gerçekten ama bu tür filmlerde "böyle şeylerin ne kadarını keşfedicez acaba" oyununu oynamayı çok seviyorum. hatta işi abartıp filmin içinde birbirimizi dürterek, filmden sonrada dönüş yolunda sürekli konuşarak göndermelerin tadını çıkardık.

1) ilk olarak motorsiklet sahnesinde "TopGun" göndermesini bulduk.

2) sondaki cep telefonu ile ajanın yönlendirildiği sahne resmen matrix :) çok keyifliydi. araklamadan ziyade hoş bir saygı duruşu hissettim ben. ne de olsa isteseler bin türlü yolla o sahneyi başka türlü çekerlerdi. yönetmenin kendini bile bile zedelemek isteyeceğini sanmam.. hem o sahne sayesinde "matrix'de Neo için Keanu yerine Tom Cruse ve Will Smith alternatifleri" hakkında zamanında yapılmış olan rol teklifleri düşüncesini gözümüzle görmüş olduk. evet.. malesef Tom'dan Neo olmazmış :)

3) sinema çıkışı burundan sokulan öldürücü çip sahnesi ile Arnıld amcanın Gerçeğe Çağrı filmine göz kırpıldığını farkettik.

4) tabi en güzeli... film esnasında o köprüleri görür görmez yine Arnıld'ın True lies'ını hatırlamak... araçların patlamaya başladığı anlarda bu anıyı daha da diriltmek... ve film sonrası yolda buna bir de karısının Ethan'ın ajan olduğunu bilmediğini ekleyip, taşları yerine daha iyi oturtup coşmak idi :))

5) filmin girişinde gördüğümüz sahnenin.. daha sonra filmde asıl yerinde gördüğümüz esnada çalan müzikler bizzat Lost dizisine ait. tam benzemesin diye azıcık değişiklik var ama duymak süperdi...

6) sonunda benim "keşke ölse" dediğim sahnede karısının ethan'ı diriltmek için yumruklarını saydırdığı sahne ise yine Lost'taki Charlie'yi diriltme sahnesine göz kırpmak sayılabilir...

7) yukarda bahsettiğim... ilk filme konusal olarak.. ikinci filme minibüs gibi sahnelerle benzerlik olan durumları da gönderme olarak sayıp, bunlara "vatikan" duvarından inişi ile 1. filme ve başkasının yüzünü taklit etme olayı ile 1. ve 2. filme el sallaması...

8) italyada geçen sahne sonrası tekne ile kaçmaları ufakta olsa "italyan işi" tarzındaydı...

gibi maddeleri sayabilirim.. tabi daha çok ince göndermeler de vardır elbette ama asıl kaynağını izlemediğimden dolayı gözüme çarpmamış olabilir. ama anet sunucularındaki bir arkadaşımın da gözüne çarpıp bizimle paylaştığı göndermeleri de direkt onun ağzından sayayim yeri gelmişken..

9) Pulp Fiction'da bilirsiniz Ving Rhames'i uzun bir süre hep arkadan gösterir, ensesinde bir yara bandı görürüz hep. M:I 3'de Ving Rhames'in enseden göründüğü bir sahnede aynı yerde bir yara izi var, yara bandı düşmüş hali yani :)

10) Bud reklamına gelince, hatırlarsanız, Philip Seymour Hoffman kılığındaki Tom Cruise ile Maggie Q Vatikan'dan kaçarken Lamborghini'yi kanalizasyon kapağının üzerinde durdup kapağı açtıklarında altta Ving Rhames beklemektedir ve aralarında şöyle bir diyalog geçer:
T.C. - What's up? (Naber?)
V.R. - Nothing. What's up with you? (Hiç. Senden naber?)
T.C. - Nothing. (Hiç)
şimdi e-mule, e-donkey, torrent falan gibi bir yerlerden "What's Up?" temalı Budweiser reklamlarını indirin (arama bölümüne Budweiser - What's Up yazmak yeterli) ve reklamların başlangıçlarını izleyin ve iyi dinleyin... Zaten sevdiğim bir reklamdı, cuma günü sinemada ilk duyduğumda hakikaten yarıldım. Hala düşündükçe gülüyorum :)... Bir operasyon ortamındayken heriflerin (Cruise ve Rhames) laubaliliğini hatırlayıp tekrar gülün :).

Descent / Cehenneme Bir Adım

2006-05-22T17:57:00.000+03:00

gerek yakın çevremde gerek internet ortamlarında zaman zaman büyük bir merakla ve üzüntüyle farklı, iyi, güzel, klişe olmayan ya da az klişe korku filmi arayan bir sürü insan görüyorum.

bu arayıştaki insanların bu filmi izlememesi ve hakkında konuşmaması çok büyük kayıp. ingiltere yapımı bu halis muhlis korku filmini türü seven herkese tavsiye ediyorum. uzun zamandır bu konudaki açlığımı fazlası ile tatmin etti dün izlediğim bu film.

tabi klostrofobisi olanlar bir kez daha düşünsün. benim olmadığı halde... filmin o dar mekanlarından geçen kızları gördükçe ben daraldım. psikolojik olarak öyle bir rahatsız ediyor ki... sinema salonu dar geliyor insana :)

film bu türün sahip olduğu klişeleri mümkün olduğu kadar az kullanmış. hani olur ya aslında filme alakası olmayan sıçratma teknikleri. burada 1 ya da 2 taneydi. geri kalan herşey konuyu besleyen yönlerden korkutuyor ve geriyordu. burada ayrıntısını açıklamayacağım ama... "işaretler" filminde çoğunluğu sıçratan o özel ! sahnenin benzeri bu filmde de var ki... o sahnede tüm salon sıçradı birbirine senkronize bir şekilde. onun dışında bu tür filmlerde olan... birbirinden süper güzel hatunların teşhir açısından rol almış olduklarını hissettiren bir durumda yok. öyle çok ahım şahım tipler değil zaten kızlar. gerçi ben Juno rolündeki kızı epey tuttum ama bunun konuyla alakası yok :) siz anladınız zaten ne demek istediğimi... ne çok güzeller. ne de çok aptal. oldukça akıllı davranan kişiler.. yani filmde "bir ölüp çıkayım" diye gösterme tarzı yok.

filmin ışıkları renkleri çok güzeldi. normalde kap karanlık olması gerektiği halde oldukça aydınlık olan ve bu yüzden inandırıcı olmayan mekan durumları yoktu filmde. zaten mekanlar çok dar ve yerin bilmem kaç metre altında olduğundan zifiri karanlık olması gerektiğinden bunu görüntü açısından iyi kullanmışlar. çoğu sahne sadece kafalarındaki kaskların lambaları ile aydınlanıyordu. bu da iyi fırsat olmuş bu film için. sadece kaskın aydınlattığı sahneler gerilim açısından cuk oturmuş. öyle anlar geliyor ve tamamen Gore filmlere saygısını da sunmaktan geri kalmıyor. hatta carrie gibi filmlere göndermesini de yapıyor... film ayrıca "mağaracılık" sporuna bakış açınızı da belki pozitif belki negatif yönden değiştirebilir :) sporun gerçekleştirilme tekniklerini de iletmesi fena değildi.

filmin yurtdışında beğenilme oranı da yüksek. eleştirmenlerin çoğundan olumlu puan almış. zaten posteri üzerinde yazan "yılın en iyi korku filmi" cümlesi de ticari bir numara değil. İngiliz sinema yazarları birliği tarafından "yılın en iyi korku filmi" seçilmiş.

filmde konuşulması gereken çok ayrıntı var aslında daha. ama izlemeyenlerin keyfini kaçırmamak için daha fazla derinlere girmeyeceğim :) malum derinler epey tehlikeli bunu gösterdi bize film. bu filme mutlaka şans tanıyın. hele uzakdoğunun yaydığı psikolojik gerilim dalgasıyla kavrulduğumuz bu dönemlerde serinlik olması adına ilaç gibi gelecektir.

Kasaba...

2006-05-16T16:27:00.000+03:00

filmi izlerken piknik sahnesine gelene kadar bir yandan "galiba ben yönetmen Nuri Bilge Ceylan'a alışamayacağım, ve bu filmden de hoşlanmayacağım" diye yükselen bir düşüncem vardı. bu filmi benim gözümde kurtaran bölüm o piknik sahnesindeki sohbet oldu... ki filmin; sonradan dublaj yapılmış olması... sonradan yapılan dublajın ağızlara yer yer uyumlu olmaması... sonradan yapılan dublajın bazı oyuncular tarafından kağıttan okunuyor gibi ruhsuz olması... güçlü bir hikayesi olmaması... gibi eksikliklerine rağmen, o sohbette dinlediklerim filmin genel siyah-beyaz havasına öyle güzel uymuş ki gerçek dünyadan bir kesit görmek filmi beğendirirken.. sizi umutsuzca üzebiliyor.. orada aynı ailenin bireyi olan ama farklı kesimlerden, farklı kültürlerden ! ve farklı yaş aralığına sahip insanların kendilerine göre olan yorumları "insan doğar-yaşar-ölür" gerçeğiyle çok gerçekçi ve bu yüzden çok hüzünlü olarak ilerledi...

nbc sanırım gerçek hayattan ayna tutmayı seven birisi. hayatın genel tekdüzeliğini minimalist bir sinemacılık ile anlatmış. "uzak" filmi de aslında öyleydi ama işte ısınamamıştım bir türlü.. bu filmi uzak'tan çok çok daha sevdim. uzak için pek iyi şeyler söyleyemeyeceğim çünkü..

sonuçta yiğidi öldür ama hakkını ona ver dersek; nbc'nin filminde www.fotokritik.com gibi sitelerde milletin gönderdiği ve diğer milletin yorumlayıp övgüler yağdırdığı bir sürü fotoğraf karesinin arka arkaya sıralanmış hali var.. o yönü tartışılmaz galiba. kareleri güzel..
görüntülerin güzelliğini bir kenara ayırdığımızda ise sinemayı sadece görüntünün kurtaramayacağı, bunun yanında bir sürü şeyin gerektiğini de görmek lazım. sonuçta sinema bu yani.. fotoğraf sanatı başka bişey..

Uzumaki

2006-05-11T16:48:00.000+03:00

izleyen var mı bilmiyorum ama uzakdoğu korkularının... alıştığımız ve sevdiğimiz genel korku filmlerine... sanki bilinçli olarak zıt yapılmışcasına akıcılık yönünden durağan olmaları ilgimi çekiyor. korku filmlerinin konuları ilgimi cezbetmese bile sırf bu yönlerini analiz edebilmek için izlerim. uzumaki'yi de sırf adını sanını duymadığım yönetmen ve oyunculardan oluşmasına rağmen bu amaçla izledim.

açıkcası yok değil.. genel olarak filmin insanı rahatsız eden bir atmosferi var. tabi finale yaklaştıkça birlik oluşmaya başlıyor. oraya gelene kadar çok kopuk. o yüzden belli bir yere gelene kadar sürekli "ee neki şimdi bu" duyguları ile izliyorsunuz. ayrıca senaryonun çok iyi olmaması da eksik yanı sayılabilir.

"spirallerin etkilediği insanların git gide artması" diyebiliriz ana konu için. ama bu "neden oluyor", "nasıl başlıyor" tarzında hiçbir veri transferi yapmıyor film. sadece sırf atmosferinin rahatsız ediciliği için izleyip bitiriyorsunuz.. en azından ben öyle yaptım.

ayrıca D. Lynch tarzını andırıyor film.. onun filmleri gibi bir film de derim hiç çekinmem. ama Uzumaki'nin çizgiromanının çok daha iyi olduğuna eminim. çünkü böylesi çizim besleyen bir konu yani spirallerin çizgiroman sayfalarında epeyce yaratıcı sahneler oluşturacağı ortadadır.

40. Gün !

2006-05-05T15:40:00.000+03:00

bu gün Mouse'un ölümünün 40. günü oldu...

bu sistematik kırk tane yirmidört saat son sürat devrilirken onunla zaman zaman süre-giden sohbet log'larını baştan sona okudum.. o kadar çok yerde takılıp kaldım ki... sonra düşündüm taşındım bazı noktaları sizlerle paylaşmanın doğru olacağına kanaat getirdim..

tabi bu sırada Mouse'un ellerinin yetenek artısı olan işlerini de halen görmemiş duymamış olanlar olabilir diye hatırlatmayı borç bildim.

herşeyi geçtim ama onun şu linkten rahatlıkla indirilen 16 MB'lık 640x480 çözünürlüğündeki kısa animasyon divx'ini MUTLAKA indirip izleyin. en azından bunu yapabilirsiniz onun için.. gönül rahatlığıyla yazabilirim ki çok seveceksiniz... izleyin ve görün.

benim bu animasyonu ondan duyduğum günlerde;

/run
MOUSE : download bittimi hoca
Neo : aaaaaa doğru ya, anete daldım yine. evet bitmiş hemen izliyorum...
MOUSE : izle :D
Neo : abiiiiiiiiiiiiiiiiiii, şu an üzerimde eşorfmanlarım olduğu halde kalktım takım elbise giyip kravat takıp ceketimin önünü ilikledim ve seni takdir edip saygıyla selamlıyorum :) delisin ya.
MOUSE : ehhehe estafurullah abi, sağolasın, beğendin ha
Neo : bırak woo' yu bu matrix olmuş resmen ya :):)
MOUSE : eheheh geçişler John Woo, çekim tekniği Matrix :D ya şu slow motion fakat artistik silahlı çatışma sahnelerini çok seviyorum
/pause

Tughan bunun devamını çekmek istediğini söylerdi sürekli. ama fare'li animasyon projesi için ertelenmişti...

/run
MOUSE : bu AJ'in 2. filmini yapacağım hocam. Ama bu sefer baya uzun, 7-8 dk'lık ve çok daha yoğun olacak. :D Henüz senaryoyu yazıyorum. AJ çeteye sızacak, Undercover :D içerde bunun polis olduğunu anlayacaklar.
Neo : bekleriz valla. bu arada bunu oluşturman ne kadar bir zaman aldı ? kesin sonuç değil. sadece ortalama bir süreç ?
MOUSE : 4 ay sürdü abi
Neo : işin tuhaf yanı o be :) sen 4 ay terle. ben 4 dk da çekip 1 dk da izleyeyim
MOUSE : ehheehh walla. Lotr ye 6 yıl uğraştılar, 9 saat sürdü abi :D
Neo : dur bi daha izleyeceğim
MOUSE : www.tughan.com da yazdım yapım aşamasını. AJ II'ye senaryo konusunda
önerilerine açığım :D
Neo : valla cidden düşünebilirim birşeyler :) hehe. zamanla...
/pause

bunun "yarım-kalmışlık" hissi hep kalacak bir yerlerde..

/run
MOUSE : ama bu seferki 7-8dk olacak hocam. ayrıca diyalog olacak :)
Neo : diyalog demek.. iş değişti. ona uygun bir ses lazım abi
MOUSE : abi şu Hollywood film fragmanlarını seslendiren adama seslendirecem Trailerını :D 10 saniyesi 15$ mış :)
/pause

adamdaki planlar işte... üretici-yaşama sevinci..

/run
Neo : ok. süper...
MOUSE : AJ büyük bi binaya gircek Undercover olarak, Wolfram & Harth gibi eheh. uyuşturucu taşıycak vs... o sırada işte bi şekilde içerde bunun kimliğini anlayacaklar. sonrası action :D
Neo : tamam. saksıyı çalıştırırım. boş zamanlarımda düşünecek şeyler lazım zati bana :)
MOUSE : :D
Neo : bence göndermeli şeylerde yapalım. sayılar, yazılar vs. bi yerlere gönderme olsun. alıştık ya bu tür oyunlara :) o yüzden ben senin havaya uçan gazeteni durdurup okudum mesela. :) acep anlamı var mı diye.. kapı neden 667 diye de düşündüm hehe
MOUSE : 667 eheh dikkat ettin mi ya ona
Neo : şimdi 666 şeytandı di mi
MOUSE : evet 666 şeytanın numarası.
Neo : 667 şeytandan bir sonraki mi demek hehe
MOUSE : onlarda şeytanın komşusu :))
Neo : ehehe
/pause

bu böyle uzadı gitti.. senaryoyu oluşturmuştuk.. işte fareli animasyonun bitmesini bekliyorduk... şu an beklediğimiz gibi :(

onun dışında http://www.tughan.com/animations.htm adresinden diğer animasyonlarına ulaşabilirsiniz. sayfada örneğin çok komik animasyon örneği, trt için hazırlanıp yayınlanan bir de jenerik var. ayrıca gallery bölümünden de tüm 3d, 2d çizimleri, karakter tasarımlarını görebilirsiniz... en üzücüsü ise sürekli konuştuğu, üzerinde sabah akşam demeden çalıştığı ama onu sahipsiz bıraktığı "Mouse Binky" çalışmasının ise tüm sürecini son kaldığı yere kadar ilgili bölümden okuyabilirsiniz.

tüm bunlara ek olarak bizim bitmek bilmeyen "genç zombiler" filminin giriş jeneriğini tamamlamıştı Mouse. sonra bitiş jeneriğini yapacaktı. ve filmin efektlendirilmesinde ısrar etmişti. öldüğü hafta bile birbirimize sürekli ön-izlemelik dosyalar atıp duruyorduk. programlar üzerinde tartışıyorduk. işte "bunlar merkezli" bir ekran görüntüsü buldum geçen gün harddiskte.. buna resmen baka kaldım.. bu sahne bir daha gerçekleşmeyecek :(

son olarak MOUSE'un mart ayında !! bana söylediği imdb üzerinde şöyle bir listesi vardı...

/run
MOUSE : bak bu benim "İzlenecekler!" listem :) imdb'de tutuluyor, add my movies diyorum. incele:) sende yap register olup hehe:)
Neo : zaman ayırayim bir ara evet. şimdi senin listende gördüğüm kadarı ile izlenecekler var.. bi de izlediklerim mi var
MOUSE : yok o zor ya abi :) 2 aydır not defterine yazıyorum ya txt, onada usandım:) Anet'den pek ilgi görmedi:P
MOUSE : Bu ayki izlediklerim... - Two Brothers (Digiturk) - Chicken Little (Divx) - Serenity (Divx) - Cube Zero (Digiturk) - El Mariachi (Digiturk) - Wallace & Gromit (Divx) - A History of Violence (Divx) - Raising Helen (Digiturk)

/stop !

-system failure-

durucam burada
gidişini seyredicem
kıpırtısız... sakin gibi görünücem...
kavgasız olucak... fırtınasız olucak...
saçma-sapan olucak...
organlarım birbirine vurucak
arkandan sessiz bakacam
ben yine SALAĞI oynıyacam...

Lanet olsun... MOUSE (Tughan Arslan) ölmüş ya :((((

2006-04-07T15:56:00.000+03:00

keşke bu yazmaya başladığım yazı da çoğu yazım gibi bir filmin yorumu olsaydı ve yazıyı bitirdiğimde yazının ana kahramanı olan ve sağ sütundaki "arka kapılar" bölümünde sitesinin linki de olan MOUSE’a “çak dostum” diyebilseydim.. keşkelerle başlayan cümleler kurarak… keşkelerle yaşanan bir hayattan artık yeterince soğuduğumu hissediyorum. .

birinin ölüm haberini yazmak ne kadar ironik ya... fiziksel olarak o kadar kolay ki... yazarken hissettirdiği büyük burukluğu düşündükçe buna şaşırıp delirmemek elde bile değil...

public ortam olarak... başlangıcını tam olarak hatırlamadığım.. hatta bir ara ufak bir tartışmaya bile girdiğim.. bir anet haber sunucusu sürecinde replyleşerek konuştuğum...

daha sonra...

bir gün;

(Mouse, Neo'nun msn'ine gelir...)
Neo : -tahmin ettiğim kişisin :) selam...
Mouse: -Hey Neo kardeş, nasılsın :D, benim MOUSE, kirmizihap @ hotmail.com dışında
mavihap @ hotmail.com da almışsındır kesin :D, işimiz olmaz gerçi mavi haplarla, değilmi hocam :)

şeklindeki sözlere sahip sohbet başlangıcı ile public ortamdan kişisel bir iletişim ortamına geçerek... hiç bir zaman değerini unutamayacağım bir ilişki yaratıp.. bunca zaman az konuşmadık Mouse ile... ta ki bu kara haberi aldığım güne kadar...

7 Nisan benim doğum günüm.. ama bu tarz şeylere önem vermediğimden bir an önce geçsin gitsin dediğim bir şeydir doğum günleri. bu düşünce yapısına yaşanılan enteresan durumlar da eklenince kısaca doğum günlerinden yüzde yüz keyif alma anlarını ben çok önceleri bıraktım.. yine bu tarz bir boşvermişlik ile geçmesini arzu ettiğin nisan'ın ilk haftasında arkadaşımın bu haberini duyunca nisan bir şakası olması için o kadar çok dua ettim ki... ama malesef duyduklarımız doğru idi...

resmen yıkıldım...

şu an inandığım herşey ters-yüz olarak anlamını yitirmiş vaziyette... kime/neye, nasıl/ne şekilde kızacağımı bilemiyorum... anetteki 3dcad grubunda ifşa olmasa tek kelime edemeyeceğim "tekerlekli sandalye" sorununa ters orantılı olarak mükemmel bir hayat sevinci içinde yaşayan, süper yetenekli, çok hoş animasyonlar üreten, yeni projelerini sürekli konuştuğumuz, hatta lanet olsun ki bir türlü tamamyalamadığımdan dolayı sürekli merak ettiği, hatta işi hızlandırmak için geçen hafta üzerinde efekt çalışmaları yapsın diye ona bir parçasını kesip yolladığım kısa filmim hakkında bir sonraki karşılaşmamızda görüşlerini dinlemeyi merakla beklediğim... anlatamayacağım kadar ortak yönlerimin olduğu... birbirini leb-demeden-leblebiyi söyleyecek kadar "tamamlayıcı" bir arkadaşlığını sürdürdüğüm... canım arkadaşım, değerli dostum MOUSE ölmüş...

yakın çevremde çoğunun kafasını şişirecek kadar bahsettiğim bir mevzu vardı... dünyadaki kelebek etkisi... ying-yang dengesi... rastlantıların/tesadüflerin güzelliği... artık bunlara bırakın inanıp inanmamak şurda dursun onu çoktan aşıp bunları farkedip farkedemeyenler kısmını tartışıp dururduk sürekli böyle hissedenlerle.. son zamanlarda o kadar çok iyi şeyi (güzel rastlantıları) yaşadıktan sonra... içimden hem bunlara minnettar olmanın huzurunu yaşarken... aynı oranda da inceden "denge nasıl sağlanacak acaba kötü şeyler olarak" diye kaygılanırdım... ve olan oldu işte.. sözde kaderde.. doğum günümde böyle bir yazıyı yazmakta varmış…

başımız saolsun de-me-ye-ce-ğim...
Allah rahmet eylesin de-me-ye-ce-ğim...
toprağı bol olsun de-me-ye-ce-ğim...

çünkü biliyorum ki, bu klişeleşmiş sözler klişeleşecek bir süreci getirecek... her ölüm gibi buna da alışmamız beklenecek... belki periyodik olarak mezarına gidip ağlayacağız... sonra onun da arası açılmaya başlanacak.. ta ki bir daha hiç gitmemeye kadar...

sitesindeki tüm karakterleri yas tutacak.. ve henüz tamamlanmamış son çalışması olan yanda gördüğünüz farecik de sahibini, yaratıcısı her zaman arayacak… belki de tughan onu yaratırken bile içine doğmuş olacak ki farecik şu an sahibini buruk bir hoşçakal ile çaresizce uğurluyor sanki...

ben MOUSE'u kısa filmim hakkında fikir alışverişi yapmak için beklemeye devam edeceğim... ama o hiç bir zaman gelmeyecek...

bir daha ortak zevklerimizi içeren konuları konuşamayacağız...

çok heyecanlı bir şekilde üzerinde çalıştığı "FARE" animasyonunu hiç bir zaman tamamlayamayacak... hiç bir zaman bize ulaştıramayacak...

ve anet sinema grubuna "MOUSE'dan Mart Filmleri" diye bir başlığı hiç bir zaman
ya-za-ma-ya-cak...

zaten tekerlekli sandalyede yaşayarak lanet hayatın çelmesini yiyerek bunun acısını çektiği yetmiyormuş gibi... 2 ayağı üzerinde yürümeyi dahi hak-etmeyen bir sürü türdeşine rağmen bir de hayatını kaybeden MOUSE bir daha ol-ma-ya-cak...

MOUSE şu an YOK... :(

canım yanıyor..

Takeshi...

2006-04-04T01:22:00.000+03:00

1-16 nisan arasında sürecek olan 25. istanbul film festivaline böylesi bomba bir film ile başlamak çok süper bir hismiş..

rastlantılar peşimizi bırakmadı ama oysaki onlar bizim peşimizde değil.. üzerimizden atamadığımız umudumuzun peşindeydi.. biz umudumuzun elinden tutup onu bırakmadıkça rastlantılar da geliyor ardından :) takeshi'ye yer kalmadığını 4-5 gün önceden öğrenince korkutmuştuk ama n'oldu :) son ana kadar gişede nöbet tutacağımı söyleyen ben.. ona bile gerek kalmadı. bir arkadaşımın da çabaları ile beraber gişe önünde rastgele bir izleyiciden alıverdik takeshi biletini. şans bu kadar olur doğrusu.. bi de nasıl en ortada yerden çıktı bilet şansıma ona halen şaşıyorum :)) yanımda oturan adamın da film sonrası yaptığımız sohbette "japon dili edebiyatı" mezunu çıkması da ayrı güzellik :) diğer tarafımdaki yaşlı kitano hayranı teyze de her silah sıkıldığında gözlerini "aman tanrım" diye kapatması süperdi :))

neyse filme gelirsek..

filmin tanıtımında "yüzde 500 kitano, başka hiçbirşey" gibi birşey yazıyordu.. bu kadar uyar bir cümle..kitano severlerin zaman kaybetmeden mutlaka izlemesi gereken... kitano'ya aşina olmayanların da farklı, orjinal, ilginç biçimli bir uzakdoğu filmi izlemek için izlemelerinde yarar olan bir film.. kurgu ve sahne, gerçek-düş geçişleri bu kadar mı sağlam olur, bu kadar mı her açılan kapı filmin sonunda tek tek kapatılır ve sonunda tek bir kutu olarak derli toplu kalır.. şaşılası.. izo filmi daha çok dış dünyaya alegorisel olarak yaklaşıyordu ama bu film o derece değil. daha çok yönetmenin kendi iç dünyasına yönelik birşey. aşırı sembolik değil, yormaz, daha çok geçişlerle süprizini yapıyor..

amerikan mizahına alışkın olanların pek gülemediği uzakdoğu mizahı bilinen bir gerçek.. ama bu filmde gerçekten güldüm.. laçka sıradan klişe espriler de değildi. çok doyurucu. kendinizi tutamıyor kahkahalar ile gülebiliyorsunuz.bence takeshi kitano bırakmasın bu işi.. hem oynasın filmlerinde hem de onları yönetsin. çok az yönetmene yakışır çünkü bu olay. bunlardan birisi de işte takeshi kitano'dur.. sarılıp öpesiniz gelen babacan bir insan. bu yönü filmdeki tiplerine de yansıyor..

filmin üzerinden 2gün geçti ama halen büyük bir tatmin olmuşluk hissi ile tebessüm hissediyorum. film kendi temposunu dengelemek için ortalarda biryerde çok güzel bir ayak dansı gösterisi hediye ediyor.. mükemmel bir dans idi..filmin tekrarı son olarak , 5 nisan'da 19:00'da oynayacak.. bence bir düşünün...

2046

2006-03-29T14:03:00.000+03:00

ben wong kar wai ile geçtiğimiz ay tanıştım chungking express ile. ki bunu ne söyledim ne yazdım :) büyüsünün geçmesinden korktum desem yeridir. Yimou Zhang'dan sonra bir başka süper yönetmen ile tanıştığıma çok seviniyorum. sanırım epey alkışcısı olacağım ben wong kar wai'nin. açıkcası 2046'dan önce hiç yoktan bir nebze olsun tarzını tanıyabilmek için çok iyi oldu chungking express filmini izlediğim. bunun hakkında ayrıca konuşacağım ilerleyen günlerde. kesinlikle övülmesi gereken, kitlelere tanıştırılması gereken bir film chungking express...

2046 film değil adeta şiir... yani wong kar wai film yerine çok güzel bir şiir yazmış olsa gerek. anlatılamayacak filmlerden. rüya gibi, düş gibi. sürreal bir anlatım. süper bir tablo... konusuna hiç girmeden sadece şiirsel görüntüleri ve süper muzikleri için bile izlenebilir bu film. oldukça nostaljik, oldukça melankolik ve oldukça büyülü bir film bu 2046. anlatım harika.. kameranın yerleştiği noktalar.. akan kareler muazzam kısaca.

zaten hafif ilgilenenler hemen farkedicektir muhteşem kadrosunu. hero'dan kırık kılıç yani tony leung aslında ne kadar büyük bir ustaymış onu anladım. hero'da da süperdi ama asıl cevherleri için epey bir film izlemek gerekecek galiba. sonra hanımefendi kadrosu zaten dillere destan. en hüzünlü bakabilen çekikgözlü hatunlar geçidi dersem abartmış olmam. yine hero'dan "AY" yani Ziyi Zhang zaten artık kendini yeterince ispatladı ve 2046'daki oyunculuğunun neden bu kadar çok konuşulduğunu merak edip duruyordum ve tatmin oldum. yine hero'dan "uçan kar" yani maggie cheung ve Gong Li için benim konuşmama gerek bile yok onların gerçek hayranları anlatsın ben susuyorum. :) veee uzakdoğudan çok sevdiğim bir ses... çok özel bir şarkıcı faye wong var bu filmde... zaten ses sanatçısı yönü su götürmez bir gerçek
iken "bunu da mı yapacaktın" dedirtiyor..

konu desen, resmen aslında herkesin gitmek istediği 2046 isimli bir yere bir odaya sahip olduğumuzu hissettiren... orada kalıp çıkmak istemeyeceğimizin... tüm anılarımızla orada ne geçmişte kalmakla ne de geleceğe gitmeyi umursamadan... zamansızlık içince sürekli yaşamayı seçeceğimiz altını çiziyor. tabi buna rağmen... bi gün takside kafamızı yaslayacağımız bir omzun olmayacağı olasılığıyla da korkutarak... kısaca "şudur" denilemeyecek bir netliği olmayan bir konusu var ve zaten en güzel yanı da bu.. ne yalan söyliyim bu uzakdoğulular bu aşk-meşk işlerini çok iyi yansıtıyorlar ekrana... ki çok hoşuma giden "aşk bir zamanlama işidir, er ya da geç dogru insanla karşılaşmak meselesi değildir." gibi bir repliğe de imza atıyor. bu nasıl piskopat bir cümledir böyle ya... filmdeki gibi bir tren bulmak lazım. ona atlayıp uzakdoğuya gitmeli ve aşık olup tony leung gibi melankolik bir tavır sergilemeliyiz... hatta trene-binip-uzakdoğuya-gidip-aşık-olma-zirvesi bile düzenleyebiliriz... var mı gelen ? :))) zirvenin slogan resmi de bu olmalı kesinlikle :)

bir kaç link buldum tadından yenmiyor resim olarak:

2046 - Ziyi Zhang
http://blog.felisberto.net/images/2046-004.jpg
http://www.mongrelmedia.com/press/2046/3.jpg
http://www.helloziyi.us/Galleries/2046-005.jpg
http://fraser.typepad.com/a_girl_a_gun/images/2046_xl_01.jpg

2046 - faye
http://www.mongrelmedia.com/press/2046/8.jpg

2046 - tony leung
http://blogs.indiewire.com/eug/archives/images/2046.jpg

2046 - Gong Li
http://us.movies1.yimg.com/movies.yahoo.com/images/hv/photo/movie_pix/sony_pictures_classics/2046/gong_li/2046_1.jpg

Ve Lost'u Bitirmek...

2006-03-25T22:08:00.000+02:00

DİKKAT..bu yazıyı okumak için dizinin en az ilk 24 bölümünü izlemiş olmak gereklidir... yoksa spoiler kurbanı olabilirsiniz...

son yazımdan (bkz: Lost'a kaptırmak) sonra 10 gün geçti ve şu an dördüncü Lost yazımı okuyorsunuz. ve an itibariyle ilk sezonu bitirmiş bulunmaktayım... itiraf etmek gerekirse Lost dizisinde gözlerimin yaşaracağını düşünmezdim ama (bence) sezonun en duygusal bölümü olan 23. bölümde bunu gerçekleştirdim. pirinçten bıkan çekik gözlülerin bir başka pirinç yemeği ile karşılaştıklarında "yine miii pilaaaav" şeklinde bağırdıkları gibi... "yine mi uzakdoğulu" dediğinizi duysam bile.. söylemeden geçemeyeceğim; 23. bölümde Sun ile Jin'in yaptıkları konuşmada artık "budur ya" diyerekten gözleri yaşarttım.. çünkü ayrılmaları ve Sun'ın uzaktan Jin'i izlediği o masum sahnelerde üzülüyordum ama resmen ters-yüz etti dizi tüm düşünceleri. meğerse Jin neler düşünüyormuş öyle ve aslında Sun'dan hiç tiksinmemiş. zaten o mistik ve dingin ilişki o kadar kolay bozulamazdı. değerliydi ve narin idi. havaalanındaki amerikan aile "geyşa" esprisi yaparak sözde onlarla dalga geçip alay ediyor ama aslında bilmiyor ki hiç bir zaman o ilişkinin derecesine hiç bir zaman ulaşamayacak ve onun tadını alamayacak. alay ettiğiyle kalacak ve gördüğünü yorumlamasıyla... böylece bir kez daha
"görünene aldanmanın" yanlış bir şey olduğunu anladık... zaten bunu matrix reloaded içinde sevgili dostumuz ajan smith "Ancak senin de bildiğin gibi görünüş aldatıcı olabilir." diyerek bize göz kırpmıştı...

Sun ve Jin'i bir kenara bırakırsak... 23. bölüm her anlamda dolu dolu ve çok hüzünlü bir bölüm idi. saymakla bitmez...

son bölüm ise... aslında dizinin ne kadar "yere bakan yürek yakan" bir dizi olduğunu gösterdi. şöyle ki; dizi sezonu bitirdiği halde en basit haliyle Lostzilla'yı bile göstermedi. böyle ağırdan alan bir yapı da olması eğer toparlanma ve final anlamında da bu ağırlığın getirdiği kalitede sürerse (ne ala) çok iyi bir avantaj... ama bu kadar çok ayrıntı vererek kafaları allak bullak etmesi.. sona doğru çok büyük bir dez-avantaj olabilir ve dizinin ayaklarına dolanabilir. öyle bir yerden sonra artık o kadar çok bilinmez ayrıntıyı görüp.. düşünmek ve tahmin etmek istemiyor ve kendinizi diziye teslim edip onun sizi yönlendirmesine izin veriyorsunuz. bu da sezon 2, sezon 3, sezon 4, sezon n+1 olarak önünüzde akmasına ve sizin de buna ses çıkarmamanıza neden olabilir...

sonuna gelirsek... o kapağın altında derinlere inen bir merdiven... ama bir noktadan sonra kopmuş (ya da çürümüş) bir merdiven gördüm değil mi? yanlış görmedim inşallah ama patlamanın etkisiyle kopmuştur şeklinde bir kara mizah düşledim orada... denizde kalanlar adına da umarım yüzerek ve ölmeyerek sahile geri ulaşmayı başarırlar diye dua ediyorum.
neyse cevap istemiyorum sizlerden zaten.. ben 2. sezona hemen başlamayacağım. bir ihtimal kuzenlere izletme bahanesi ile sezon 1'i bir kez daha izleyeceğim (böylece ben fellik fellik ayrıntı arayacağım her karede...) ve sonra devam edeceğim. o zaman göreceğiz ne olmuş ne olmamış...

söylemeden geçemeyeceğim... lise öğretmeninin elinde patlayan dinamit eminim benim gibi bir çoğunuzu sıçratmıştır.. :) çok başarılı bir sahneydi... epeydir bu kadar sıçramamıştım helal olsun :)

Lost'a kaptırmak...

2006-03-15T18:02:00.000+02:00

DİKKAT..bu yazıyı okumak için dizinin en az ilk 17 bölümünü izlemiş olmak gereklidir... yoksa spoiler kurbanı olabilirsiniz...

diziye başladığım zaman (03,02,2006) yazdığım ilk mesajda (bkz: lost'a başlamak) ilk 4 bölümü izlediğimi yazmıştım ve ortalama 1 ay sonra (02,03,2006) yazdığım ikinci mesajda ( bkz: lost'a devam etmek) ise bu süre boyunca iki bölüm daha izlediğimi yani 6. bölümü bitirdiğimi söylemiştim :) hatta hafif dalga geçerek... "bu diziyi izle yamulacaksın ve sabredemeyeceksin" diyenlere latife etmek adına "amma da sabırlıyım di mi ama" falan demiştim :)
şu an üçüncü mesajımı okuyorsunuz ve tarih 15,03,2006... ve ben az önce 17. bölümü bitirdim... kendi hızımı kaça katlayarak gittiğimi bilmiyorum ama... dizinin bölümlerinin elimde olmasının kolaylığına kaçtığımı itiraf edeyim :))

"peki neden 17. bölümde konuşmaya başladın" derseniz de şöyle derim...

bu bölümü çok sevdim ben...

adanın gizemi üzerine hiç bir bilgi içermeyen... tamamen ilişkiler üzerine bir bölüm olmasına rağmen çok hoşuma gitti.

bir kere dizinin bu bölümünün adı bomba.. "Lost...In Translation" süper olmuş.. bilenler bilir, bilmeyenlere tavsiye etmek istediğim ve benim de yeni izlediğim "Lost in Translation" diye bir film var. (üzerinde çalışıyorum :) ) 2003 yapımı ve Bill Murray ile Scarlett Johannson'ın başrollerinde oldukları farklı bir film. gerçi her ne kadar filmin bizdeki ismi "bir konuşabilse" olmuş olsa bile genel anlamda "çeviri esnasında kaybolan" tarzı bir anlamı olması lazım. filme çok güzel uyan bir isim idi. aynen Lost dizisinin içeriği bakımından bu bölümüne de çok güzel uyan bir isim olmuş. akıl eden zekaları takdir etmek lazım :))

ayrıca... tabiki... korelilerin ağırlıkta olduğu bir bölüm olduğu için sevmemek elde değil. "Sun" karakterini daha da sevmeye başladım ki bu bölümdeki denize giriş anı çok hoştu... nasıl bir sevimlilik ve cazibe karışımıdır ki görüldüğü her kare çok güzel bir hale bürünüyor "sun" sayesinde :) işte uzakdoğu farkımı desek ne desek bilmiyorum ama topluluk önünde sahilde "ingilizce bilme bilgisi" yüzünden ifşa olduktan sonra... o topluluk dağıldığında bile uzakdoğunun getirisi olarak.. karı-kocanın farkı kendini belli ediyordu.. ekrandan taşıyordu... mistik bir hava olarak :) finalde doğru "jin"in babasıyla yaptığı konuşma adına "bunlar sarılırlar ve yeniden başlarlar" diyordum ama tutturamadım... böylesi daha iyi mi oldu bilemiyorum ama göreceğiz...

tutturduğum şeylere gelirsek.. bir tanesi sal'ı ufak veledin yaktığı yönündeydi.. ben onu tahmin ettim ve tuttu :) hatta ya çocuk ya da Locke diyordum ama... Locke finale doğru "aramızdan kim neden istesin ki buradan ayrılmamızı" diyerek beynime beynime tokat attı :)))) ki sonrasında hedefimi zenci çocuktan yana çeviriverdim zaten :)

diğeri ise... Hurley finalde sidiçalar'ı ile güzel bir parça dinlemeye başladığında "yahu amma dayanıklı pilmiş be, hiç mi bitmez" diyordum ve sonrası malum :))) hatta ben önceleri tahmimin tuttuğunu düşünmemiştim bile ve "yahu en güzel yerinde divx takıldı ya da bozukmuş" demiştim ama sonrasında gördük olayın aslını "Son of a bitch" sözleriyle şişman kardeşin :)))

sawyer'ın Jin'e tekme atarken "bruce" diyerek.. söz de Bruce Lee'ye gönderme yapmasına azcık kıl kaptım... amerikalılar bunu hep yapar ve uzakdoğulular da buna hep kıl kapar. hatta şu aralar vizyonda olan "bir geyşa'nın anıları" filminin... uyarlandığı kitabın içeriği açısından "japon" hikayesini anlatmasına rağmen... 1-2 japon dışında geri kalan tüm karakterleri çinli oyunculara vermeleri sorasında uzakdoğuda epey bir tartışma çıkmış, tepkiler almışlardı.. onlar sevmezler (ki haklı olarak) böyle "çekik gözlü hepsi" tarzındaki bakış açısını... genelleme anlayışını... tek kefeye konulmalarını... işte burada da Bruce Lee'nin çinli olduğunu bile bile bir koreliye Bruce diyerek espri yapmaya kalkmak bir o kadar acemice ve bir o kadar iticidir... bunu da belirtmeden geçemedim :))

yazı uzun oldu... dizinin genel gidişatından da bahsedecektim ama onu bir iki bölüm daha izledikten sonra yapayim en güzeli...

Reality Bites

2006-03-10T18:28:00.000+02:00

Rastgele denk geldim filme başlarken. Vakit öldürmek için izlemek istedim ama şansıma güzel bir müzik şöleni çıktı.

Yine insansı duyguları işleyen ve bu yüzden aslında konusu çok doğal, sıradan, basit yani bir hayat kesiti olsa bile insanı etkiler mi etkilemez mi onu bilmem ama sadece müzikleri adına bile izlenecek bir film. Eee tabi biraz da Winona Ryder için :)

Sonradan öğrendiğim kadarıyla filmde orta halli bir rolü (asla başrol değil) de olan Ben Stiller yönetmiş bu filmi. İlk yönetmenlik denemesiymiş.

Dediğim gibi soundtrack albümü 10 numara. dawson's creek ya da O.C. tarzı müzikler işte. Filmi izlemeseniz bile albümü edinmenizi öneririm.

Lost'a devam etmek...

2006-03-02T12:47:00.000+02:00

DİKKAT..
bu yazıyı okumak için dizinin en az ilk 6 bölümünü izlemiş olmak gereklidir... yoksa spoiler kurbanı olabilirsiniz...

03.02.2006 tarihinde yazdığım bu mesajımdan sonra şu anki durumda az önce 6. bölümü bitirmiş oldum. bu durumda ne kadar sabırlı birisi olduğum anlaşılmış oluyor değil mi ama ? :) tüm çevremin "sen bi lost'a başla... sonra duramayacaksın zaten..." sözlerine rağmen takdir ettim kendimi... epey ağırdan gidebiliyormuşum yav :)

her bölümden bahsetmeye zaman yok arada sırada yazıcam diye karar almıştım ve 6. bölümden sonra yazmak lazım dedim :) çünkü sevdiğim öğelerle doluydu bu bölüm. koreliler yani :) hatta uzakdoğu ezgileri bile duydum arada sırada sevindirik oldum...

"neredeler" sorunsalından sonra diğer merak ettiğim şeylerin başında... fransız piliçin radyo frekansındaki sözleri ile... avcı amcanın bir "şeyi" avladığı esnada nerdeyse bir ağaç boyu yukarıya baktığı şeyin ne olduğu... geliyor. hatta o amcanın bu günkü sözlerinden sonra nerdeyse tüm bu kazanın onun planı olduğunu bile düşünecektim :) adam "adadan bişey istiyorsan birşey vereceksin" diyince.. "yahu bu adam sağlık uğruna adaya bir uçak dolusu yolcu mu verdi yani" diye düşünmedim değil... :)

onun dışında karakterlerin mazilerini göstermesinin 2 nedeni olduğunu düşünüyorum ama inşallah başka nedenleri de vardır ki o zaman daha lezzetli olur..

birincisi... az sonra göreceğimiz ya da az önce gördüğümüz olayların nedenlerini netleştirmek adına... yani zencinin saati koluna takması ve korelinin buna kızmasını... onların geçmişlerini görüp daha iyi anlayalım diye...

ikincisi... bakın böyle böyle geçmişlere sahip insanlar işte hepsi... yani bu kadar insanın orada bir arada olmasının nedeni şunlar bunlar... diye. ama bu çok zorlama olur öyleyse.. çünkü o kadar "ilginç" geçmişe sahip insanların aynı uçağa düşmeleri falan çok zor bir rastlantı olacaktır ki o zaman nerdeyse tüm bu olayın "cube" benzeri bir komplo olduğunu düşüneceğim :))

tahminlerimden bir diğeri de zamanda atlama yapmış olabilecekleri ve orasının bermuda şeytan üçgeni tarzı biryer olup her türlü olasılığı barındırması... yani tüm zamanların kesişmesi gibi bir mekan... dinazorlardan... kutup ayılarına.. eski insanlardan... mitolojik öğelere kadar...

lütfen bana şu tahminin doğru ama şurası değil gibi bişeyler demeyin ki üç-kuruşluk zevkimiz daha da değer kaybetmesin :) ben sadece paylaşmak istedim o kadar :)

son olarak bazılarınız kate için.. bazılarınız tikky kız shannon için.. bazılarınız da hamile kız claire için.. sempatik duygular besleyip dizi-kızı formatında yaklaşıp taraf tutuyor olabilirsiniz ama ben koreli abladan yanayım :) ki gençliğinde epey bir güzelmiş ayrıca :))

[!f'ten] Biz Ne Biliyoruz Ki?! / What the Bleep Do We Know!?

2006-02-27T19:02:00.000+02:00

- spoiler yok -

!f 2006 bağımsız filmler festivalinin tüm filmlerini izlemedim ama festivalin en sağlamı, en dolusu, en hayat bakışı değiştireni budur diyebilirim tüm samimiyetimle...

buna film demek zaten yetersiz olur. belgesel-vari bir ürün bu.. çok değişik bir tür.. eşi benzeri yok..

böyle birşey izleyeceğimi hiç tahmin edemezdim sinema tarihinde.. daha önce eşi benzerine rastlamamıştım..

ortalama 10 tane kadar profesörün de katıldığı bir kendini bulma, dünyayı anlamlandırma süreci...
animasyonlarla destekleniyor..
kuantum fiziğinden dalış yapıyor...
beynin içindeki algı kapasitesine kadar derinleşiyor..
tanrı-din mevzularına kadar her türlü konuyu zeminleştirip inceliyor..

gerçeklik nedir, biz neden yaşıyoruz, insanın doğası nasıldır, gördüklerimiz mi gerçek yoksa beynimizde canlananlar mı... gibi insanoğlunun yegane en büyük yaşam sorgusu olan platon-vari bir bakış açısı ile felsefesini sunuyor...

ve bu yüzden broşürlerde "eleştirmenlerce matrix'e benzetiliyor" deniliyor.. başka bir şeyden dolayı değil. tamamen insanın kendini bulması, hayatı algılayabilmesi, günlük meşgalelerin ötesini görebilmesi ve dünyanın fiziksel yönünün ardındaki enteresan mevzular zaten felsefenin en büyük konusu olmuştur yıllardır. matrix'in herkese bir şekilde ulaşabilen janjanlı ambalajını sıyırdığımızda altında kalan "öz" konuları işliyor bu belgesel-film.. dünyadaki olasılıklar.. paralel evrenler.. atomun özü.. tesadüflerin büyüsü... (ki daha iki üç gün önce arkadaşlarımla tesadüflerin güzelliğinden bahsedip duruyorduk ve adeta filmdeki konular bizim noter tastiğimiz gibi oldu)

ve filmden sonra sinemadan çıktığınızda... bakış açınız ister istemez değişiyor... algı aralığınız değişiyor... tek üzüntüm filmi ilerde yine izleyemeyecek olabilme olasılığı.. (tabi ek gösterimi var onu hariç tutarsak) çünkü divx gibi seçeneklerin garantisiyle rahatlık sağlanabilinecek bir film değil. bilimsel konulardan dolayı çok felsefik ve ağır metinleri var. kolay kolay herkesin adam-gibi !, tüm gerçekliği ve doğru kelimeler ile çevirebilmesine olanak yok diye düşünüyorum... yüzde yüz filmin özünü anlayabilmek adına çok sağlam bir altyazı lazım.. özen lazım...

duyduğum kadarı ile dünyanın her tarafında olay yaratıyormuş bu film.. şu an bunu izlememiş olma olasılığını bile düşünemiyorum. ne büyük kayıp olurdu.. insanın başına sinemada çok düşük oranda gelebilecek bir hediye bu.. burada görselliğe vs hayran kalındığım anlaşılmasın. tamamen diyalog ve konu üzerine ağırlık verilmiş bir çalışma bu..

lütfen 2 şubat perşembe günü saat 19:00'daki ek gösterimi değerlendirmeye çalışın... geriye tepmek istemeyeceğiniz bir şans bu... herkese istisnasız öneriyorum...

festival izleyicisi böyle bir tokat yememiştir daha önce...

[sosyo-psiko-lojik test] ÆON FLUX..

2006-02-20T12:29:00.000+02:00

"neden bir test ?” kısmını açıklayayim..

hatırladığım kadarı ile son yıllardaki filmlerden... ilk kez fragmanına bakmadan, afiş hariç hiç bir resmine bakmadan.. sadece gelecekte geçen bilimkurgu özelliğini bilerek izlediğim bir film bu. böyle bir karar almıştım bakalım nasıl olacak hiç bir sahnesini görmeden bir filmi izlemek diye...

tarz olarak karamsar gelecek filmlerini çok sevmeme rağmen malesef bu film en fazla 3.5 gibi bir puan alabildi benden..
1 puan altından kalkılamayan aslında çok hoş olan konusuna,
1 puan hoş insan charlize theron'a,
0,5 gerçekten hoş olan kostüm anlayışına,
0,5 puan tekno tarzı müziklerine,
0,5 puan da klipleri andıran temposuna verilebilir.

altından kalkılamayan konusu aslında hoş bir gelecek tasviri sunuyor. hikaye hiç fena değil. insanoğlunu tehdit eden sorunlara sahip bölgeden kendini soyutlayan, koruyan güçlerle beraber yaşayan son insan ırkı ve bu ırk içinde asileşen kesimlerin hikayesi... klon mevzularını da içinde bulunduran eli yüzü düzgün bir ütopya anlayışı...

bu konudan çok sağlam bir film olabilirmiş aslında. keşke daha güzel kurgulansaymış.. keşke böylesi filmlere yakışmayan ve artık dizilerde bile görmemeye başladığımız çok ezbere-sıradan sahneleri bulundurmasaymış... klipsel estetikle beslenen anlatımı işte ufak tefek sorunlar yüzünden yetemiyor.. yetmediğini hissedip üzülüyorsunuz... tüm bu keşkeler olsaymış o zaman charlize'nin güzelliği de eklenince bayağı izlenir bir film çıkabilirmiş... üstelik zaman zaman çok güzel tasarımlar da görmüştük.. yakışıyordu...

ama işte bu durum "bir filmi film yapan herşeyin birbiriyle çok uyumlu kenetlenmiş olması gerektiğini" çok güzel ispatlıyor. klip tarzı, tasarımları ve charlize bile bir noktadan sonra havada kalıyor, filmin tümüne bağlanamıyor ve sonuç puan kaybına neden oluyor...

film asla azınlık raporu gibi bir sağlamlığa ulaşamadığı gibi underworld gibi doyuruculuk ve kaliteye de ulaşamıyor...geriye charlize'i değişik kıyafetler içinde görmek... sadece 1 defa
izlenebilecek 1-2 aksiyon sahnesi ve geleceğe ait hoş çevre, icat ve kostüm tasarımları kalıyor. ha birazda "keşke harcamasaydınız bu güzelim konuyu" üzüntüsü...

madalyonun öteki yüzünü çevirdiğimizde filmi aslında mtv'nin ürettiği güzel bir animasyondan dolayı ortaya çıktığını öğreniyorsunuz. onu izlesek film tatmin eder miydi diyebiliriz ama hiç sanmıyorum. çünkü okuduğum kadarıyla animasyonu kendi kendini yaratan ve farklılığı ile büyüyen ilginç bir yayın süreci yaşamış.. yani fanatiklerinin şu an epey üzüldüğüne eminim bu filmi izledikten sonra...

testimizin sonucu ise "sıfır bilgi" ile film izlemek, sadece o filme girmek için eğer gerekli nedenleriniz varsa hiç fena değil. yoksa filmi duymama, farketmeme ve böylece kaçırma sorunu çıkabilir. filmden eve gelince fragmanını indirdim hemen. fragmanı filminden daha güzel olan filmler kategorisine alabiliriz (üzülerek).

Lost'a başlamak...

2006-02-03T19:32:00.000+02:00

DİKKAT.. bu yazıyı okumak için dizinin en az ilk 4 bölümünü izlemiş olmak gereklidir.. yoksa spoiler kurbanı olabilirsiniz..

sonunda bu diziye başlamam kaçınılmaz idi... uygun zamanı denk getiremiyordum ama... ilk sezon dvd rip divxler piyasa düşüp... bir bir indirmeye başladığımdan beri artık diziye el atabildim...

ilginç bir dizi.. ilk bölüm çok aşmış gelmişti... gerilim hissi, heyecan hissi, bir dizi izlediğimi değil adeta bir sinema filmi izlediğimi düşündürtmüştü... kalite çıtası yüksek yani o yüzden.

benden önce izlemiş arkadaşlarım... ilk bölümü izledikten sonra bana... off daha ilk bölüm mü... yandın sen... ilerde yamulacaksın resmen... gibi tepkiler veriyorlardı. bu bende ister istemez belli bir beklentiye neden oldu. ve ilk bölüm gerçekten "çabuk ikinci bölümü açıp izleyelim" tarzında bir durumda bitiyordu... hadi bakalım diyip devam ettik... ilk dört bölümü böylece izledik ama... açıkcası "16 yıllık yardım çağrısı" dışında çok aşırı ilginç bi şeye rastlamadım daha.
"diğerleri" diyebileceğimiz varlıkların... ilk bölüm sonunda dinazor olabileceğini düşledim... ama düşlerken bi yandan da "umarım o kadar basit değildir" diye dua ediyordum... çünkü dinazor olsalar, o tarz bir yaratık olsalar... çok farklı yaratıcı bir durum olmayacağını düşüneceğim ki o tarz şeyleri zaten yıllardır izledik. ki bu kadar çok kişi "lost" diye inliyorken... onların öyle şeyler çıkmasıyla... o kadar izleyici garipseyeceğime eminim.

tabi yanlış anlaşılmasın.. dizi oldukça güzel.. karakterler çok süper... farklı ırkların olması... karakterlerin mazisine yapılan flaşbekler falan çok sıkı. izleyiciyi ters köşeye yatıran (kate'in kelepçeli olması gibi) bilgi akışı cazibeli. sadece ben bu kadar çok konuşulmasının nedenlerinin.. daha yüksek ve ilginç şeyler olabileceğini düşündüğümden... ki ilk 4 bölüm belki erken bunu
hissetmek için... ilerde gerçekten "yamulmak" istiyorum.. bunca izleyicinin haksız olmamasını istiyorum ve başyapıt olarak nitelendirebileceğimiz bir dizinin varlığını hissetmek istiyorum...

bu arada uzakdoğulu aile epey ilgimi çekmeye başladı. ilginç bir tavırları var. ve şu 16 yıllık yardım çağrısı gerçekten ilginç bir bilgi. 3. bölümün sonunda çalan o.c. tarzı şarkı ise... ne oluyoruz yahu mutluluk mu geliyor... diye düşündürtmüştü beni :)

neyse...
paylaşayim dedim...

Oldboy... bu muydu?

2006-01-24T11:23:00.000+02:00

çoğu zaman bir filmi izledikten sonra filmin etkisinden kurtulmayı başaramayan zihin... hayata bakış açısını bir süreliğine değiştirebiliyor bildiğiniz üzere... ve o anın getirdiği "heyecan" dalgası ile üç-beş gün sonra yapmayacağı yorumları yapabiliyor... doğaldır.. işte bu hataya düşmemek için haftasonu izlediğim oldboy hakkında anca şimdi konuşuyorum.

bunca zaman (ortalama 2 yıldır) bu filmin hakkındaki yenilikçi, aşmış ötesi olduğuna dair yorumlar... "21.yüzyılın filmi" gibisinden yorumlar ister istemez beklenti yarattığı için, hayal kırıklığına uğramak adınada gerekli zemin de yaratılmış oluyor. üzülmedim falan ama ben "üst seviyede" bi film izlediğimi de düşünmüyorum açıkcası. çünkü ben bu filmde ne "korelilerin sınır tanımazlığına" dair birşeyler buldum... ne "başımdan aşağı kaynar sular döküldü"... ve bu yüzden hakkında yapılan çoğu yorumun biraz fazla abartıldığını düşünüyorum. sağda solda insanların yorumlarını okursanız görürsünüz. insanların sözlerinde yönetmenin ayakkabılarını yalamak bile mevcut tıpkı Oh Dae-su gibi... büyük ihtimalle insanların ilk defa uzakdoğu filmi izledikleri ve hatta açılışı OldBoy ile yaptıklarını tahmin ediyorum. yani şahsen ben alışık
olduğum bir yapı ile karşılaştım. bu hamleleri zaten çoğu yönetmen uyguluyor yıllarca. uzaklarda aramaya gerek yok oturun şöyle rastgele 5 Takeshi Miike filmi izleyin ve gerçeği kendi gözünüzle görün..

Chan-Wook Park ile ben "intikam üçlemesi" diye tabir edilen bu serinin 1. filmi yani "Bay İntikam İçin Merhamet" ile tanıştım. sonra üç ayrı yönetmen ile çekilen (birisi T. Miike'dir !) "üç sıradışı" üçlemesinin içinde bulunan "KES" bölümünü izledim. OldBoy'u da izledikten sonra... "kes" için yaptığım yorumlarda da tahmin ettiğim şeyi doğrulamış oldum. bu yönetmen "intikam" öğesinin altını çizmekten çok hoşlanıyor. tamam tarz edinmek adına hoş birşey olabilir... fakat bu "intikam" tabanlı filmler ile birilerinden (yoksa izleyiciden mi ?!!) intikam alıyor olmasın? :)) (ne intikammış be sayın Chan-Wook Park)

yönetmenin intikam takıntısını gözardı edersek.. enteresan bir konu var. paralel intikamlar.. intikam alacağım diyipte avlananlar.. avladıktan sonra ise "ben ne yaptım, şimdi ne yapacağım" çıkmazlarına düşen avcılar... (ne intikammış be Woo-jin Lee) sadece bir cümlenin insan hayatının nasıl içine edebileceğini gösteren yanı güzeldi. yine böyle intikam almak isteyen
birisinin aslında ne kadar büyük bir intikamın kurbanı olduğu durumları.. harmanlanmış filmleri sevdiğimden dolayı (bkz: matrix ;) ) filmin çeşitli türleri bünyesinde barındırması dikkat çekiciydi. çizgiromanları.. manga-anime tarzı öğeleri.. kara-mizahı.. noir filmleri falan. bana yine izlemeden önce çok övülen "tek planlı dövüş sahnesi"ni de o kadar fazla tutmasam da ateri oyunlarını andırmasıyla ilginç geldi.. takdir ettiğim canlı ahtapot (vantuslar vardı böyle böyle) yeme sahnesini, okul merdivenlerindeki çok hoş geçiş sahnesini ve asansördeki tetik sahnesini de unutmadan ekleyeyim..

bahsettiğim gibi öyle günlerce unutamayacağım bir film olduğunu düşünmüyorum. şu an üzerimde herhangibir etkisi de yok. çünkü bu filmin eşitlendiği türleri rahatlıkla buluruz. o türlere haksızlık yapılıyorsa.. bu filmin de tam tersi fazla yüceltilmesini doğru bulmadım. çünkü
"zaaf-besleyen" bir özelliği var. intikam çeşitleriyle "Oh Dae-suuuuu" diye bağırtabilir insanı. bir çok aksiyon filmini nasıl keyifle izleyip, açlığımızı gideriyor, de-şarj oluyorsak.. OldBoy'un da yaptığı bu olabilir. daha doğrusu işte yönetmenin çizginin hangi tarafında durduğuna iyice emin
olmanın gerektiğini düşünüyorum. hani insanlar çoğu aksiyon-macera-eğlence filmini "köpük" olarak değerlendirip, yönetmenlerin insanı kandırıp ona geçici mutluluklar sunup sonra cebini parayla doldurduğunu düşünüp o filmlere burun kıvırır ya.. işte bu filmin de aynı kategoriye girme durumu varsa.. bu çifte standartı hiç adil bulmuyorum, sempatik bulmuyorum. işte tam emin olmadıkça.. bu amcanın ayaklarına kapanmayı tercih etmiyorum. ki uzakdoğu sinemasıyla tanıştığımdan beri hergün bunun için 2 rekat namaz kılacak kadar şükreden birisi olarak ben... bir yerlere kapanmam gerekirse wong kar wai, zhang yimou, takeshi miike gibilerden yana tercihimi kullanmayı yeğlerim. :))

yinede "yiğidin hakkını yiğide vermek" gerekirse... puzzle'ın bütün halini görmek daha doğru olacaktır. yükselişe geçen bir uzakdoğu sineması var. ve gün geçtikçe.. filmler izledikçe.. bu rüzgarın gözümde en büyük kolunu "güney-kore" oluşturma başladı.. bu kadar saygı-duyulası bir sinema daha olabilir mi acaba merak ediyorum.. umarım eleştirdiğim noktaların tam olarak
nereler olduğu anlaşılmıştır. zaten bu film iyi-kötü eleştirilecek bile olsa... eleştirilmemesi gereken tek yeri vardır ki o da içindeki "ensest" noktası. hele hele bu noktayı baz alıp tüm güney-koreye hatta daha da genelden tüm uzakdoğuya burun kıvıran.. onlara saygısızlık yapabilecek kadar iğrençleşen "sığ" insanlar var ki.. mümkünse onlarla karşılaşmayalım ve bu
mevzuyu sohbet konusu bile yapmayalım. en gereksiz en saçma hareket bu olacaktır çünkü...

Before Sunrise...

2006-01-05T12:47:00.000+02:00

ethan hawke ve julie delpy'nin oynadığı... tamamen diyalog ağırlıklı ilginç bir film.

gerçekçi...

bol bol diyalogların olduğu ve o diyalogların size hissettirdikleri dışında başka hiç bir şeyin olmadığı... tabi arka-fondaki viyana'yı saymazsak... filmleri seviyorsanız kesinlikle kaçırmayın...

çünkü diyaloglarının çok etkileyici olduğu, ilişkileri sorgulayan, çok modern bir aşk hikayesi var bu filmde. iki kişiye kulak misafiri olmuş olacaksınız ama çok keyifli...

spoiler olacak ama;

özellikle... arkadaşlarına söyleyecekleri şeyleri... sanki arkadaşlarını arayıp telefonda söyler gibi yaparak parmaklarını ahize olarak kullanıp... birbirlerine rol yapmadan içlerini döktükleri sahne...
ayrıca... dünya nüfusunu baz alıp, ruhları sorguladıkları ve reenkarnasyonu yerin dibine soktukları sahne...
ayrıca plakçıda özel plak dinleme odasında bir türlü göz göze gelmedikleri o sıcak sahne...
çok hoşuma gitti. klişe bitmedi. gerçekçi bitti. sonunda bir çoğunun tahmin ettiği şey olmadı ve oldu bitti :)

kısaca filmi özetlemek gerekirse;

iki kişi filmin tamamı boyunca konuşur
ve
ne onlar
ne de biz
asla sıkılmayız :))

HERO... ying xiong...

2005-12-27T18:28:00.000+02:00

hani insanların zihninde çok özel film listeleri olur. ve o filmlerden birinin ismini bile duysanız bir yerde hisleriniz hemen kabarır, söyleyecek bir çok şeyiniz vardır felan.
işte Hero benim o listeme bodoslama daldı afedersiniz. listemin sadece küme çizgisi vardır. küme içinde tüm maddeler özgürdür. ben birinciyim sen üçüncüsün o dördüncü gibi durumlar söz konusu bile değildir. küme çizgisi içinde tüm maddeler kardeşçe geçinip giderler :)

HERO !

kısaca MUHTEŞEM !

uzunca;

daha ne olabilir. bunun üstüne daha ne sunulabilir. eksiksiz bir film. fazlası çok. yeterki o fazlayı taşıyacak güçlü omuzlu insanlar bulabilsin film. ve özellikle belirtmek istediğim bişey var; o da bu filme gösterilecek bir saygı varsa o da sinema salonunda izlenilmesidir. Allah’a şükür hem görüntü hem ses adına gayet doyurucu bir salona denk gelmiştik zamanında. bu açıdan çok şükrediyorum. örneğin İsimsiz ile Gökyüzü'nün mücadele ettikleri o bölümde adeta kendimden geçtim. yere düşen her damlada ortasında olduğumu hissettiğim bir yağmur atmosferi zaten yeterince güzel iken birde o kılıçların çıkardığı net sesler, tekme sesleri, hışırtılar vs mükemmel idi. yaşlı amcamızın çaldığı mükemmel ve kavga gibi yoğun ekşın olan bir duruma tezat bir rahatlama seansı sunan o güzelim ezgileri de unutmamak lazım. kısaca sinema ortamı bu filmin insana verebileceği herşeyi dile getiren bir varlıktır. dikkate alınız.

Konusunu anlatmayacağım. gidin görün. ama özellikle o muhteşem sahnelerin sürekli değişen ağırlıklı renklerinin anlamını sizlere anlatacağım. filmden sonra zapdedilemek bir araştırmacılık
öğretisi ile doldu taştı yüreğim. ulaştığım sonuçlara göre ;

Renklerin çin kültüründe temsil ettikleri kavramlar şöyle;

Kırmızı aşk ve tutkunun ötesinde yalan anlamına geliyor.
Mavi mantığın rengidir.
Yeşil belleğe karşılık geliyor.
Beyaz ise sadelik ve gerçeğe denk düşüyor.
Gri renk de belleğe, zihine denk düşüyor.

filmin kendi içinde çizdiği sınırlar ve mantık kurallarına göre herşey kusursuz. tüm bunlar düşünüldüğünde suya batmayan insanları, bir zıplamada 2-3 zıplamalık mesafeyi uçarak kateden insanları, oku eliyle tutan insandan tutunda yüzlerce oku geri püskürtmeyi başaran insanlara kadar olup biteni mantıksız bulanlar varsa onları dinlemek bile istemiyorum. mümkünse görüşmeyelim.

benim en çok hayran kaldığım nokta sinema dilini çok iyi kullanması. çok etkileyici. sinema ses ve görüntü ise... ve görüntü daha bir ön planda ise eşitliğin diğer tarafına bu filmi koymak hiç zor bişey değil. hatta ahanda koydum. buyrun kaldırın gücü yetecek olan bir kişi varsa. bu öyle bişrey ki;
en hareketli aksiyon dediğimiz sahnelerde bile anlık durağan durumlar ortaya çıkıyor, tek karelik bekleyişler, pozisyon almış karakterler, ağır çekim sahneler ve bunları arkasından destekleyen güzelim müzikler öyle bir ruh haline sokuyor ki insanı o anın hiç bitmesini istemiyorsunuz, hayran kalıyorsunuz, takdir ediyorsunuz, bin bir ruh haline giriyorsunuz ve herşey bittiğinde bi bakıyorsunuz daha o sahne bitmemiş. birbirine 2 adım uzaklıkta olan insanlar daha birbirine yaklaşamamış bile. elinizdeki tek delil kılıçlardan çıkan kıvılcımlar oluyor...

Jet Li'nin ön planda olmamasına çok sevindim. bir Jet Li filmi olmamış. güzel bişey. aslında bir bilmem ne filmi hiç olmamış. o bir bütün. her parçası önemli. yönetmenden, görüntü ekibine, oyuncusundan stilize sahnelerin yaratıcılılarına ve müziklerini besteleyenlere kadar...

her parçası önemli dedim ama benim açımdan en önemi parçayı çekip çıkarayim oyuncular adına :)
Ziyi Zhang.

kim derdi ben belli bir süre hep aynı şahısla yatıp aynı şahısla kalkayim. güneşi, ayı hatta hiç bir tabiat olayı şahit gösterilmesin bu sevdaya. Kaplan ve ejderha ile bulaşan, The Road Home ile doğru karar olduğu anlaşılan ve Hero ile artık emin olunan bir beğeni bu. anlamlandırılamayan
bir büyüsü var ve hiç bitmiyor. ve o kadar değerli ki Eve Dönüş'ten beri masa üstümde resmi halen duruyor ve sinema salonunda bu gün bizi sinir eden dişi bazı dişi kesimi ile kıyaslamam istenilse gözümü kırpmadan Takeshi Miike tarzı edasıyla bu kızın yani AY'ın kılıcını kapıp anında kıyaslandığı kesimi doğrarım ve yine de AY derim, Ziyi Zhang derim. yani o kadar daha çok değerli gözümde...

sanırım bu filmi kaplan ve ejderha'dan daha çok sevdim. ama unutmuyoruz tabiki aynı kümenin içindeler :)

en dip not : film sonrası eve geldikten sonra tüm bunları 1 şişe ahududu şarap içtikten sonra yazmak ile meşguldüm. cümle düşüklüklerine, harf hatalarına felan varsa özür dilerim. herşey her HERo için, herşey sinema için, herşey ziyi zhang için :))) film için pişman mısın diyenlere kılıcımı gösteriyorum :) ve onlar hemen "meep meep" efekti eşliğinde coyote'nin kovaladığı roadrunner şeklinde uzaklaşıp kayboluyorlar....

neden şarap içiyorsunuz sayın neo diye soranlara da :
eeeeee Hero'nun gelişini kutluyoruz demek istiyorum, yeterli olur sanırım hehe...

kafam toplansın daha çok konuşuruz bu filmi. şimdilik dikkatinizi çekmek istediğim tek şey "her şey aynı cennet altında" olduğudur...

Babam Ve Oğlum

2005-12-06T19:25:00.000+02:00

insan büyüyünce hayalleri küçülür mü?..

bu sözün üstüne başka ne denilebilir ki...
bu söz filmde geçiyor... belki spoiler yaptım özür dilerim ama çok zarar vereceğini sanmıyorum... ki fragmanda da olması lazım.

film dağıttı resmen.. terledik ve ağladık... tüm salon burnunu çekiyordu. ilk kez tanık oldum bu derecesine...

ama film asla sıradan bir duygu-sömürüsü-filmi kadar basit değil ve insanların ağlaması da basit değil... ağlamak en doğal tepkilerden biri... tıpkı gülmek gibi...

çağan ırmak...

mustafa hakkında herşey'i izledikten sonra filmi pek sevemediğimi görüp... üstüne üstlük bu kadar insan bu filmi övüyor hayret diyerekten... hiç izleme fırsatım olmayan çemberimde gül oya ve çok süper olmasa bile kesintisiz izlediğim asmalı konak'a rağmen... haddim olmayarak adama karşı negatif hislerim vardı... yani çağan ırmak dediklerinde pek bir şey hissetmiyordum... buna rağmen fragmanından sonra "babam ve oğlum"a kesin gitmeliyim diyerekten ailemin kolundan tutup onlarla beraber izledik filmi...

şimdi onu kıskandım... ve adamlar sinema yapıyor işte.. doğru proje olursa ne de güzel oyuncularımız var onu anladım... bir fikret kuşkan süpermiş... onun babasını oynayan çetin tekindor(o nasıl bir sahnedir ya kollarını açıp beklerken üzerindeki ruh hali, kendini yiyişi)... hafif deli abisini oynayan oyuncu... annesi hümeyra (taptım kadına resmen ya artık, traktör kullanıyor kadın var mı ötesi ya.. zaten avrupa yakasından sempatimiz vardı).. hele ufak deniz'in performansı anlatılamaz... daha ismini sayamadığım diğerleriyle beraber oyunculuklar çok sıkıydı ve çok renkliydi... hepsine teşekkürler bu proje için...

bu tarz filmlerin alacağı en büyük tepki doğal olarak "duygu-sömürüsü-yaptı" şeklindedir.. hele ağladığımız gerçeği koz alınarak.. duygu sömürüsünden dolayı kandınız ve film güzel geldi denilebilir... açıkcası hiç ama hiç önemi yok.. zaten filmden en çok etkilenecek insanlar hayatlarından birer parça hissedebilecek insanlardır. ben "dedemden" dolayı filmle bağ kurup,
ayrıca türkiyede olduğumuzu çok iyi hatırlattığından dolayı "fikret kuşkan'ın "ben bu ülke için çabaladım ama o ükenin hiç umrumda değilmişiz" sözü" ile kendi köyümüzün yaşam tarzına çok yakın şeyler hissettiğim için (ki o çok konuşan gelinin tıpkısı benzeri bizde de var) (ki bizim köy de ege'de) daha çok sevdim filmi ve duygulandım.. film asla duygu sömürüsü
yapmıyor ki gereksiz yanık türkülerden eser bile yok üzücü sahnelerde ve bir sahnede üzüyorsa aynı sahne değişmeden güldürebiliyor.. gözyaşlarınız kahkahalarınıza karışıyor resmen.. bu dengeleyici özelliğine hayran kaldım resmen. ayrıca sahne geçişleri de çok akılcıydı...

kısaca söylemek gerekirse.. türk sineması bir yerlere gelecekse ve gelişecekse bir şekilde... bu adam kilit isimlerden birisi olacaktır diyebilirim... eskilerden "uçurtmayı vurmasınlar" nasıl etkilediyse beni, o tadı aldım filmden...

Flightplan / uçuş Planı

2005-11-21T18:21:00.000+02:00

ne zamandır fragmanını izledikçe merakımızı artıran bir projeydi uçuş planı. bir ay kadar önce mekan olarak yine uçakta geçen "gece uçuşu / red eye" orta-kaliteyi geçemediği için çok tatmin etmeyen sıradan bir film olmuştu ama uçuş planı hiç te fena olmayan bir gerilim filmi olmuş...

atmosferi gereği kapalı bir mekan hissi yaratmak zorunda olan film, çok gerçekçi olarak bir uçağın içinde yolculuk ediyormuşuz hissini başarıyla veriyor. üstelik öyle bir uçak yokmuş bile dünya üzerinde ve tamamen film için hayali bir tasarım... ki zaten senaryosundan dolayı merak uyandıran yönüyle... git-gide yükselen gerilim yetmiyormuş gibi, arada sırada sarsılan uçak ile iyice tedirgin ediyor izleyiciyi. gerilimin yükselmesi çok dengeli ve gereksiz boş bir sahne yok. bu yüzden kopukluk yaratacak bölümleri içermiyor.

rolü gereği ekranda en çok gördüğümüz çaresiz-tedirgin-üzgün anne rolüyle jodie foster dengeli oyunculuğu ile kusursuzca hakkını vermiş... bana biraz panik odasını hatırlattı o.. çünkü orada da kapalı bir mekan vardı ve yine kızı için yaptığı bir mücadele vardı...

filmin senaryosu konu gereği değişik yönlere ve türlere çekilebilecek kadar dolu... kızın kaybolması değişik işlenebilirdi mesela. ne bilim annenin hayalleri falan bile olabilirdi ama heralde o bu kadar tutmazdı gibi.. yani o zaman uçaktaki gerilim ve kovalamacanın sonunda bir anlam ifade etmediği çıkardı, hayal kırıklığı yaratabilirdi sanki... gerçi filmdeki gibi konu
birden "para-için-kötülük-komplosu" olayına geçiş yaptığı an ister istemez biraz basitmiş gibi düşünüp hayal kırıklığı yaşıyormuş gibi oldu ama sonuçta bu yönüyle daha gerçekçi ve olası bir senaryo haline geldi. yani basitliği onu gerçekçi zemine oturtuyor. uçağın patlaması bile abartısızdı mesela..

diğer üzebilecek tarafı ise 11 eylülün tedirgin etkisini gördüğümüz bölümler. ki üzücü geldi bana biraz ama sonunda sanki o çantayı taşımaya yardım sahnesiyle biraz yumuşamış gibi. yani çok kara-mizah. çaresiz-annenin ve yolcuların uçaktaki araplara terörist gözüyle bakması... elektrikler gidince "ne yaptınız uçağa" şeklinde saldırmaları vs. 11 eylülün uzantıları olarak yansıyor... heralde oradaki amaç bile filmin tamamen günümüzde geçen bir gerilim filmi yaratılmak istenmesi... sonuçta amerikada uçaklardaki araplara öyle bakacak yolcular mutlaka vardır...

sonuç olarak... o kadını özellikle seçme nedenleriyle... kızı hiç mi kimse görmedi acaba yönleriyle ve arap göndermeleri ile biraz düşünmeye sevk edip samimiyeti sarsıyor gibi yapsa da uçağın atmosferiyle ve sarsılmasıyla gerildiğimiz için şükredip bunları görmezden geliyoruz...

the legend of Zorro...

2005-11-14T18:36:00.000+02:00

ben zorro'yu antonio banderas ile tanıdım ve sevdim... tabi daha önceden 27 kez uyarlanmış bu karakter...

ama ben ilk kez bir ispanyolun (antonio banderas abim) canlandırdığı... 1998 yılında izlediğim zorro ile alışmıştım bu kahramana... belki de antonia banderas'a hayranlığım desperado'dan sonra bu zorro (1998) filmi ile başlamıştır...
rolüne çok güzel oturduğunu düşünüyorum onun. zorro'nun gerektirdiği herşey onda mevcut. ki zorro özelliği gereği esprili bir karakter olmasından dolayı antonio banderas'ın mimikleri çok süperleştiriyor olayı. yani oyunculuk adına antonio adına hiç bir eksiği yok filmin...

ortalama yedi sene sonra 2. zorro filmini izlemek güzel oldu... sabırsızlıkla bekliyordum zaten siyah pelerinli dostumuzun sinema ekranındaki macerasını... nedense zorro'yu tam olarak kavrayamadığım bazı nedenlerden dolayı çok seviyorum... sanırım tam olarak bir süper-kahraman olmamasından dolayı olabilir.. gerçek bir halk adamı oluşu, diğer
süper-kahramanlar gibi normal-ötesi özel güçlere sahip olmaması gibi... güzel at kullanması, siyahi giyimi ve insansı yönleri ile ilginç bir asalet var onun üzerinde... (odamın duvarını süslemeye başlayan enfes ötesi bir posteri var ki görmeniz lazım.. böylesi bir asalet zor rastlanır cinsten...) belki de mizah anlayışı en gelişmiş kahraman diyebiliriz onun için.. buna tarzı da neden oluyor... genelde düşmanlarını küçük düşürmek ve onlarla alay etmek gibi...

eşi için diyecek bişey yok zaten fanatikleri bilir zeta-jones gayet uygun bir zorro eşidir... gereken herşeyiyle... oğluna gelirsek onu da canlandıran veledi çok güzel seçmişler.. takdir edici... çocuk rol değil bizzat kendini oynuyordu... hiç yapmacık değildi ve sinemada gelmiş geçmiş en iyi çocuk yıldızlardan birisiydi bence.

eksilerinden bahsetmek gerekirse, ilk filmin böyle daha bir bölgesel ve insancıl bir ilerleyişi vardı... misyonu evrenseldi... ama bu film az da olsa zorro'ya abd'ye katılmak isteyen kaliyorniya'ya yardım ediyormuş gibi bir misyon yükleyerek onun merkezinde ilerledi...
zorro'nun potansiyelini kısıtladı haliylen.. böyle eksilerden dolayı konu adına ilk film daha güzel olmuş oldu ama işte benim gibi zorro severler için tüm vaadlerini sonuna kadar sunuyor...
eğlenmek adına sorunsuz bir film... zorronun hapisten çıktığında oğluna "hapishane insanı çok değiştiriyor" demesi gibi, tren üstündeki atın tüneli görünce gözlerinin fal-taşı açılması gibi ayrıntılar çok keyifliydi...

ha unutmadan... ilk filmin müzikleri oldukça muhteşemdi diye burada da hemen hemen aynılarını kullanmışlar. bence devam filmlerinde olması gereken en güzel şey budur... zaten çok sevdiğim marc anthony ve tina arena düetli i want to spend my lifetime loving you şarkısını filmden beri defalarca dinliyorum... halen dinlememiş olanlar "en iyi soundtrack" kategorisinde gözü-kapalı değerlendirebilirler parçayı...

quiero zorro...
me gusta zorro...
duende Neo...

GENÇ ZOMBİLER... kısa filmimiz...

2005-10-24T17:40:00.000+03:00

bir yaz günü öğleden sonrası pikniğini gerçekleştirirken hiç hesapta yokken fotoğraf çekme denemelerimiz sonrası yaratıcı fikirler geliştirip... madem ki fotoğraf çekiyoruz, neden film çekmeyelim... diye düşünüp girişmiştik bu işe... tamamen espri tabanlı bir amacımız vardı. daha sonra eş-dost-arkadaş üçgeni içinde... zaman zaman... izler güleriz... anısını sömürürüz demiştik... böyle dediğimiz halde... yaşayan bir organizma olan filmimiz gün geçtikçe kabına sığmadı... büyüdü... büyüdükçe süslendi... ses ve müzikle beslendi... ve artık eş-dost-arkadaş üçgeninin sınırlarını yetersiz bulup... daha çok geniş izleyici kesimine ihtiyaç duymaya başladı..
çok kısa bir süre sonra izlenebilir halde sunuma geçilecek bu filme... o güne kadar beklenti susuzluğunu gidersin diye bir afiş tasarlandı... genç zombiler'in ilk ve son afişine ulaşmak için buraya tıklayabilirsiniz...

Kaç Para Kaç

2005-10-23T13:49:00.000+03:00

alın size adam gibi gerilim... hemde türk filmi...

tabi şimdi gerilim dedim diye hemen kendinizi şartlandırıp.. öcü möcü vb. şekiller yaratmayın kafanızda... sadece psikolojik tarafından dolayı gerilim dedim.. geriyor hakikatten son sahnesine kadar...

başrolde Taner Birsel var... bilmiyorum tanıyor musunuz... ya da tanıyıp seviyor musunuz ? ama ben bu adamı en azından 4-5 sene öncesinden... türkiye'de eşi benzeri görülmemiş... x-files tarzı türk dizisi Sır Dosyası'nda oynadığından beri tanıyor... ve seviyorum. güzel bir oyuncu. o dizi bile... size-anne-diyebilirmiyim-ci zihniyetlerin çoğunlukta olduğu bir ülkede... o bünyelere fazla gelmiş olduğundan sanırım... üç-beş bölüm sonra ortadan kalkmıştı ve biz severleri apışıp kalmıştık resmen... görüntüsünden müziğine herşeyiyle muazzam bir diziydi ama işte arz-talep meselesi sanırım...

neyse konuyu kaydırmış gibi olmayayım... işte bu Taner Birsel, Kaç Para Kaç filminde çok ilginç bir adam portresi sergiliyor... adamın para'nın karşısındaki değişimi çok iyiydi... git gide canavarlaşan Selim'i gördükçe... aslında herkesin potansiyel para-besinli canavarlar olabileceğini düşünüp... rahatsız oluyorsunuz...

ayrıca filmdeki.. para üzerine oluşan tesadüfler hoştu bence... bazılarına zorlama gelebilir tabi. hatta abartmış olmazsam... filmin gerilim ve kamera görüntü tarzını uzakdoğu filmlerinin tarzına benzetebilirim.

eli-yüzü düzgün.. arşivlik bir türk filmi... kıyıda köşede kalmış ve hakettiği değeri almadan ortadan kaybolmuş olduğunu düşünüyorum... eee bizim gibi boulder-dash'ler olmazsa kim çıkaracak bunları toz-toprak altından.. :)

[festivalden] Cafè Lumıère 2004 japonya

2005-10-07T13:13:00.000+03:00

25. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde "uluslararası yarışma" kategorisinde oynamış bu film.
az önce izledim. durağan japon filmlerine alışık olmayanlar için epey değişik gelecektir eminim. ruh haliniz uygun iken izlemelisiniz bence. böyle uzanıp saatlerce kıpırdamayacak haldeyseniz birebir uyacaktır. ama kıpır kıpır iseniz hiç yaklaşmayın. yoksa ağırabi'ler gibi salonu
terkedebilirsiniz :)

dediğim gibi film oldukça durağan. hatta kamera üç beş sahne ve dış çekim dışında hiç hareket etmiyor. beş dakikayı bulan sabit planlar mevcut. aslında bunlardan bahsetmem negatif birşeymiş gibi algılanmasın... çünkü ne kadar uzun ve sabit plan... o kadar uzun ve kesintisiz oyunculuk gerektirdiğinden... o oyuncuların bunun altından kalkıp... kalkamaması...
çok çabuk kendini gösterecektir. ki gösterdi zaten. bunlar oyuncu değil resmen bunları yaşayan kişiler olsa gerek. :) bu kadar mı gerçekçi olur. çok sıradanmışcasına gerçek idi.

konu olarak pek dolu değil.. hayatın kesiti gibi olduğundan... tatmin etmeyebilir ama... bunun yanında bu film... belgeselmiş gibi de izlenebilir keyifle. tabi uzakdoğu ilginizi çekmeli en baş şart olarak.. onların yaşamları... yemek yeme çeşitleri.. yemek çubuklarını kullanmaları... sokaktaki halleri.. tren kültürleri... vs. zevkle izlediğimiz şeylerdi. ben bıkmıyorum açıkcası. benim için sorun yoktu. adamların tren olayını nasıl kotardıkları... ve yaşamlarının birer parçası haline gelmesi çok enteresan... heryerde trenler var... nerdeyse otobüs yok ve onun yerine içine girip parasını ödediğiniz trenler var... sonra komşulardan... tren makinistlerine kadar herkes çok saygılı gibi.. bir makinist içine binen her yolcuya kafayla selam verir mi ya :)))
yine ilgimi çeken birşey ise... dış çekimlerde... halkın çok doğal olması... bizde asla olamayacak şeylerden birisi mesela. kamera var diye çoook uzakta çember oluşturmuş halk izlenimini asla göremiyorsunuz bunlarda... herkes gelip geçiyor... metrolar... trenler hep böyle...
sabrıma ve uygun ruh hali bulabilmeme şükrederekten ilginç bir deneyim gözüyle izledim bu filmi... sabırlı ve uzakdoğu sever insanlara tavsiyedir...

Hotel Rwanda

2005-09-24T14:02:00.000+03:00

geçtiğimiz istanbul film festivalinde "sinemada insan hakları" kategorisinde gösterilmişti... kaçırmıştık... neyseki kaçırmak istemeyenler için dün vizyona tekrar girdi film...

bence bu şansı geri tepmeyin... ve bu filme mutlaka gidin...

film esnasında ve film sonrasında aklıma ilk gelen düşünce, böyle bir filmi acaba bizim ülkemizde çeksek... çeken adamın üstüne nasıl gelirlerdi acaba... düşünün türk-kürt tabanlı ve bu tarzda işlenen bir film... hotel rwanda'ya üzülen... ağlayan... insanlara acıyan... seyirci; bizim filmimizi izledikten sonra... tüm hotel rwanda seyri sefasını anında unutup... tıpkı hotel rwanda'daki "nefret" güdüsüyle... acaba ne derece çılgınlaşabilirdi... kısacası... sahteyse tüm bu üzüntüler... bence ağlamaya bile gerek yok... harcamasın kimse gözyaşlarını... belki ilerde ! içme suları kesildiğinde... içmek için gerekebilir nasıl olsa...

don cheadle'den muhteşem bir performans... konuk oyuncu olarak jean reno ile joaquin phoenix'i görmek olası...

duygu sömürüsüne girmeden ve olayın çarpıcı anlarını gözümüze sokmadan adam gibi anlatacağını anlatan bir film olmuş. ırkçılık mevzusu üzerine... insanı düşünmeye sevk edebilen bir film. düşününce insanları ne kadar saçma nedenler ile kışkırtıp birbirine düşürdüklerini görüyorsunuz. yani ufacık çocukların oyunları gibi "sen uzunsun geç" "sen kısasın kal" tarzı tekerleme tabanlı (ooo piti piti...) bir kategorileştirme... kategorileştirme sonrasında da "oyun başlasın" heyecanı ve o heyecanı bir takım çevrelerin ellerinde viskilerle kutlarcasına izlemesi... ortada hiç birşey yok... tıpkı kürt-türk gibi aslında rahatça birlikte yaşayabilmesi gereken insanları ayırıyorlar... cahilliklerinden ! yararlanarak kızıştırıyorlar... ve sonra katliam başlıyor... filmde sözü geçtiği gibi.. saf ve masum bir duygu olan "nefret" en büyük zaaf olup çıkıyor... insanların cehaletlerinden fırsat bilip (matrix'deki cypher'ın dediği "cehalet, mutluluktur" sözü genişletebilinir bu durumda ve kişisel cehalet, başkalarının gerçekten sanal-mutluluk kaynağı olabilir) onların nefretleri okşanıp geride milyonlara varan büyük üzüntüler yaratılması çok üzücü...

film boyunca... aslında hiç birşeye yaramayan BM güçlerinin oradan oraya etkisiz eleman gibi koşturup durması çok sıkıcı bir kazıktı... tabi dengeli bir film olduğu için siyasi konuları yanından geçer gibi yaparak gösteriyor ve kendi kişisel yardımsever kahraman hikayesine yoğunlaşıyor.. bu yüzden gözleri yaşartan bir film uyarısını da yapayim... gözlerin yaşarmaması mümkün değil... ki bazı kilit sahneler mükemmeldi... ufak bir çocuğun "bir daha tutsi olmayacağım nolur affedin, uslu olacağım nolur bir daha tutsi olmayacağım öldürmeyin beni!" tarzındaki af dileme sahnesi... gazeteci herifin canını kurtarmak için otelden ayrıldığı bölümde... arkasından gelen bir zencinin ona şemsiye tutması ve onun "aman tanrım... utanıyorum... gerek yok lütfen..." demesi gibi...

son zamanlarda izlediğim en "tokat" gibi filmlerden birisiydi...

[festivalden] duygu dolu "Eve Dönüş"

2005-09-16T15:41:00.000+03:00

resmen gözlerim doldu ya. hüngür hüngür ağlamak istedim. sonra festival arkadaşımdan çekindim. gerçi onun da benden farklı bir hali yoktu. film bitince koltukta kalıyorsunuz öyle hareketsiz. zaten yerinizden kalkıp sokağa, o sahte, maskeli, süper rol kesen ama aslında berbat birer oyuncu olan insanların arasına girip bu büyüden uzaklaşmak istemiyorsunuz.

böylesi etki bıraktı film bende. saygıdeğer dostumuz fnb47'ye ikinci kez teşekkür etmek istiyorum(z), bu filmden özellikle bahsedip, gitmeme neden olduğu için. çünkü;

bu öyle bir şey ki ben bu filmi izlememiş olma olasılığımdan bile bahsetmek istemiyorum. çok kötü bir şey olurdu. bu filmden bihaber bir şekilde yaşama devam ediyor olabilirdim haberini almasaydım, festivali duymasaydım. kendi adıma büyük kayıp olurdu buna eminim. şimdiden ilk onuma aldım bu filmi. salondan çıkarken mutlaka bir şekilde elde etmeliyim diye düşünürken edememe olma ihtimaliyle korkuya kapılmıştım. çünkü filmi 35mm olarak izlememiz "acep kopyası yok mu satış amaçlı" diye bir düşünceye kapılmıştım. neyse ki evde yaptığım araştırma sonrası dvd'si mevcut bilgisine ulaştım. yani sadece izlemiş olmak bile büyük bir haz ama bana yetmiyor açıkçası. çünkü;

yapay hayattan, rol kesen insanlardan, sahte duygulardan kusarcasına tiksindiğim anlarda bu film bana anti-kıymık etkisi yaratacaktır eminim. paragraflar arttıkça beklentinizi yükselttiğime eminim ama böyle bir idealiniz varsa şimdiden durun. çünkü;

aslında filmde hiç bir şey yok. "hiçbir şey" hakkında bir film edasında işte o kadar temiz, sade, saf, masum yani salt insansı bir film. hiçbir efekt yok, çok nadir müzik var ve filmin geneli düşünüldüğünde çok az diyalog var. işte tüm bu yoklara rağmen sanki tüm bu yoklarla alay edercesine kocaman aslan gibi bir etki var filmin sindirimi sonrasında. amabu herkes için geçerli olmayabilir. aşka, insan ilişkilerine, uzakdoğuya bakışınıza göre alacağınız etki değişebilir. ama özellikle "insansı" şeylerden yana iseniz ilaç gibi gelecektir.

Ziyi Zhang'dan bahsetmeden geçmeyi asla düşünmüyorum. zaten bu kıza "kaplan ve ejderha" ile "hero'dan" dolayı ilgim vardı ama şimdi bu "ilk" filmi ile daha bir hayran kaldım. ya bu nasıl bir kızdır, üzerindeki o anlam verilemeyen büyüden midir nedir bilmiyorum ama rol yapma kavramı bu film için söz konusu bile olamaz. çünkü bu rol yapmak değil adetayaşamaktır. sanki gerçekten bu kızın yaşadığı şeyler bunlar ve kız hayatını yaşarken onu gizlice kameraya almışlar da biz de onu izliyormuşuz duygusuna kapıldım. başka şekilde ifade edemem bu olayı. o bakışlar, o gülümseme, o merak, o hüzünlenme anca bu kadar saf olur. onu hayran kalıp takdir ettikçe zıttı olan dışarıdaki sahte maskelilere iğrenmem bir o kadar arttı. böylesi olmalı, böylesi verilmeli, hissedilmeli bu hisler. merkezi örnek bu olmalı.

hero'nun da yönetmeni olan zhang yimou'dan , izlerken bitmesini hiç istemediğim, beni allak bullak eden, yıllarca unutamayacağım, 10'da 11'lik, eksiği çok ama fazlası daha çok olan bir film oldu eve dönüş.

bu film, şu film, o film

2005-09-16T13:58:00.000+03:00

bazı filmlerden bahsederken sanki yeni izlemişim gibi gelebilir size. ama araştırdığınızda vizyonda bile olmadığını görünce şaşırmayın. çünkü eskiden bir “blog’um bile yok anlıyor musun anne” şarkıları söylerken; zaman zaman izlediğim filmleri başka ortamlarda yorumluyordum. şimdi bir blog’um olduğu için, bu çok özel hisler hissettiğim filmleri blog bünyesine almamam düşünülemezdi. bilginize…

Carrie

2005-09-08T16:09:00.000+03:00

stephen king...

bu adamı seviyorum ya. gerilim ve korku alanında kalemi cidden ilginç şeyler yaratabiliyor. adam hastalanıp hastaneye düştüğünde bile "hastane" tabanlı bir gerilim-korku hikayesi yazıveriyor. kısaca stephen king uyarlamalarının ayrı bir yeri var gözümde.

brian de palma...

bu adamın da tarzına hayranım. ekranı ortadan ikiye bölmeler falan. resmen
onun imzası gibi.

neyse filme geçersek;

carrie..
izledikçe, filmi yarıladıkça çok ağırdan gerilimin havasını ortama salgılamaya başlıyor ve buna rağmen gerilimi çıkarttığımızda ortada kalan öğeleriyle bile hiç sıkmadan izlenilen bir film bırakıyor. kızın sürecini merakla takip ettim. sonunda olayların katliama dönüştüğü, kanlı sahneden az önce çalan müzikli sahne, yani filmin kilit noktası güzeldi. o mutlu müziğin ne zaman bozulacağını gerilerek bekledik. ve akabinde beklenen gerçekleşti. gerilim sonlandığında geride insan kalmadı. artık jeneriğin an ve an geleceğini düşündüğümüz, kollarımızı başımızın arkasına uzatıp kendimizi esnettiğimiz finalde ise bombasını patlatıp giderayak germeyi başardı film.
ayrıca filmde john travoltayı görüp bol bol canımız "grease" çekti durdu...

orta-üstü bir film. kitabını okumadım. ne kadar sadık onu bilemem ama duyduğuma göre stephen king'in en çok sevdiği uyarlama buymuş.

Beş dakika daha..

2005-09-06T07:31:00.000+03:00

sabah zili çaldığında, bilinçlenme artık nasıl bir hızla harekete geçiyorsa; eliniz çalan saati durdurma ve o iğrenç uyanış çanının o iğrenç sesini -ki buna ses demek çok masum olacaktır şayet adeta beyne periyodik olarak saplanan oklar gibidir- ortadan yok etmek için uzandığında daha kolunuz hedefe varmadan bilinciniz çoktan atı alıp üsküdar'a girmek düzeyine ulaşacaktır. ve kolunuz halen hedefe doğru hareket ederken o an fark etmiş oluyorsunuz, o ses ile sonuna yaklaştığınızı. yani o tatlı yatay dinlenme -ben buna demlenme de diyorum- durumunuz dikey zorunluluklar tarafından tecavüze uğrayacağından dolayı uykunuzun sonlanacağını.

ve bu talihsiz başlangıcın, bu dikey sebeplerin israfil'in ağzındaki düdüktür sizin sevgili çalar saatiniz. sevgili dediğime bakmayın ama. hani derler ya bir kaşık suda boğarım diye işte benim içinde çalar saatlerin öyle bir manevi değeri vardır. hatta multi milyarder bir insan olsam her gün bir saatin helvasını yiyebilirdim duvara fırlatmak suretiyle sesini keserek.

elinizin hedefe yaklaşmasına ramak kalmıştır. bilinç artık her şeyin farkındadır. ve bu aşamada artık isyankârlık başlar. için için isyan edersiniz, gözleriniz bu çirkinliği görmek istemez, ki zaten istese de açılmaz bir türlü uykunun cazibesiyle karışan isyankarlık yüzünden.

durmalıdır bu saat, susmalıdır her şey, konuşmalıdır sessizlik ve her şeye göğüs germişçesine bir eda ile yorganın kenarından tutup diğer tarafa dönmek istersiniz, dönerken de yorgan tüm vücudunuzu sarmalıdır. ve siz o anki kayıp iki üç saniyeye acımadan tüm bu sesleri affedip derin ve sonsuz olduğuna inandığınız, tadına hiç doymak bilmediğiniz, için için içtiğiniz bu rüyasal dünyanıza geri dönersiniz. tabi tüm bu rahatlık sadece temennidir. belki de uyku sonrası uyanma evresindeki başka bir düştür. aslında o anlık hayata karşı yaptığınız eş zamanlı isyankârlık ile yalvarış ortaklığıdır. hiçbir zaman işler iyi gitmediği için burada da iyi gitmeyecektir çünkü.

saati büyük bir nefret ile susturursunuz. işte tam o noktadan sonra işler biraz daha garipleşir, allak ile bullak tarzında ilerlemeye çalışır. saat susmuştur ve onunla işiniz bitmiştir. zaten aslında ona o kadar da düşman değilsinizdir. sonuç itibariyle o sadece amacı gereği olan, yapması gereken bir işi yapmıştır. zamanı geldiğinde deli gibi çalmayı.
evet. çalmak !... düşününce ne kadar da kara mizah var bu saatlerin isimlerinde değil mi? ya masum bir rastlantı ya da hayatın apayrı bir dalga geçme yöntemi. her ne olursa olsun saat çalmaya başladığında hem görevini yapmakta hem de yatay demlenme halimizden her seferinde bir parça daha koparmaktadır. böyle bile olsa ona cidden o kadar düşman olamıyorsunuz. ne de olsa onu siz programladınız. yoksa o öylece duracak masanızda ve yelkovan akrep kardeşliğinde pilinin yettiğince zamanı gösterecekti. onu siz programladığınızdan asıl onu programlamanıza sizi zorlayan nedenler topluluğuna kızgınsınızdır. işte bu yüzden dünya üzerinde binlerce saatin neslini tüketiyor insanoğlu duvara fırlatma şeklinde. saatlerin suçu yok. ama ne yazık ki o an sadece yanımızda onlar olduğu için ve bas bas bağırıyorlar diye onlardan alıyoruz tüm hiddetimizi. aslında olaya doksan derece farklı açıdan bakmayı başardığımız an, o saatin bize "uyan" mesajı verdiğini görebileceğiz. fiziksel uyanmanın ötesinde bir uyanmak tabi bu !...

saat sussa da halen yataktasınız. kollarınız başınızın altında gözleriniz evin tavanında. sessizlik ne kadar devam etse de artık hiç kimseyi kandıramazsınız. hayat başlamıştır artık. birazdan sebebi ne olursa olsun o yatak boşalacak ve git gide soğuyacaktır. bu kaçınılmazdır. yapabileceğiniz tek kendinizi kandırma hareketi "beş dakika daha" sendromudur. normalden daha çabuk biter üstelik bu beş dakikalar. ve hiç isteğinizin de biteceği yoktur beş dakikalar adına. "beş dakika daha, ya bir beş dakika daha, dört dakika oldu hani benim bir dakikam" gibi tepkimeler ile hayatınızın zamanlarından çalmaya başlarsınız. tabi daha sonra bunu çok acı bir şekilde ödeyeceksinizdir. çünkü ödemeniz gerekecektir. dengelemek adına bu şarttır. hep tatlı hep tatlı olmaz ki ama. tatlı uyku da bir yere kadardır. biraz da bunu ödemek için acı gerekecektir. ve istemeseniz de o acı sizi bir şekilde bulup o beş dakikaların hesabını soracaktır. sakın düşünmeyin.kaçamayacaksınız çünkü hiçbir şekilde.

artık kendi bünyenizle, isteklerinizle, isyankârlık ve yalvarışlarınızla olan tüm çekişmeleriniz, tüm o seyri tavan haliniz ve beş dakikalık mutluluklarınıza ara vererek yatağınızın kenarına oturma pozisyonunu almıştır bünyeniz. gözler artık tavanda değil yerdeki çoraplarınızdadır. eller iki yandadır. vücudun kan dolaşımı daha sabit hale geldikçe düşsel döngü git gide uzaklaşırken, o mutluluk hali çaresizlik ile silah zoruyla yer değiştirecek ve böylece hayatın gerçeği daha da netleşecektir. netleştikçe de yüreğinize oturmaktadır. ve siz bir kere ayağa kalktığınız zaman aslında tüm gün o yüreğinize oturan ağırlığı da taşıyacaksınızdır.

saniyeler geçtikçe; iyice varlığını belli eden gerçekleri ve dikey zorunlulukları gördükçe her şey o kadar acı gelmeye başlasa da bir şekilde ayağa kalkmak zorunda olduğunuzu anlarsınız. ruhunuz iç dünyanızın dağlarından intihar edercesine çığlıklar atsa da bir küstah gibi onu duymazdan gelip fiziksel dünyadaki köleliğe doğru giden yolda artılar ile eksileri birleştirip enerji üretmeye başlarsınız bir pil şeklinde. ayaktasınız ve yatağınız adeta uçurumun kenarında elinizden son anda kayıp aşağı düşen, düştükçe de gitgide gözünüzde ufalan bir varlık gibidir. ne yazık ki yapacak hiç bir şeyiniz yoktur. çünkü aslında gece saati programladığınız gibi sizinde programınız işlemeye başlamıştır. bu yüzden hayata adım atmaya başladıkça aslında içinizdeki "beni" çiğner geçersiniz tüm acımasızlığınızla. ve o an anlamı olan tek şey tüm bunların tekrar edeceği gerçeğidir.

işte ben her sabah böyle uyanıyorum birçoğu gibi. şu an tüm bu düşünceleri unutmak istiyorum. umurumda olmasın istiyorum. o yüzden lütfen beni, az sonra üzerinden çiğneyip geçeceğim "ben" ile yalnız bırakın. çok fazla bir süre istemiyorum. sadece beş dakika daha…

John "Constantine"

2005-08-27T22:20:00.000+03:00

filmi izlerseniz son jeneriğin bitişine kadar bekleyin. çünkü biraz daha devam ediyor film. allah'tan sinemada salonu hemen terkedicem diye birbirini ezen insanlar ordusunun dağılmasını beklemişim :) nasıl bir şalterdir o. "film bitti hop kaldır şalteri babo ehe ehe" şeklinde inleyen zihinler.

bu filmi sevdim. çünkü;
özellikle benim inanç anlayışımın ayarında bir inanç anlayışı vardı filmin. ve dini yönlerini, cennet-cehennem teorisini, tanrı, şeytan, iyi melek! kavramlarını yansıtmasını çok beğendim. aslında cennet de burada cehennem de düşüncesi çok leziz. hem düşünce olarak hem görsellik olarak. ambulans içinde john ölür ölmez anında dünyanın cehennem halini alması, zamanın durması (ya da yavaşlaması) çok güzeldi. bu düşünce yani cehennem ile cennet'in aslında burada bir adım ötemizde bir adım gerimizde olması düşüncesi bana hemen (izleyenler iyi bilir) angel dizisindeki "hell is on earth" konusunu hatırlattı. çok güzeldi.

bu filmi sevdim. çünkü;
filmin içinde alegori olayını böylesi görmek çok hoşuma gitti. eminim belli kesimleri zaten rahatsız edecek. "bizim dinimizde böyle şey mi olur" diyip filme küfredecekler. ilahi varlıkları tasvirleştirme konusundan bahsediyorum. benim inanç anlayışıma göre en büyük gücü simgeleyen varlıkların her türlü gücü olduğundan her türlü şekle girebilme güçleri de olabilir ve bu noktadan hareketle gerek şeytan'ın, gerekse de cebrail'in tasvirleştirilmesi beni hiç rahatsız etmedi. aksine çok keyifliydi. ve lucifer cidden çok başarılı olmuş. şeytana yakışan bir yavşaklık vardı karakterin üstünde. cuk oturmuş derler ya aynen öyle :) (sırf onu görmek için bir daha izlenir film ya hehe süperdi) ve adamı görünce tavırlarını inceleyince aklıma bir fikir geldi. türkiye'de böyle bir film çekilirse şeytan rolünde kesinlikle özkan uğur oynamalı. başka alternatifi düşünülemez. onda da aynı bu yavşak tavırlar tasvirlenebiliyor. :)

bu filmi sevdim. çünkü;
konusu gereği işlediği mevzulara; geliştirdiği fikirlere rağmen özünde zarar vermiyor. sadece değişik olasılıklar sunuyor bize. ki bu zaten çok normal birşey. cebrail bile yaptığı şeyleri aslında yaratıcısına duyduğu saygı ve sevginin çok saf temiz olması adına yapıyor bunu. insanoğlunun geldiği duruma (tecavüzler, gasplar, cinayetler, şiddet vb) kızıp, böyle bir insanoğlunun tanrı'ya yakışmayacağını düşünerekten cehennem tarafıyla ilginç bir bahse girişiyor. yani dünyaya en büyük kötülüğü doğurup bunun sürecinde geriye kalan en temiz, saf, iyi insanoğluna erişmek; bir anlamda "elemek" oluyor tek derdi.yani özünde büyük tanrı inancından hiç bir şekilde vazgeçmiyor. tanrı sevgisinin yoğunluğunun bir sonucu tüm bunlar. klasik iyi-kötü filmi gözüyle bakmak yanlış olur. kısaca burda cebrail'in kötüleştirilmesi gibi bişey yok, önemli değerlerin özüne verilmiş bir zarar yok.bu açıdan da bu düşünce kurnazlığı adına da takdir ettim filmi.

bu filmi sevdim. çünkü;
şu ana kadar izlediğim en güzel şeytan çıkarma sahnesini izledim. çok heyecanlı ve çizgiroman tarzı kamera açılarına sahipti.

bu filmi sevdim. çünkü;
görsellik hiç sırıtmıyordu. özellikle cehennem tasviri çok güzel ve bir o kadar tırstırıcı. yerle bir olmuş dünya görüntüsü ve yer altında birbirini ezen, çığlık atan, acı çeken insanoğlu.şeytan'ın kapıdan geçerken ağırçekim dağılan cam parçaları arasında yürümesi, filmin başındaki araba kazası, gerçek dünya ile flaşbekler arasındaki geçişler, kızın kaçırıldığında dağılan ofis, balthazar'ın öldükten sonra dağılması gibi sahneler çok keyifliydi, çok gerçekçiydi.zaten the cell ile görselliğini ispatlamış yönetmenden de böyle birşey beklenirdi.

bu filmi sevdim. çünkü;
keanu revers'ı özlemişim. yine epey karizma bir role sahip. üzerindeki "hiç bir yere ait olamama" hissi çok güzel. ve epey güzel sigara içip çakmağı kapatıyor. kilise sahnesindeki yürüyüşüne bakanlar farkettiler mi bilmiyorum ama adamın bu yürüyüşü ona taaaa bill ve ted'in maceralarından miras kalmış gerçekten. çok ilginç bir yürüyüş durumu var.:) ve onu ilk gördüğümüzde felan gözler neo şeklinde bir arayışa girdi ister istemez. karakteri çok güzel oynadığı için neo ile simgeleşmişti çünkü adeta. ama adam ciddi iyi oyuncu. oynadığı filmler genelde dünyayı eleştiren sorgulayan felsefeler sunan şeyler oluyor genelde. bu da onun şansı olsa gerek. ayrıca ajan smith'e çaktığı hareketi bu sefer şeytana yapması güzeldi :)

bu filmi sevdim. çünkü;
klasikleşen şeylerin mirasını yiyeceğiz şeklinde bir kaygı taşımamış film. hiç bir öpüşme sevişme aşk sahnesi olmaması güzeldi. ve ayrıca büyük tahmin ürünleri olan, mesela şeytan genelde siyahlar içinde alevler içindedir gibi bir inanış adına beklentileri yıkıp şeytan'a bembeyaz ütülü bir takım elbise giydirmesi çok güzel bir ayrıntıydı. aynen bunun tam tersi olan cebrail kıyafeti. ve balthazar'ın öldürüldüğü yerde ben yanımdakilere "kesin cebrail'de birşekilde yok olacak" demiştim. çünkü filmde bahsi geçen (ki çok anlamlı bir mevzu) "denge" unsuru adına bu gerekliydi. bu da hep aynı kapıya çıkıyor. yüce adalet anlayışına :) cebrail'e verilecek ceza böyle birşey olabilir galiba :) insan olmak.

bu filmi sevdim. çünkü;
filmden sonra evime dönerken; sol kolumdan kocaman bir şırınga ile damarıma "sinema maddesi"nin enjekte edildiğini hissedip; "yaşasın sinema" diyebildiğim için...

Amores Perros 2000 meksika

2005-08-23T23:19:00.000+03:00

filmden sonra şöyle bi kurcaladım ve yönetmeni olan Alejandro González Iñárritu kişisinin 63 doğumlu bir insan olduğunu ve bunca yıllık yaşamında (ölmedi daha) toplam altı film çektiğini öğrendim. film listesini birazdan yazacağım bu amcanın ilk filmini 96 yılında çektiğini düşünürsek demekki o zamanlar 33 yaşındaymış. ilginç geldi bana biraz.
listeye bakacak olursak;

Babel (2006)
21 Grams (2003)
11'09''01 - September 11 (2002)
The Hire: Powder Keg (2001)
Amores perros (2000)
Timbre, El (1996)

filmleri görürüz. fena bi yerden başlamamışım :) rastgele ve adamı tanımadan izledim ama 2. filmi (ki ilk uzun metrajlı filmi oymuş diyorlar) gayet iyi bir başlangıç oldu :) filme gelirsem;

153 dk'lık süresine rağmen çok az yerde sıkılmam dışında sürükledi götürdü. meksika adına tebrik etmek gerekiyor. pembe dizilerin "genelleme" yarattığı ülke ahanda biz bunu da yaparız diyebilmiş.

atlamalı ve ileri-geri kurgu severler kesinlikle kaçırmasın. tarantino filmlerinde ya da memento tarzı filmlerde görüp sevdiğimiz bir dostumuzdur "atlamalı kurgu". gerçi o filmlerde kurgunun bu tarzına dikkat çekilmek istenebiliyor ama bu filmde sadece bir bakış açısı olmuş. öyle kurgum bu olayım bu demiyor film.

hayatları bir şekilde kesişen bir grup insanın hayatlarının bir bölümünü işlemiş film. senaryo fena değil, sığ hiç değil. gerçek kadar sert ve üzücü. kurgu dediğim gibi çok üstünde durulmaması gereken ama verebildiği kadar iyisini vermiş bir durum. en son hikayeyi çok etkili buldum. birinci de hareket adına oldukça iyiydi ve filmin girişi adına iyiydi. ortadaki hikayeden çok hoşnut kalmadım. oyunculuklar olması gerektiği kadar. ne yapmacık ne başarısız. tam kıvamında.

ayrıca bir filmin ismi bu kadar mı yakışır ve filme uygun olur. "paramparça aşklar ve köpekler". evet film işte tam böyle birşey. aşk derken sadece "karşıt cinsler arası cinsel aşk" olarak algılanmamalı ama. oldukça çeşitli aşklar mevcut. ve oldukça çeşitli parçalanmış köpekler...

cımbızı kullanmak gerekirse araba çarpışma sahnesi çok iyiydi. ve filmin ayrı ayrı bölümlerinde üç ayrı kameradan bu kadar mı güzel gösterilir o sahne. replik olarak "tanrı bulanık görmemi istiyorsa ben de bulanık görürüm" repliği çok sempatik geldi bana.onun dışında octavio'nun "eğer şimdi değilse, o zaman ne zaman?" sözünü de kesip alıyorum filmden. "yönlendirici felsefik sözler" arasına sokuyorum. çünkü çok etkili ve gerçek bir söz...

"Çukulata" gibi eridim,..

2005-08-15T18:59:00.000+03:00

herkese sonuna kadar tavsiye ediyorum bu filmi.

kendime ne kadar kızdığımı anlatamam. bunca zaman bu güzelim filmi nasıl atlamışım inanmıyorum. böylesi duyguları kabartan, hiç bir rol yapmadan insana gülümseyen akabinde insanı da gülümseten bu içten filmi nasıl izlememişim acaba.
aynen çukulata gibi sıcacık bir film. çukulata gibi yedikçe insanı sıcacık duygularla bezeli tatminle dolduruyor.
aynen çukulata gibi tatlı bir film. insanın ağzında güzel bir tat bırakıyor kaçınılmaz olarak.
aynen çukulata gibi pozitif. izlerken izledikten sonra filmin içindeki bazı karakterlere, olaylara kızdığınız halde sonunda hiç bir duygudan eser kalmıyor sadece pozitif duygular hariç. adeta film bize o bayan gibi olmamızı, sabırlı olmamızı hemen kızmamamızı söylüyor gibi.
aynen çukulata gibi kıvamında bir film. fazlası yok! eksiği yok tarzında.
insan duyguları kıvamında ne gerekiyorsa o. sinemanın sadece "gaz" öğelerden oluşmadığını çok iyi anlatan örneklerden birisi bence. zaman zaman kola gibi gazoz gibi yüksek gaz barındıran filmleri izliyor, bekliyor, yerimizde duramıyoruz ama asıl sinema bunlar olsa gerek. onlara karşı değilim elbet. zaman zaman herkesin kolaya ihtiyacı vardır. ta ki o gürültülü geğirme
gerçekleşene kadardır tüm süreç. ama kimse yediği ve damağının bir kenarına sinen güzel bir çukulata!'nın tadını kolay kolay unutacağa benzemez.

filmdeki o bayan (Juliette Binoche imiş ismi) ise daha önce aynı bu film gibi hiç karşılaşmadığım ama karşılaşınca usul usul içimizi okşayan bir karaktere sahip. bir insana bu kadar mı yakışır rolü ya. bir çok hemcinsinin adeta cadaloz (hehe) gibi davranacağı en illegal durumlarda dahi sadeliğinden, duruluğundan, mütevazi asilliğinden hiç bir şey kaybetmiyor, şaşırtıyor akabinde takdir ediliyor. kendisini bundan sonra daha sıkı takip edeceğim.

j.deep'e gelirsek. oynadığı filmlerden bir tanesini daha izledikçe favori aktörlerimden birisi olma yolunda gayet iyi adımlar atıyor. filmin içinde ne kadar göründüğü önemli bile değil. enteresan konuşma tarzıyla gönüllerdeki tahtını daha da garantilemeyi başarıyor.

Carrie-Anne Moss'un şansıymış bu yazıyı bitirmek. vallahi bilerek yapmadım. bir filmini daha izlemiş oldum ya bu güzelliği asla unutamam. sonunda mutlaka iyi tarafta olacak o dedim. biliyordum onun asla kötü olamayacağını. onun gerçek karakterine yakışmaz ki kötü olmak, bırakın oynadığı karakterler şöyle dursun.

sonuç;
çukulata filmi tartışmasız iyi filmler listeme sokulacak.
filmin müzik albümü elde edilip günboyu yollarda müzik-çalar ile dinlenecek.
hemen en yakın markete koşup sadece ve sadece çukulata alınacak ve doya doya yiyilecek. ;)

Şimdiden söyleyeyim

2005-08-11T14:40:00.000+03:00

internette büyük harf kullanımı benim için her zaman bir kıymık olmuştur. üzerinde zaman zaman düşündüğüm bir olgu haline gelmiştir. açıkcası ben karşıyım büyük harf kullanımına. daha doğrusu büyük harf ile yazanları ve o yazıları garipsemem ama kendi adıma büyük harf kullanmaktan hoşlanmam. bana pek samimi gelmiyor. sohbet etmek gibi sempatik bir durumu ortadan kaldırıyor sanki. biriyle yüzyüze konuşurken nasıl bir kolaylığa sahipsek internet üstünde de büyük harf kullanmak için kasmadığımızda daha rahat, daha samimi olacağımızı düşünüyorum. çünkü gerek "capslock" gerekse de "shift" tuşundan yardım alırken; sanki sohbete mekanik bir negatif elektrik katmış oluyoruz. o tuşlara basacağım diye hız kaybedip duraksıyoruz. işte bu yüzden ben bundan sonra çok istisnai durumlar hariç büyük harf kullanmayacağımı bildiririm. yani sonra darılmaca bozulmaca olmasın.
hatta olur ya aldığım bu kararı; bazen dalarak unuturum ve elim capslock tuşuna gider diye şöyle bir alarm sistemi kurayim diyorum.

:) ne dersiniz hoş olmaz mı?
böylece capslock üzerinde kuracağım bu üstünlüğü gün gelecek "shift" tuşu üzerinde de kurmaya başlayacağım. ve belli bir süre sonra capslock'suz ve shift'siz bir klavyesever olarak şu şekle bürüneceğim.

bilmiyorum belki garibinize gitmiştir bu ısrarcı tutum. hatta diyorsunuzdur "yahu ne gerek var, uzat elini, basacağın iki tane tuş" diye. o zaman Yılmaz Erdoğan'ı selamlarken diyeceğim tek şey şu olacaktır. "bende shift ve capslock kullanacak kadar "ben" kalmadı"..

Süper Timor olayı

2005-08-08T15:48:00.000+03:00

rastlantısına şükrettiğim bir arkadaşımın beni tanıştırdığı bir reklam var. izledim ve gag programında izlediğim reklamlar kategorisine aldım. hem bu sayede sevgili Gülse Birsel'i anmış oldum kendimce. ama; arkadaşıma ve onların gönülden bağlı olduğu timor-fan muridlerine göre bu reklam üst noktalarda bir reklammış. :) yani öyle "gagda izlenenler" çuvalına şuursuzca atılmaması gerekiyormuş. hatta yine dediklerine göre defalarca izlemelerine rağmen her seferinde daha çok gülüyorlarmış.
bu "hattalar" bitmeyecek anlaşıldı. en iyisi timor sevenlerin sözlerinden bir demet sıralamak lazım;

abi gelmiş geçmiş izlediğim en komik şey olduğu konusunda ciddiyim yani, shaolin soccer dı kunfu hustle dı fln geç yani
böle 99599324. izleyişte bile gülcek bişey buluyorum yani, leman penguen birleşip bütün bütçeyi satsalar bu kadar komik bişey cekemezler
bi filmi deil bütün komedi filmlerini toplasan mesela deseler ki onların hepsini mi izlemek istersin yoksa sırf bunu mu ve hayatın boyunca bida komedi filmi izlememeyi goze alıyomusun desler bunu secerim yinede
her izledigimde ozellikle yanımda bunun fanlarından biri varken beraber izledigimizde yeni biseye dikkat cekip yarılıyoruz her seferinde

gibi. :)

açıkcası ben tek başıma iki kere, kuzenlerle 2 kere izlediğim halde öyle kahkahalar ile güldüğümü hatırlamıyorum. yorumu sizlere bırakıyorum. reklamı upload ettim. indirmek için buraya tıklayın. bunun dışında timor olayı için yapabileceğim, söyleyebileceğim hiç birşey kalmadı. hatta hayatım boyunca bildiğim tek timor varsa o da; Timur Selçuk İlhan'dır. madem onu anmış olduk, dinlemekten çok keyif aldığım "Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın" isimli şarkısını da buraya tıklayarak elde edebilirsiniz.

Sin City.. Yılın Fetişistliği..

2005-07-25T00:59:00.000+03:00

bu bir film miydi ?!?
rodrigez ve tarantino dünyalı mı ?!?

başlıkta yazdığım gibi yılın orgazmı bu filmdir. kill bill nasıl fetişist bir sinemaysa bu ondan bir kaç gömlek daha sıkı bir fetişist sinema. daha doğrusu sinema fetişistliği diyelim. muhteşem. anlatılmaz. yaşanır. bunu da mı görecektik dedirten film.

çizgiroman uyarlaması diye gittik ama uyarlama neymiş resmen "çizgiroman" ile karşılaştık sinemada. çizgiroman gibi demek bu filme hakaret olur kısaca. çünkü o zaten çizgiroman. nasıl anlatsam sayfalarını çevirmek için yorulmuyorsunuz. sol tarafta rodrigez duruyor, sayfayı çeviriyor, diğer tarafta tarantino tutuyor. siz ise ortada gözlerinizle orgazma ulaşıyorsunuz :)

zaten bir sürü öğe vardı gitmeden önce ağızları sulandıran. başta rodrigez. sonra tarantino. sonra bruce willis. sonra siyah beyaz tarz. zaten geçen sene bununla ilgili şöyle bir tahmin yürütmüşüm. “bu film yılın filmi olabilir” :)

biraz noir, biraz kara mizah. hiç gündüz olmayan hep karanlık sahneler. melankolik atmosfer. hele çizgiroman tavrını ortaya koyan en büyük silah karakterlerin iç sesleri. sürekli kendileriyle çatışmalarını ve içseslerini duyuyoruz. olur ya çr'larda böyle balonlar hani. zaten max payne oyununu epey andırıyor bu seslerden ve atmosferden dolayı. onu sevenler buna taparlar kesin. kısacası atmosfer açısından tavanlara vurmuş bir film.

karakterler!.. ah o karakterler yok mu. başrol diye birşey yok nerdeyse. yarattığı, ortaya koyduğu tüm karakterlerin neredeyse hepsi birer simge olacak güçte.iyi-kötü herbiri çok lezizler. erkek karakterlerin hepsi bomba. bruce willis'in zaten gönlümdeki yeri sarsılmaz idi yinede bu film için bize hiç unutulmayacak bir hediye bırakmış. saolsun. adamın bakışı yeter ya filmde. hele o Elijah Wood'a ne demeli. o nasıl piskopatlıktır öyle. o nasıl sırıtıştır. sessizliktir. korku filmlerinden fırlamış gibi iç titretti. hem öldürürken hem ölürken muhteşemdi. gözlüklerin bembeyaz olması falan. bayanlardan en çok doğal olarak uzakdoğuluyu tuttum karakter! olarak. ve yazımın başlangıcına onun resmini koymamın nedeni de budur. bir anlamda kıyak geçiyorum ona. sonra beni de o katanaları ile cezalandırmasın :) zaten onun kılıcını tarantino evden getirmiş. daha önce kill bill'de uma ablanın kullandığı kılıç imiş. eh daha ne olsun :) o nasıl atlayıştır aşağıya ve araba üstünde geçen sahne kült bir sahnedir. arabadan çıkan adamın kafasını uçurması ve ardından stilize duruşu falan. seyrine doyum olmayan bir durum idi.

görsellik bir içim suydu filmin. siyah ile beyazın göz alıcı kontrastından oluşan grafikler yemede yanında yat cinsiydi. duruma göre siyah beyaz dışında arada renklenen bazı öğeler çok güzel düşünülmüş. böyle karamsar bir atmosfere sahip bir şehre çok güzel uymuş siyah beyaz düşüncesi. sanırım bunun çizgiromanı da çok sağlam olsa gerek. zaten düşününce spider-man gibi tekil kahramanlı çr'lar bir süre sonra "iyi de nereye kadar" dedirtiyor insana. binlerce sayı ve hep kazanan kahraman. yani inandırıcılık belli bir süre sonra "eh" dedirtebiliyor. o yüzden böyle kurgusal ve kısa seriler daha hoş oluyor bence. tabi çr'ı sinemaya uygulamakta herkesin harcı olmuyor. rodrigez'in zaten desperado'dan bildiğimiz o "içine sığmayan" yapısı bu filmde hissediliyor. üstüne onun kankası olan tarantino girince tüm bu olaylar stilize olarak pişmeye başlıyor. kesin bu iki adam böyle daha filmin ham halini izledikten sonra birbirlerine "çak çak çaaaak, heyt be abi, bu ne ya, manyağız olm biz" tarzı sevindirik olmuşlardır eminim. dedim ya bunlar dünyalı olamaz :)

gerçekten bu sene izlediğim en sıkı filmlerden birisi sincity. bu tarzı halen içinde yaşatan ve biz severleri bundan mahrum etmemeleri çok güzel. sevindirici. gerçekten helal olsun. fetişist sinema iyiki var. resmen sahne, şekil, karizma, duruş ve pause et saatlerce hayran kal tarzı bir sinema. uzakdoğulu kızın kılıcını adama soktuğunda aniden yüzüne bir kova kan fışkırması mesela. kaç kişi öyle bir sahneden orgazm olabilirki ? kısacası bunların alıcısı belli satıcısı belli.aralarındaki bağ hiç bir zaman ölmez alıcı ve satıcılar adına. bundan eminim.

son olarak filmin ne kadar çr'a sadık kaldığını ve muhteşem kamera açılarının nedenini merak edenler şu linke http://www.filmrot.com/images/sincity-comparisons/sincity.html bakıp filme bir kez daha ohhhh diyebilirler.

Kusuyorsam Sebebi Var

2005-06-29T01:11:00.000+03:00

İletişimin ve iletişimsizliğin aynı hızda artışa geçtiği, artık hayatın sanal ve sanal olmayan diye iki önemli bölüme ayrıldığı şu zamanda böyle bir içten gelip dışa vurum benim için kaçınılmaz idi. Yazma gerektiğini hissettiğimde zaten yazıyor olduğumu fark ettim. Ve yazmamın şiddeti, şekli adeta kusma düzensizliğindeydi. Benim gözümde yazmak sadece iletişim kurma aracı değil, bir anlamda da bir kusma biçimidir…
Yazmak zorundaydım. Çünkü kusuyordum…
Kusmak zorundaydım. Çünkü yaşıyordum…
Yaşıyordum ama yaşamayı normalmiş gibi kabul edemiyordum. Sindiremiyordum yaşamı. İstisnai bünyeler hariç çoğunluğun severek taktığı, alışkanlık haline getirdiği maskeleri, maskeleşmeyi, monotonlaşmış hayatı, robotlaşmış bedenleri görüp görmezden gelemiyordum. Bu hep beynimin içinde önemli bir kıymık gibi beni rahatsız etti. Hatta o kıymık oradan çıksa bile izi o kadar yoğun olacaktır ki sürekli sızlayacaktır. Bu yüzden o kıymık artık bir parçam idi. Öyle kalacaktı. O beni rahatsız ettikçe kendimi kötü hissedeceğim ve sürekli kusacağım. Nasıl ki bilinçli, istekli bir halde tükettiğimiz besinler içerde kötü etkileşim sonucu kusma eylemi ile dışarıya geri çıkarken bize rahatsızlık ve akabinde rahatlık veriyorsa; işte tıpkı onun gibi deneyimlediğimiz bu hayat, yaşam ve envai çeşit öğesi içerde ruhen bir rahatsızlık yaşattığı an, ruh ve mantık ile bir türlü uyum sağlayamazsa, etkileşemezse işte o zaman çeşitli şiddetlerde “kusmuk” şeklinde ortaya çıkacaktır. İşte yine böyle kustuğumda elimdeki kalemi ve bir şeyler yazdığımı, bir şeyler karaladığımı fark ettim. İşte bu öyle bir yazı.
Hayat yüzünden kusmam ne kadar kaçınılmaz ise yazmam da o kadar kaçınılmaz olacaktır. Hal böyleyken yazmak benim için hem bir kusma biçimi, hem de şarj ile paralel ilerleyen deşarj olma yöntemi ve yazgısıdır.

Dinliyorum, dinleyin ve dinletin..

2005-06-20T00:40:00.000+03:00

2) fragmandaki parçayı önermemin üstünden geçen dakikalara rağmen kendimi iyi hissetmediğimi, hatta nirvanaya ulaşamadığımı görünce bu böyle olmaz diyip (filmdeki gibi içses şeklinde dedim) filmin tüm müziklerini paylaşmak istedim. büyük kurtarıcı rapidshare üzerine upload ettim hepsini. tamamı seksanüç mb olan bu empeüç'ler ile ilgilenin. yararınıza !..

1) malum SinCity ateşi ile yanıp tutuşuyoruz belli bir süredir. daha önceden hatırlayanlar vardır kesin. filmin fragmanlarında dehşey güzel bir parça dinledik. o şarkıyı ben filme karşı gönül borcum adına upload ettim. filmi sevenlerin asla kaçırmaması gereken bir cevher bence. hatta filmi sevmeyenler bile (var mı böyle birileri acaba hum!?) indirsin bunu. böyle parçalar nadir bulunur çünkü^^

SinCity fragman şarkısı : The Servant -Cells

U.H.E. GERÇEĞİ !...

2005-03-30T12:27:00.000+03:00

herşey bir akşam msn'e bağlanamama durumunun gerçekleşmesi ile başladı.. sıradan msn sorunlarından birisidir heralde diyip üstelemedim... yarım saat kadar sonra tekrar denedim.. tekrar girmiyordu. bu gün msn'e giremeyeceğim galiba diyip... site üzerinden maillerime bakmak istedim.. ama bir türlü şifre mi kabul etmiyordu... çok stresli dakikalar beni bekliyordu. şifre denemeleri sonuçsuz idi.. ne yapsam ne etsem derken... bir yandan diğer mail adresimle msn'e girip... aklıma gelen tüm arkadaşları ekleyiverdim.. onlara durumu anlatıyordum... diğer yandan ise "gizli-soru-gizli-cevap" kombinasyonları deniyordum ama hiç birşekilde giremiyordum... ulaşamadığım garanti olduktan sonra... artık kuşkulu-komplocu dakikalar başlamıştı... şüphelendiğim kişiler... ortamlar adına fikirler üretmeye başlamıştım.. kimler neden ve niçin ben tarzında... karar almıştım... bundan sonra güvenliği.. ve şifresel olaylarımı en üst noktaya çekecektim... ama yine de hotmail ile mailleşmeyi düşünüyordum... geri alabilirim anlamında... ertesi gün bununla ilgilenecektim...

ertesi gün oldu... akşama kadar denemelere deva mediyordum ama malesef... malesef gitmişti mailim... yapacak birşey yoktu üstüne soğuk bir su içmek dışında...

ta ki... akşam eve gelip büyük umutsuzluk ile son kez deneyene kadar... oturum açılmıştı !.. şok olmuştum... tüm komplolar o an tuz-buz olmuştu... meğerse bir süreliğine olmuştu benim biricik mail adresim... çok şükrettikten sonra... insanı zaaflarımı kıramayıp... bu süreci ilginç bir stres-atma şakasına dönüştürmeye karar verdim... evet yapacaktım. bu olayla eş zamanlı olarak veri sahibi olan herkesle bu şakayı paylaşacaktım... kısacası hacklenme olayının... bir yanılgı şeklinde devam etmesini istedim... tabi çok alakasız öğelerle değil... bizzat şakayı.. şaka sürecinde farkedebilmeleri adına oynayacaktım.. farkedeni kenara çekip... sus-payı verip devam edecektim...

msn-avatarımı "simsiyah" yaptım... siyahı çok sevdiğimi... genelde hep siyah giyindiğimi biliyorlardı bir çok kişi...

nickimi HACKED BY U.H.E. yaptım... en güzel olay buydu... uhe'nin ne demek olduğunu merak edip... belki ekşisözlüğe bakan olabilir diye oraya gidip uhe adına bir başlık bile açmıştım... buradan tüm gizemini görebilirsiniz uhe'nin.. http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=uhe

uzakdoğu filmlerini sevmemden dolayı.. ilgim olan bir film vardı. House of the flying daggers... türkçemizde Parlayan Hançerler olarak sunulsa da asıl kaynağı filmin içinde geçen Uçan Hançerler Evi çetesine aitti.. onu kullanmak istedim bir çete ismi olarak :)

hatta anetteki imzam resmen filmden alınan bir diyalog idi :)))

geri kalan şey sürecin ne zaman nasıl sonlanacağına dair bir senaryo yazmak idi...
sözde çok amaçlı bir takımdık UHE olarak... ve Neo'nun anetteki katılımları esnasında birilerini kızdırdığını... kızan şahısların UHE ile bağlantıları olduğundan dolayı ona böyle bir ceza verip... aslında daha derinde neo'nun cezasını çekerken.. bir anlamda UHE'yi besleyeceğini... kısaca onu hem cezalandırıp hem de maşa olarak kullanacaklarını yazdım fikirsel olarak :) cezanın yaptırımı ise bir Neo'nun anetteki imzasına.. ve nickinin yanına grup ismini eklemesi idi... şakanın çok uzun sürmemesi adına da bunu 29 ekim cumartesi'ye kadar sınırlandırmıştım.. o bile mesajdı aslında.. cumhuriyet.. bir anlamda özgürlük :))

tüm hazırlıktan sonra.. çok amacı bol kahkahalı şaka sürecini başlattım online olurken..
bundan sonrası ise tüm gerçekliği ile aşağıdaki msn kayıtlarında gizli..
hiç bir arkadaşımı bu şakadan dolayı rencide etmemek... ifşa etmemek adına... nicklerini sakladım.. arkadaş diyip numaralandırdım...

bu kişiler.. hacker ile sohbet eden kişiler... bir çok kişi ise bu olaydan sonra o adresimi bloklayıp... hatta silmişler :) o da ayrı mizah oldu bana... en tuhafı da normal ben olarak arkadaşlarla şaka sürecinde bu olayın huzursuzluğunu konuştuğum dakikalar idi... olay büyümesin diye hep geçiştirmeye çalıştım o sohbetleri :))

beni hem eğlendiren... hem de yerimde durdurmayan olay ise kimsenin şüphelenmemesi.. en ufak bir araştırmaya girmemesi :) gerek ip adresinden gerek sohbetlerde yer yer geçtiğim ince dalga adına gerek tüm o bilinçli ayarlanmış öğeler adına ben kesinlikle birisinin bunu yüzüme vuracağını düşünüyordum cumartesi gelmeden :) ama olmadı. sadece anette bir kişi... o da msn arkadaşım değil... bir başkasının "uhe nedir" sorusuna sözlükten bakıp bir filmin içinde geçen birşey diye cevap vermişti...

böyle bir şakaya benim ihtiyacım vardı açıkcası... monotonlukların yıkılması adına... msn sorunu ortaya çıkınca planlayıverdim.. eğer birilerini üzüp kızdırdıysam... şimdiden çok özür dilerim... msn adresim gitti diye benim için düşünen tüm arkadaşlara ise teşekkürler ederim... ben güzel bir anı olarak kalacağına inanıyorum bunun..